บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- ผมมีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่เคยบอกใคร
- นั่นก็คือ...
- หน้าต่างห้องนอนของผมบังเอิญหันหน้าเข้าหาพื้นที่โรงเรียนพอดี
- ทำให้ผมสามารถกลับมาพักผ่อนหย่อนใจในห้องคนเดียวช่วงพักกลางวันได้แบบนี้ยังไงล่ะ
- ชีวิตมัธยมปลายของผมมันยิ่งกว่าผู้ชนะ แต่เป็นสถานะที่เรียกว่าชนะใสๆ เลยล่ะ...
- มันควรจะเป็นอย่างนั้นน่ะนะ───
หน้า 2
- จนกระทั่งถูกเด็กเกเรหญิงในห้องเดียวกันเจอเข้า
- อาซาฮินะ อาซาฮิ เด็กเกเรเจ้าของสถิติ RTA โดนพักการเรียนที่เร็วที่สุด จากการก่อเรื่องวิวาทในวันประกาศผลสอบ
- อะไร? อยากสูบเหรอ?
- ขอโทษครับ
หน้า 3
- จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้คือเมื่อหลายนาทีก่อน──
- ตอนที่ผมกำลังจะเข้าห้องตัวเองในเวลาพักกลางวันเหมือนทุกที
- ก็ดันไปถูกเธอที่กำลังแอบสูบบุหรี่อยู่เจอเข้าจนได้...
- นี่~ คอแห้งอะ ขอน้ำอะไรดื่มหน่อยได้ปะ?
- ฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ไปฟ้อง แลกกันเป็นไง
- ทำตัวเป็นผู้กล้าในเกม RPG บุกเข้าบ้านคนอื่นตามใจชอบซะได้...
- นี่เธอรู้รึเปล่าว่าที่นี่ที่ไหนน่ะ?
- ที่นี่มันบ้านฉันนะ... แค่ฉันพูดคำเดียว เธอก็โดนข้อหาบุกรุกได้เลยนะเว้ย...!
- แต่ว่า... เอาเถอะ ครั้งนี้จะยอมยกโทษให้ก็ได้...
- อืม วางไว้ตรงนั้นแหละ
หน้า 4
- นี่ โคโมรุ
- แถมยัง...
- ในห้องน้ำไม่มีคลีนซิ่งเลยอะ บ้านนี้มันเป็นไงของมันเนี่ย?
- ถึงกับเรียกเพื่อนมาด้วยเลยเรอะ...
- อาบิรุ เรย์ ผู้ละเมิดกฎระเบียบการแต่งกายทุกข้อเท่าที่จะนึกออก จนเรียงความสำนึกผิดที่เขียนไปหนาเท่านิยายได้หนึ่งเล่ม
หน้า 5
- โคโมรุอะไร?
- ก็เพราะนายน่ะเป็นพวกชอบเก็บตัว (โคโมรุ) อยู่ในตึก (ทาเทยะ) ไง เลยเป็นโคโมรุ
- เห~ ไม่ยักรู้
- บุกเข้าบ้านคนที่ไม่รู้จักชื่อเนี่ย น่ากลัวยิ่งกว่าเด็กเกเรซะอีก
- เออ ช่างมันเถอะ
- เดี๋ยวฉันจะให้เขามาส่งของครบชุดตามที่อยู่นี้ ฝากรับไว้ด้วยแล้วกัน
- นี่ไม่ใช่แฟนที่อยู่ด้วยกันซะหน่อย
- โหย~ รีแอคชันจืดชืดชะมัด น่าเบื่อ~
- ว่างจัง หาหนังสือโป๊อ่านดีกว่า~
- ไม่สิ ถ้าเป็นเด็กสมัยนี้ต้องเป็นแบบดิจิทัลไม่ใช่เหรอ?
- อ๊ะฮะฮะ เหมือนกับอาซาฮิเลยนี่นา
- หา?
- หมายถึงบุหรี่ไฟฟ้ากับหนังสืออิเล็กทรอนิกส์งั้นเหรอ...?
หน้า 6
- หนวกหูจังเลยน้า~
- เงียบๆ หน่อยสิ
- นอนไม่สนิทเลย
- ใครเขามาหลับลึกตอนพักกลางวันกัน
- ง่วง...
- อิซาโยอิ โคโนกะ มิสจอมโดดเรียน ผู้มาแค่ตอนเช็คชื่อแล้วก็หายตัวไปตั้งแต่คาบแรก
หน้า 7
- อ่า... โซฟาของฉันมีกลิ่นผู้หญิงติดอยู่...
- อ๊ะ เตียงว่างนี่
- อืม... ยังอุ่นๆ อยู่เลย...
- คนร้ายอยู่ใกล้ๆ นี่เอง
- พูดจาเหมือนนักสืบแล้วก็หลับไปเลย...
- โอ๊ะ เจอเกมด้วย~ โคโนกะ มาเล่นด้วยกันมั้ย?
- เอ๋~ ง่วงอะ
- แบตจะหมด ขอยืมปลั๊กหน่อยนะ
- สรวงสวรรค์ของฉันกำลังถูกรุกราน...
หน้า 8
- ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ บ้านของฉันได้กลายเป็นที่สุมหัวของเด็กเกเรแน่──
หน้า 9
- ไม่สิ อย่ายอมแพ้... ที่นี่มันบ้านฉันนะ...
- อยู่ที่โรงเรียนน่ะ แทบไม่เคยได้พูดสิ่งที่อยากพูดเลยก็จริง แต่ว่า
- อย่างน้อยก็ซื่อตรงกับตัวเองในบ้านของตัวเองหน่อยสิ...!
- ค...คือ...
- พอได้แล้วครับ!
- ห้องนี้เป็นที่พักพิงเพียงแห่งเดียวของผมนะครับ...!
- ขอร้องล่ะครับ ออกไปกันให้หมดที!!
- เอ๋ หรือว่าไม่ชอบเหรอ?
- ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องพูดออกมาสิ
- อ้าว พูดกันดีๆ ก็รู้เรื่องนี่หว่า
- ช่วยไม่ได้แฮะ
หน้า 10
- เอ้า แบบนี้ก็ยกโทษให้ซะ
หน้า 11
- ! อะไรกัน... กลิ่นหอมหวานนี่...
- ผู้หญิงนี่ตัวหอมขนาดนี้เลยเหรอ...
- เฮ้ยๆ ไม่ใช่เด็กเสี่ยซะหน่อย จะมายอมเพราะเรื่องแค่นี้ได้ไงเล่า
- ถึงกับต้องทำขนาดนี้เพื่อชาร์จบุหรี่ไฟฟ้าเลยเหรอ ยัยขี้ยาเอ๊ย~
- หนวกหูเฟ้ย ก็นึกออกแค่วิธีนี้อะ!
- อีกอย่างนี่มันบุหรี่ไฟฟ้าแบบแต่งกลิ่น ไม่มีนิโคตินเฟ้ย!
- เอ๊ะ?
- เฮ้~
- ตายแล้ว
- อ๊ะ นิ้วโป้งชี้โด่อยู่
- อย่าพูดว่าชี้โด่สิ
- นี่หมายความว่าเขายกโทษให้แล้วสินะ?
- บ้าเอ๊ย... ไอ้โง่เอ๊ยเรา...
แสดงความคิดเห็น
0