รายละเอียดผลงาน
重い心臓病の男の子は外に出ることもなく死ぬ。
ーはずだった。
早く迎えに来すぎたクワガタ好きな死神が早とちりで少年を救ってしまったことで始まった二人の約束。
それは、毎年夏になったら一緒にクワガタを取りに行くこと。
死ぬはずだった少年は毎年死神のクワガタのお兄ちゃんとクワガタをとりに行く。
反抗期の中学時代、高校生になり彼女ができて…大人になりやがて結婚して、おじいちゃんになってー
普通の人生に憧れていた少年は歳を重ね、人生を謳歌する話。
บทพูดในผลงาน
หน้า 2
- ในโลกใบนี้ไม่มีความหวังอะไรเลย
หน้า 3
- สีฟ้าของท้องฟ้า
- เสียงของแมลง
- ทิวทัศน์ข้างนอก หรือเสียงนกร้อง
- ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
- ไม่รู้ซะยังจะดีกว่า
- ที่นี่คือโลกทั้งใบของผม
หน้า 4
- ผมจะจบชีวิตลงที่นี่
- เพราะมันคือโชคชะตาของผม
- แบบฝึกหัดภาษาญี่ปุ่น
หน้า 5
- ผมกำลังจะตาย
- ตั้งแต่เกิดมา 10 ปี ไม่เคยได้ออกไปข้างนอกเลยสักครั้ง
- สิ่งที่เห็นมาตลอดมีเพียงน้ำตาของพ่อกับแม่เท่านั้น
- อย่างน้อยในช่วงเวลาสุดท้ายก็อยากเห็นรอยยิ้มของพวกเขาจังนะ
- มีใครอยู่มั้ยโว้ย!!
- ?!
- ข้าคือยมทูตซันลุค!
- ข้ามารับวิญญาณของแกแล้วโว้ย!
- แกเป็นใคร!
หน้า 6
- อะไรกัน ยังไม่ตายอีกเรอะ!
- เด็กคนนี้ต่อสู้กับโรคร้ายมาตลอดนะ!
- อย่างน้อยก็ช่วยปล่อยให้เขาจากไปอย่างสงบเถอะ..!
- !!
- ด้วงตัวใหญ่นั่นมันอะไรน่ะ!
- แกชอบด้วงเรอะ!
- หยุดนะ! อย่าแตะต้องตัวโทโมยะ!
- ฟังเรื่องด้วงที่ข้าเพิ่งจับมาได้ซะสิ!!
- เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งตายนะ!
- ข้าจะแบ่งพลังของข้าให้!
- โทโมยะ—!
หน้า 7
- หายจากโรคภัยไข้เจ็บ!
- เอ๊ะ
- ด้วงที่ข้าจับมาได้...
- ผม... ยังมีชีวิตอยู่...
- โทโมยะ!
- นี่!
- ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดปาฏิหาริย์แบบนี้ขึ้นได้...!
- พ่อครับแม่ครับ! ไม่เจ็บตรงไหนแล้ว!
- แต่ว่าด้วงตัวนั้นน่ะ
- ท่านเทพ...! ไม่ทราบว่าจะตอบแทนท่านได้อย่างไร
- พวกเรายอมทำทุกอย่างเลยครับ!
- หนวกหูโว้ย! เอาด้วงตัวนั้นมาซะ!!
- แค่ของแบบนั้นจะดีเหรอครับ!?
- เชิญเลยครับ!
หน้า 8
- ออกจากโรงพยาบาลแล้ว
- นี่ห้องของผมเองเหรอ สุดยอด...!
- โว้ยยยย!
- พี่ชายด้วง!
- เป็นเพราะแก ข้าเลยโดนหัวหน้าด่าเละเลยเนี่ย!
- นี่ก็ของปลอมเหมือนกันเรอะ หลอกข้าเรอะ?!
- ยังไงก็ดูเป็นเบาะรองนั่งชัดๆ...
- รับผิดชอบมาซะ!
- เอ๊ะ.. งั้นไปจับด้วงกันมั้ย?
- ไป!
หน้า 9
- สุดยอด!
- มีแต่ตัวใหญ่ๆ เต็มไปหมดเลยนี่หว่า!
- คุณพ่อเป็นคนบอกผมน่ะ
- เจ้านี่! ตัวกลมเปรี๊ยะ ดูแข็งแกร่งชะมัด!
- ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะพี่ชายด้วงช่วยชีวิตผมไว้นะครับ
- เฮ้ยๆๆ
- ขอบคุณจริงๆ นะครั-
- แบบนี้ก็ต้องมาทุกปีแล้วสิวะ
- ไม่ฟังที่คนอื่นพูดเลยแฮะ...
- ดูนี่สิ
- พอรวมร่างกันแล้วก็จะกลายเป็นด้วง Z
- คนคนนี้...
หน้า 10
- ดูสิ เท่ใช่ไหมล่ะ!
- จับได้เยอะเลยนะ!
- ข้าจะเอาพวกนี้ไปพัฒนาร่าง แล้วไปโค่นเจ้านั่น!
- เจ้านั่น?
- พัฒนาร่างได้ด้วยเหรอ?
- ในหัวของข้าน่ะสิ!
- มันคือด้วงสุดแกร่งที่จะให้ข้าขี่หลังบินไปบนฟ้า และบางครั้งก็กลายเป็นอาวุธได้ด้วย!
- การจะพัฒนาร่างได้ต้องใช้ด้วงจำนวนมาก!
- หรือว่าเขาจะเป็นคนเพี้ยนๆ นะ...
หน้า 11
- พวกเราคือกองพันธมิตรด้วง!
- มาจับด้วงที่นี่กันทุกปีเลยนะ!
- ทุกปี...
- นี่คือสัญญาลูกผู้ชาย!
- ตัวใหญ่ๆ ต้องเป็นของข้า!
- พี่ชายด้วง...
- เหมือนไจแอนท์เลยนะ
- ใครเป็นหอยโข่งกันฟะ!
- เจ็บ!
- และแล้วมันก็กลายเป็นสัญญาทุกปีของเรา
หน้า 12
- เข้าสู่ช่วงมัธยมต้น
- บ้านนอกเกินไป หาเพื่อนไม่ได้เลย
- ได้เวลาล่าด้วงแล้วโว้ยยย!!
- พี่ชายด้วง!
- เลิกพังกระจกหน้าต่างเข้ามาทุกครั้งได้มั้ย?!
- ก็ตรงนี้มันทางเข้านี่หว่า
- ที่ไหนเล่า!
- วันต่อมา
- ต่อไปนี้ฉันจะเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ให้เลย!
- ห้องของเขาจึงกลายเป็นห้องที่ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยใดๆ
หน้า 13
- อ้าว! คุณด้วงมาด้วยเหรอจ๊ะ!?
- แม่ครับ!
- ดูสิครับ ผนังนี่พี่ชายเขาพัง...
- ไม่เป็นไรๆ! พ่อเขาเป็นช่างไม้อยู่แล้ว
- ก็เพราะแม่เป็นแบบนี้ไง เขาถึงได้ใจใหญ่!
- แต่ว่านะ
- ไปทำกันมั้ย...?
- เป็นเด็กเรอะ!
หน้า 14
- แกลงมาด้วยสิ!
- ข้าไม่ได้อยู่ในวัยที่จะเล่นอะไรแบบนั้นแล้วนะ
- มาตลอด...
- มันเป็นความฝันของแม่เลยนะ...
- เพราะลูกไม่เคยได้เล่นน้ำเลย...
- แม่ครับ!
- แม่เลยเผลอคิดไปว่าตอนนี้ก็อาจจะยังไม่สายเกินไป
- โธ่เว้ย!
หน้า 15
- วันนี้ลงสระแล้วก็กินแตงโมเสร็จค่อยกลับดีกว่า
- จะว่าไป ฉันก็คงโตเกินกว่าจะมาจับด้วงแล้วสินะ
- จากนี้ไปคงต้องให้เล่นเกมแทนแล้วทำให้พอใจ...
- ก็นึกว่านายจะไม่มาแล้วเลยปิดไปน่ะสิ!
- อ๊าก!
- ข้าผู้ยิ่งใหญ่พลาดท่าได้ยังไง...!
- เกิดอะไรขึ้นเหรอ!?
- ถ้ายังไม่ได้จับด้วง ข้าจะกลับไปทำงานได้ยังไงเล่า!
- ก็กลับไปสิ!
หน้า 16
- เข้าสู่ช่วงมัธยมปลาย
- วันนี้พี่ชายด้วงจะมามั้ยนะ
- บอกตามตรง วันนี้ไม่อยากให้เขามาเลย
- ก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของฉัน
- เขามีแฟนแล้ว
- สวัสดีค่ะ
- เชิญเลยคานะจัง
- วันนี้เป็นวันเดทที่บ้าน
- ห้องอาจจะรกหน่อยนะ
- ขอรบกวนหน่อยนะคะ
- ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์...!
หน้า 17
- อ๊ะ! โทโมะคุงเลี้ยงด้วงด้วยเหรอ!
- ตัวที่จับได้เมื่อปีที่แล้วน่ะ
- เห็นแบบนี้ ฉันเป็นเซียนจับด้วงเลยนะ
- ในป่าลึกๆ น่ะมีที่ที่จับได้เยอะแยะเลยล่ะ ถ้าไปวางกับดักตอนกลางคืนนะ
- เห... ไม่น่าเชื่อเลย...
- เห... ไม่น่าเชื่อเลย...
- ว่-ว่าแต่ว่า
- วันนี้เรามาดูหนังกันเถอะ
- ดีเลย!
- เป็นหนังผีที่ดังมากเมื่อปีที่แล้วน่ะ
- นี่
- การที่ไม่มีใครอยู่เลยนี่มันน่าตื่นเต้นดีเนอะ
หน้า 18
- คะ..
- ได้เวลาล่าด้วงแล้วโว้ย
- คิดไว้แล้วว่าต้องมา!
หน้า 19
- เจ้านี่มันใครกัน!
- แล้วแกนั่นแหละเป็นใคร!!
- ไม่น่าเชื่อว่าคานะจังจะหาเรื่องทะเลาะ...
- ฉันเป็นแฟนของโทโมะคุงนะ!
- ทั้งที่วันนี้ฉันตั้งใจว่าจะทำเรื่องนั้นเรื่องนี้แท้ๆ...!
- งั้นเรอะ!?
- พังหมดเลยไม่ใช่รึไง!
- ข้าคือหัวหน้าด้วงของเจ้านั่นเฟ้ย!
- เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ
- อย่ามายุ่งกับสัญญาลูกผู้ชาย!
- โทโมยะเป็นของฉันนะ!
- โทโมยะคือใครวะ!
- ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ!
- ท่าประหารแบบนี้ฉันรู้จัก
หน้า 20
- ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็มาแข่งจับด้วงกัน!
- ได้เลยตามที่ขอ!
- เฮ้อ
- มาแข่งกันในป่านี้แหละ!
- แล้วเดทที่บ้านล่ะ!?
- อย่าดูถูกประวัติการจับด้วงของข้าเชียวนะ!
- ไม่น่าเชื่อว่าคานะจังจะเป็นฝ่ายชนะ!
- อ่อนหัด 555
- โธ่เว้ย...
- ล้อเล่นน่า นายก็เก่งไม่เบานี่
- อาจารย์...!
- ไม่ได้เลือดสูบฉีดแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย
- ข้ายอมรับในตัวแก!
- แล้วไม่สนใจฉันเลยเรอะ!
หน้า 21
- เข้าสู่ช่วงมหาวิทยาลัย
- โทโมะคุง รอนานมั้ย
- คานะจัง!
- รถของคานะจังสุดยอดไปเลย!!
- หึๆ... ฉันทุ่มทุนเพื่องานนี้โดยเฉพาะเลยนะ
- สุดยอด!
- แล้วพี่ชายด้วงที่ชอบมาช่วงนี้จะไม่เป็นไรเหรอ?
- ถึง พี่ชายด้วง ฉันจะไปแคมป์สักพักนะ เลยไม่กลับบ้าน ของในบ้านกินได้ทุกอย่างเลย ใช้ชีวิตตามสบายได้เลยนะ จาก โทโมยะ
- ฉันเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้แล้ว ไม่เป็นไรหรอก
- ไม่นึกเลยว่าคานะจังจะชอบไปแคมป์ด้วย!
- ก็ฉันเป็นพวกเก็บตัวขั้นสุดนี่นา
- อะไรของเธอเนี่ย~
หน้า 22
- ถึงแล้ว—!
- วิวสวยจังเลยนะ!
- น่าจะมีด้วงหายากอยู่แถวนี้แฮะ!
- นั่นสินะ
- เอาเหยื่อมาด้วยรึเปล่า?
- ข้าเอาส่วนของพวกแกมาด้วยแล้ว!
- รอบคอบจังเลยนะ~
- เดี๋ยวผมกางเต็นท์เสร็จแล้วจะตามไปนะ
- แคมป์ด้วงเริ่มต้นขึ้นแล้ว—!
หน้า 23
- สุดยอด!
- ประกบด้วยเนื้อสองด้าน!
- โทโมยะ แกทำอาหารเก่งนี่หว่า!
- ก็เป็นความสามารถพิเศษอย่างเดียวนี่นา
- อะไรกันนะ...
- เป็นแฟนที่เพอร์เฟกต์เลยใช่มั้ยล่ะ
- กินนี่เสร็จแล้วไปดูที่ดักกันเถอะ!
- ไปกันให้หมดทุกคนเลย!
- จับได้แล้วโว้ย—!
- ตัวเล็กๆ ก็ปล่อยไปบ้างสิ
- รู้สึกแปลกๆ...
หน้า 24
- สนุกจังเลยนะ
- อย่าเปิดพุงนอนสิ
- ได้เวลานอนกันแล้วมั้ง
- เอ๊ะ? มีถุงนอนแค่สองอันเอง
- เราเอามาครบตามจำนวนคนไม่ใช่เหรอ
- คร่อก!
- ......!
- ......
- ฟี้—!
- มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย?! พี่ชายด้วง!
- หา?!
- กลมกลืนเกินไปแล้ว!
หน้า 25
- นายก็แค่ตามมาจับด้วงไม่ใช่รึไง!!
- วันนี้พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะมาจับด้วงนะ!
- วันนี้ฉันตั้งใจจะมาอยู่กับโทโมะคุงท่ามกลางธรรมชาติ
- แล้วก็จะทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ด้วยกันแท้ๆ!
- คานะจัง...
- ข้าเองก็โดดงานสำคัญมาเหมือนกันนะเฟ้ย!
- ก็กลับไปทำงานสิ!
- ไม่สนแล้ว!
- จะไม่มาอีกแล้วโว้ย!
- เชิญตามสบาย!
- คานะจัง...! พูดแรงเกินไปแล้ว!
หน้า 26
- เผลอพูดแรงเกินไปซะแล้ว...
- ทั้งที่ฉันเองก็สนุกกับการจับด้วงอยู่แท้ๆ
- โดนขัดจังหวะตลอด จะทำเรื่องนั้นก็ไม่ได้
- จะทำเรื่องนี้ก็ไม่ได้...!
- เลยเผลอพูดความในใจออกไป...
- คานะจัง...
- ถ้าเขาไม่มาอีกแล้วจะทำยังไงดี...!
- ไม่เป็นไรหรอก... ถ้าเป็นพี่ชายล่ะก็ เดี๋ยวก็ลืมแล้วกลับมา...
- นั่นไง อยู่นั่นไง!
- รู้สึกหงุดหงิดใจเลยกลับมาเนี่ย!
หน้า 27
- ...?
- ด้วง...?
- เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ...
- พวกเขาคือพวกพ้องคนสำคัญของข้า
- ข้าจะยกให้พวกแก...
- เอ๋!?
- แล้ว
- จะเอายังไง
- อยากให้ข้าทำยังไงล่ะ!?
หน้า 28
- ให้ของนี่... เพื่อให้คืนดีกันเหรอ...?
- เอ๋!?
- เจ้านั่นคือราชาแห่งพงไพรที่จับได้เมื่อปีที่แล้ว
- แข็งแกร่งสุดๆ แต่ก็คล่องแคล่วว่องไว
- ส่วนเจ้านี่ตัวเล็ก แต่ฉลาดและฝีเท้าเร็ว
- ทุกตัวคือด้วงสุดแกร่งที่ข้าฟูมฟักมากับมือ
- ถ้าพวกแกยอมคืนดีกัน ข้าจะยกให้...
- พี่ชาย ฉันเองก็พูดแรงเกินไป
- ไม่ต้องให้ด้วงก็ได้ มาคืนดีกันเถอะ!
หน้า 29
- ทุกตัวเป็นครอบครัวที่สำคัญของพี่ชายไม่ใช่เหรอ
- เด็กๆ พวกนี้ก็อยากกลับไปหาพี่ชายนะ...!
- ข้าผิดไปแล้ว! พวกแก...!
- พรุ่งนี้เราไปจับด้วงกันแต่เช้าเลยนะ!
- ได้เลย!
- พี่ชายนอนข้างๆ ผมนะ
- มีแต่ความรักที่มีต่อด้วงนี่แหละที่เป็นของจริง
- เป็นแบบนี้ตลอดไปเลยนะ
- อะไรล่ะ?
หน้า 30
- เข้าสู่วัยทำงาน
- ดูถูกชีวิตคนทำงานเกินไป... โอทีเยอะเกินไปแล้ว...
- โทโมยะ
- พี่ชายด้วง!?
- ข้าโดนเล่นงาน...
- โดนอัดซะน่วมเลย...
- ใครทำอะไรนาย!?
- มหาราชาแห่งโลกยมทูต...!
- ใจเย็นๆ ก่อน! เดี๋ยวฉันฟังเรื่องของนายเอง
- อึ่ก...
หน้า 31
- สมัยก่อนข้าเคยเป็นนักรบอยู่ที่วิถีอสูร
- โลกในปรโลกที่เอาแต่สู้รบกัน
- ไม่นึกว่าจะมาเล่าเรื่องในอดีต
- ชื่อประเทศในปรโลก
- ที่นั่นข้าชิงหมวกเกราะของศัตรูมาจนหมดแล้วก็ได้ครองใต้หล้าด้วย!
- ไม่ใช่ด้วงแต่เป็นหมวกเกราะ?
- ข้าอยากจะสู้กับคนที่แข็งแกร่งกว่านี้!
- ว้าว
- หมวกเกราะ
- ข้าเลยไปท้าประลองกับมหาราชาแห่งโลกยมทูตโดยเดิมพันหมวกเกราะของมัน!
- เด็กอนุบาลจากประเทศไหนกันนะ
- แหลมเกินไปแล้ว
- ฝ่ายเดียวเลยเหรอ? ก้าวร้าวเกินไปแล้ว
- แล้วข้าก็แพ้...!
- โรงเรียนเตรียมอนุบาล?
- พลังงานล้นเหลือจังนะ
- ก็เป็นถึงมหาราชานี่นะ คงจะแข็งแกร่งน่าดู
- อย่าบี้กระป๋องโคล่าสิ
- แล้วเจ้านั่นก็พูดแบบนี้...!
- เขานั่นมันด้วงรึเปล่า?
- อาจจะทำให้ดูแข็งแกร่งขึ้นก็ได้นะ ฮ่าๆ
- ไม่น่าเชื่อว่านี่คือจุดเริ่มต้น!
หน้า 32
- ข้าย้ายสายงานมาเป็นยมทูตเพื่อที่จะโค่นเจ้านั่น!
- ถอดรองเท้าด้วย
- พี่ชายด้วงก็เคยเปลี่ยนงานเหมือนกันสินะ
- ผมก็เปลี่ยนงานมา 3 ครั้งแล้ว
- ทั้งบริษัทล้มละลาย ทั้งโดนบูลลี่ในที่ทำงาน...
- ถึงจะอยู่คนละโลกแต่ก็เหมือนกันเลยนะ
- จริงดิ!
- โทโมยะก็อยากจะโค่นมหาราชาด้วยเรอะ!
- เอ่อ คือว่า...
- ไม่ได้เหมือนกันในความหมายนั้นสักหน่อย...
- ไม่เคยฟังที่คนอื่นพูดเลยจริงๆ...
- ไปตามหาด้วงสุดแกร่งที่เป็นจุดอ่อนของเจ้านั่นกันเถอะ!
- แต่ฉันเมาจนเดินไม่ตรงแล้วเนี่ย...
หน้า 33
- ยมทูตติงต๊องคนนี้ช่วยชีวิตเราไว้......
- เดี๋ยวข้าแบกเอง!
- จะไปให้ได้เลยเหรอ?
- ไป!
- เกือบจะ 20 ปีแล้วสินะ
- เป็นฮีโร่ที่น่าปวดหัวจริงๆ
- พี่ชายซันลุคเนี่ย
- !?
- ทำไมแกรู้ชื่อข้าได้!
- ก็ตอนที่เจอกันครั้งแรกนายก็บอกเองไม่ใช่เหรอ
- ไม่มีทางลืมหรอก
- พี่ชายไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
- แต่ผมกำลังเปลี่ยนไป
หน้า 34
- แต่งงานแล้ว
- คานะจัง—!
- มาพักดื่มกาแฟกันเถอะ!
- เอ๋ มีคาเฟอีนรึเปล่า?
- ?
- มีสิ
- จากนี้ไปต้องดื่มแบบไม่มีคาเฟอีนแล้วล่ะ
- เพื่อเด็กๆ พวกนี้
- โทโมะคุง! หกแล้ว! กาแฟหกหมดแล้ว...!
หน้า 35
- คานะจัง ขอบคุณนะ!
- โธ่ เว่อร์ไปได้!
- ที่ว่าเด็กๆ พวกนี้ หมายความว่าลูกแฝดเหรอ?
- ถูกต้อง!
- ดีใจจัง...!
- มาสร้างครอบครัว 4 คนที่มีความสุขกันนะ...!
- ไม่ได้นะ! โทโมะคุง!
- ถ้าพูดแบบนั้นล่ะก็
- เจ้านั่นจะมานะ
หน้า 36
- มีลูกแล้วเรอะ!
- ตั้งสองตัว!
- พูดจาให้มันดีๆ หน่อย!!
- เอาล่ะ! ข้าจะเอาทั้งสองคนมาเป็นลูกสมุนของข้า!
- นี่
- เท้า
- หยุดเลยนะ
- แล้วก็
- ถ้าคราวหน้าทำกระจกหน้าต่างแตกอีก ฉันจะสั่งห้ามเข้าบ้านเลยคอยดู
- หา...? เออ
- ค่าซ่อมกระจกมันแพงนะ! ถ้าทำแตกอีกคราวหน้า ฉันจะไปเรียกเก็บเงินค่าเสียหายกับที่ทำงานของพี่จริงๆ ด้วย!
- เด็กกำลังจะเกิดนะ! ห้ามส่งเสียงดัง! แล้วก็ห้ามเหวี่ยงสวิงไปมาด้วย!
- ผมถอดใจตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วล่ะ...
- คานะจังสุดยอด!
หน้า 37
- คลอดแล้ว!!
- ต้องมีคนใดคนหนึ่งร้องไห้ตลอดเลย!
- ลูกแฝดนี่มันลำบากขนาดนี้เลยเหรอ...?
- ถึงจะมีกันสองคนก็ยังมือไม่พอเลย...
- ใกล้จะมาแล้วสินะ... พี่ชายด้วง...
- คงต้องให้ช่วยเลี้ยงลูกสักหน่อยแล้ว...?
- เอ๋!?
- ไม่ไหวๆ ไม่มีทาง!
- ก็มีแต่จะกลายเป็นว่ามีเด็กทารกเพิ่มมาเป็น 3 คนน่ะสิ!
- มันขนาดนั้นเลยเหรอ...?
หน้า 38
- ให้เลี้ยงเด็กเรอะ?!
- แล้วเมื่อไหร่จะได้ไปจับด้วงกันล่ะ!
- ขอโทษนะ... ปีนี้คงไม่ไหว...
- จะตายเพราะอดนอนกับความเครียดอยู่แล้ว...
- หา?!
- ถือว่าให้ยืมเว้ย! พอสองคนนี้โตขึ้น สัญญาว่าจะต้องเข้ากองพันธมิตรด้วงนะ!
- แล้ว! ต้องทำอะไรบ้าง?!
- แค่เปลี่ยนผ้าอ้อมแล้วก็กล่อมนอนก็พอสินะ!
- เอ๊ะ...? คล่องแคล่วกว่าที่คิดแฮะ
- ล้างขวดนมขวดนี้ก็พอสินะ!
- เป็นพวกที่ทำอะไรก็ได้ด้วยสัญชาตญาณรึเปล่านะ...
- พรสวรรค์ที่คาดไม่ถึง...
หน้า 39
- หลายปีต่อมา
- โตขึ้นเยอะเลย!
- แป๊บเดียวเองเนอะ
- คุณปู่ได้เจอพี่ชายรึเปล่าครับ
- ต้องได้เจออยู่แล้วล่ะจ้ะ
- ถึงจะลืมเรื่องของพี่ชายไม่ลงก็เถอะ
- แต่โทโมยะก็ยังมีชีวิตอยู่
- แต่งงานแล้วก็มีหลานให้แม่...
- แม่ไม่มีอะไรติดค้างแล้วล่ะ
- แม่ครับ...
- เด็กผู้ชาย 3 คน!
- ถึงจะลำบากแต่ก็พยายามเข้านะ!
- นั่นรวมพี่ชายด้วงเข้าไปด้วยรึเปล่าครับ?
หน้า 40
- ไปแคมป์กัน—!
- อยู่เฉยๆ จนกว่าจะเตรียมของเสร็จนะ
- ได้เวลาไปแคมป์ด้วงแล้วโว้ย!
- พี่ชายด้วง!
- สั่งห้ามเข้า!
- ว่าไงนะ!?
- จะฟ้องแม่!
- ดะ...เดี๋ยวก่อน!! เดี๋ยวซ่อมให้!
- ซ่อมได้ด้วยเหรอ!?
- ข้ามี 'ยันต์' ที่ย้อนเวลาของสิ่งของได้!
- มีของสะดวกแบบนั้นอยู่กับตัว แต่เพิ่งจะมาบอกเนี่ยนะ......
- สุดยอด! กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว!!
- น่าสนใจ!
- เดี๋ยว... ให้พ่อดูด้วยสิ
หน้า 41
- ยมทูตไม่แก่เหรอครับ?
- แก่? ก็แก่นะ
- น่าจะตายตอนอายุประมาณพันปี
- ประมาณ 10 เท่าของมนุษย์สินะ
- แล้วพี่ชายอายุเท่าไหร่เหรอครับ?
- ไม่รู้โว้ย! ข้าไม่มีวันตายหรอก!
- เพราะข้าเป็นบุคลากรชั้นยอด!
- เพิ่งได้เป็น 'นายทหารผู้พิทักษ์ประเทศ' ด้วยนะ!
- อะไรทำนองนั้นแหละ!!
- แค่ก
- หมายความว่าพี่ชายมีตำแหน่งด้วยเหรอ...?
- ข้าน่ะทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว!
- ทั้งที่เอาแต่จับด้วงแล้วก็โดดงานเนี่ยนะ?
- ขะ...ข้าก็ทำหน้าที่นำทางวิญญาณไปปรโลกอยู่หรอกน่า!
หน้า 42
- เอาน่า วางใจได้!
- ต่อให้ข้าได้เป็นใหญ่เป็นโต ข้าก็จะมาเล่นกับโทโมยะ!
- ไม่ ไม่ต้องลำบากก็ได้
- ก็ต้องดูแลเพื่อนด้วงให้ดีสิ!
- จากนี้ไปตัวใหญ่ๆ ก็ต้องเป็นของข้านะ!
- ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ
- พวกเราเป็นเพื่อนกันนี่นา
- มะ...ไม่ใช่เรอะ!?
- ก็เป็นเพื่อนกันนั่นแหละ แต่ว่า
- ล้อเล่น
- สำหรับผมแล้วมันต่างออกไปนิดหน่อย—
- อย่ามาล้อเล่นตอนสำคัญสิ!
- เจ็บๆ!
- พ่อครับ! พี่ชาย! ไปดูที่ดักด้วงกันเถอะ!
- โอ้ว!
หน้า 43
- เอาตัวใหญ่มาซะ!
- ตรงนั้นยกให้เด็กๆ เถอะน่า~
- พี่ชายใส่ชุดนั้นไม่ร้อนเหรอครับ?
- ข้าติดยันต์ที่ช่วยระบายอากาศไว้น่ะ!
- เหมือนเดินแก้ผ้าเลยล่ะ!
- นั่นยิ่งน่าเป็นห่วงไปกันใหญ่
- วันนี้ข้ายอมยกตัวใหญ่ให้โทโมยะ!
- ไม่เป็นไรหรอก... พี่ชายน่ะดูแลมันได้ดีกว่าฉันอยู่แล้ว
- ปีนี้ร้อนจังนะ!
- นั่นสินะ
- ขากลับเดี๋ยวข้าแบกเอง!
หน้า 44
- ...ยะซัง
- คุณโทโมยะ
- คุณโทโมยะคะ เดี๋ยวปิดหน้าต่างให้นะคะ
- ไม่
- ไม่ต้อง
- ฉันตั้งใจ
- เปิด
- ไว้น่ะ
- ปล่อยไว้
- แบบนั้น
- เถอะ
หน้า 45
- เปิดมุ้งลวดทิ้งไว้หมดเลย อันตรายนะคะ
- โย่ว!
- เอ๋!?
- พี่ชาย
- บุกรุก
- เขาเป็นเพื่อน
- คนสำคัญ
- ของผมครับ
- ถอด
- ที่ครอบจมูก
- ออกที
- จุนยะกับไรยะเป็นยังไงบ้าง
- ทั้งสองคน
- มีลูก
- แฝด
- เลยลำบาก
- น่าดู
- เอาน่า มีข้าอยู่ทั้งคน ไม่เป็นไรหรอก!
หน้า 46
- เมื่อไหร่แกจะไปจับด้วงได้ซะที?
- เรื่องนั้น
- คงทำ
- ไม่ได้
- แล้วล่ะ
- ว่าไงนะ!
- ..เอาน่า เดี๋ยวข้าเอามาให้ทุกวันเอง!
- นี่ของวันนี้!
- จับมา
- แล้วล่ะ
- พี่ชาย
- ฉันมีเรื่อง
- ที่อยากถาม
- มาตลอดน่ะ
- อะไรล่ะ
- ปรโลกน่ะ
- เป็นที่
- แบบไหน
หน้า 47
- มีแต่พวกบ้าๆ บอๆ ทั้งนั้นแหละ!
- มีแต่พวกสมองกลวงที่เสพติดความสงบสุข!
- มีแต่ข้าเท่านั้นแหละที่ยังตระหนักถึงวิกฤต!
- ฮะๆ..
- น่าเป็น
- ห่วง
- แต่ข้าวก็อร่อย! บ้านเมืองก็สวยงาม!
- เป็นที่ดีนะ!
- งั้นเหรอ
- ดี
- จัง
- ข้าเจอพ่อกับแม่ของแกบ่อยๆ ด้วยนะ!
- ดูเหมือนว่าเจ้าพญายมนั่นจะปวดหลัง กว่าจะตัดสินคดีได้คงอีกนาน
- ยัง
- ไม่ได้ไป
- เกิดใหม่
- สินะ
- คำว่า "ท่าน"
- ต้องเติมด้วยสิ
- ท่านพญายม
- ต่างหาก
- ......
- คานะจัง
- เป็น
- ยังไงบ้าง
หน้า 48
- คานะเหรอ? เธอก็มาหาข้าบ่อยๆ นะ
- ดูเหมือนจะเป็นห่วงแกที่ทิ้งไว้ข้างหลังน่ะ
- กินกล้วยมั้ย
- หึๆ..
- ดูแข็งแรง
- ดีนี่
- ดีแล้วล่ะ
- อีกไม่นาน
- ก็ได้เจอ
- แล้วล่ะ
- ทุกคน
- เลย
- แกกำลังจะตายในไม่ช้านี้แล้วสินะ
- แค่มอง
- ก็รู้
- อยู่แล้ว
หน้า 49
- มารับ
- แล้ว
- สินะ
- เปล่า แค่เอาด้วงมาให้ดู
- หึๆ
- สมกับ
- เป็นพี่ชาย
- ห้องผู้ป่วย
- ห้องนี้
- เป็นที่ที่
- ผมได้เจอ
- พี่ชายเป็นครั้งแรก
- งั้นเรอะ? จำไม่ได้โว้ย!
- ถึงจะเปลี่ยนไป
- นิดหน่อยก็เถอะ
- แต่เพราะ
- ผมอยู่ที่นี่
- มานาน
- เลยยัง
- จำได้
- ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่สุดยอดไปเลย!
- ผมน่ะ
- นะ
หน้า 50
- ตอนนั้นน่ะ
- ฟู่
- การตาย
- มันน่ากลัว
- มาก
- ตอนเด็กๆ อะไรๆ มันก็น่ากลัวไปหมดนั่นแหละ
- ช่วยไม่ได้นี่หว่า!
- แต่พี่ชายก็ช่วยฉันไว้...
- ตอนที่ได้ออกไปข้างนอกครั้งแรก ฉันร้องไห้เลยล่ะ
- ก็อากาศข้างนอกมันดีจะตายนี่หว่า!
- ข้าเองก็เคยร้องไห้เหมือนกันนะ!
- ได้แต่งงาน มีลูก
- ฉันไม่มีอะไรติดค้างแล้วล่ะ
- เจ้าพวกนั้นโตขึ้นเยอะเลยนะ!
- ข้าเองก็ภูมิใจเหมือนกัน!
- ...ฉันเคยคิดแบบนั้นนะ แต่ว่า
- สุดท้ายแล้วการตายมันก็น่ากลัวอยู่ดี
- โฮๆ
หน้า 51
- ข้าคือยมทูตผู้เคยครองใต้หล้าเชียวนะ
- เรื่องหลังจากที่ตายแล้วน่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ!
หน้า 52
- ไปจับด้วงที่ปรโลกกันนะ!
- อื้ม
- ถ้ามีพี่ชายอยู่ด้วยล่ะก็
- การตายก็อาจจะเป็นเรื่องที่น่าสนุกก็ได้
หน้า 53
- พอไปถึงแล้วรีบไปจับกันเลยดีมั้ยนะ!
- หรือว่าจะอยากไปเจอคานะจังกับคุณแม่ก่อนกันนะ
- ด้วงที่จับได้กับโทโมยะครั้งแรก! ตัวใหญ่ขึ้นเยอะเลยนี่หว่า!
- ยังอยู่อีกเหรอเนี่ย
- ยังตัวใหญ่ขึ้นอีกนะเฟ้ย
หน้า 54
- มาที่บ้านของข้าสิ! เดี๋ยวข้าให้ดู!
- บ้าน สนุก
- ใช่
- มั้ยล่ะ!
- พี่ชาย
- อะไร
- ขอบคุณนะ
- เรื่องอะไรล่ะ
แสดงความคิดเห็น
0