รายละเอียดผลงาน
やしろあずきがインターネットで描いている漫画をまとめてこう…こうしてこうやってまとめたお得なまとめ本です！
บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- วิธีทำให้มีใจอยากทำการบ้าน
- สมัยเด็ก
- อา~ แบบฝึกหัดเลขน่ารำคาญจังแฮะ
- เกมเทพ
- เลิกทำตอนนี้แล้วไปเล่น Super Mario RPG ดีกว่ามั้ง~~
- ดู๊ด ดู๊ด ดู๊ด ด๊อด ดู ดู ดู ดู๊~
- อูว๊ะ! อะไรน่ะคุณแม่
- ได้เวลาของมินิเกมนรกแล้ว!! โดะดู
หน้า 2
- ตอนนี้เดธแมนกำลังค่อยๆ เดินขึ้นบันไดไปที่ห้องของแกอยู่ล่ะ น่ากลัวเนอะ!!
- เดธแมนเหรอ!?
- แต่ถ้าแกทำแบบฝึกหัดเลขได้ 1 ข้อ เดธแมนก็จะเดินลงบันไดไป 1 ขั้นนะ!!
- พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าแกไม่พยายามทำแบบฝึกหัดเลขให้เสร็จ เดธแมนก็จะเดินขึ้นบันไดจนสุด แล้วแกก็จะตายน่ะสิ
- ตายเหรอ!?
- ตายแบบน่าอนาถพอสมควรเลยล่ะ
- น่าอนาถเหรอ!? ม-ไม่เอานะ
หน้า 3
- เดธแมนจะมาจริงๆ ได้ยังไงกัน...
- ขึ้นมาแล้ว...
หน้า 4
- ชะ...แย่แล้วเวรเอ๊ย ต้องรีบแก้โจทย์...!!
- แก้ได้ 1 ข้อแล้วสินะ
- นี่ไง ลงไป 1 ขั้นแล้ว แต่เดี๋ยวก็ขึ้นมาอีกทันทีเลยนะ!!
- อ๊าาาาาาาาา แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว
- การใส่องค์ประกอบของมินิเกมเข้าไปในทุกเรื่อง เป็นเทคนิคที่ได้ผลกับเด็กดีมาก
- อ้ะ แก้ได้อีก 1 ข้อแล้ว
- ผู้รับบทเดธแมน คุณย่า/คุณยายของยาชิโระ อาซึกิ
- การเดินขึ้นลงบันไดนี่มันเหนื่อยชะมัด...
หน้า 5
- บทลงโทษจากนรกสำหรับผมที่ผิดสัญญา
- สมัยเด็ก ผมมีเวลาเคอร์ฟิวที่ต้องกลับบ้าน แต่ว่า...
- กลับมาแล้วครับ... ฮี๊ น่ากลัว!!
- ช้า!!
- มีช่วงหนึ่งที่ผมแวะเถลไถลหลังเลิกเรียนพิเศษบ่อยๆ จนกลับบ้านสายเป็นประจำ
- ให้ตายสิ... ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็คงต้องมีบทลงโทษสำหรับตอนที่กลับบ้านสายแล้วสินะ!!
- บ...บทลงโทษ?
หน้า 6
- ใช่แล้ว... ถ้ากลับบ้านเลยเวลาเคอร์ฟิวล่ะก็ กว่าจะกลับมาถึง...
- แม่จะพรินต์ประวัติการเข้าเว็บในคอมของแกออกมาแปะไว้ที่ผนังห้องนั่งเล่น!!
- อ๊าาาาาาาาาาาา ไม่น้าาาาาาาาาาาา
- กลับมาแล้วครับ...!! ทันเวลา...!!
- เฉียดฉิวเลยนะ!! กำลังสั่งพรินต์อยู่เลย!!
- ผมเลยกลายเป็นคนที่กลับบ้านตรงเวลา
- เกือบไปแล้ว
หน้า 7
- วิธีรับมือกับเด็กวัยต่อต้าน
- ยาชิโระเองก็เคยมีช่วงวัยต่อต้านเหมือนกัน
- เอาล่ะ ข้าจะเข้าสู่ช่วงต่อต้านแล้วโว้ย
- สุดยอด... แบบว่า... มีจิตวิญญาณแห่งการต่อต้านแล้ว ไม่ทำการบ้านด้วย แล้วกลางคืนก็... ไม่นอนโว้ย
- แย่จังเลยนะ วัยต่อต้านเหรอ!! คงมีแต่ต้องฆ่าทิ้งอย่างเดียวแล้วสินะ!!
- เอ๋...? ปล่อยไว้เฉยๆ ก็น่าจะดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ...
- ไม่ได้!!
หน้า 8
- สมัยเด็กฉันเองก็เคยต่อต้านพ่อแม่เหมือนกัน แต่ฉันไม่ยอมให้ลูกของฉันมาต่อต้านฉันเด็ดขาด
- ทำตัวเป็นเด็กไปได้
- …そうだ!!
- ถ้าลูกชายเข้าสู่วัยต่อต้าน ฉันก็เข้าสู่วัยต่อต้านบ้างก็ดีไม่ใช่เหรอ!?
หน้า 9
- หลายชั่วโมงต่อมา
- โว้ยยยยย
- กลับมาแล้วโว้ยยย ข้าวล่ะ เอาข้าวมาเซ่โว้ยยย
- อะไรกันเจ้าบ้า ไม่มีข้าวให้แกกินหรอก!! ไอ้ทึ่ม!!
- ไปนอนซะไป!!
- เอ๋!?
หน้า 10
- ทั้งข้าวเย็น ทั้งงานบ้าน ทั้งทำความสะอาด ทั้งดูแลแก ทั้งหม~ดเนี่ย
- ไม่ทำแล้~ว ไม่รู้ไม่ชี้~
- เอ๋... ไม่สิ... ขอโทษ ผมก็... ยังเป็นเด็กอยู่ก็เลย...
- หิวข้าวแล้ว
- ก็ไม่เอาอ่ะ~~
- วัยต่อต้านสิ้นสุดลงแล้ว
หน้า 11
- เรื่องของ "บัตรสะสมแสตมป์" ที่แม่ทำขึ้น
- อือ... ให้ตายสิ ไม่อยากทำการบ้านเลย...
- เพื่อลูกชายโง่ๆ คนนั้น คุณแม่ก็เลย
- ทำบัตรสะสมแสตมป์ขึ้นมาไงล่ะ!!
- น...นั่นอะไรน่ะ!?
- ทุกครั้งที่แกทำการบ้านหรือช่วยงาน 1 อย่าง ก็จะได้แสตมป์ 1 ดวงน่ะสิ
- อูว้าววว!! ถ้าสะสมครบหมดแล้วจะได้อะไรเหรอ!?
หน้า 12
- และเมื่อสะสมแสตมป์ครบทั้งหมดแล้ว...
- ก็จะได้รับบัตรสะสมแสตมป์ใบใหม่... ที่สีไม่เหมือนเดิมเป็นของขวัญฟรีๆ ไปเลย!!
- อูว้าวววว สุดยอด!! อยากได้!! จะตั้งใจทำการบ้านแล้วโว้ยยยยยยย
- พอถึงใบที่ 5 ก็จะเป็นบัตรสะสมแสตมป์สีทองนะ!!
- กว่าผมจะรู้ตัวว่าบัตรสะสมแสตมป์นี่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับผมเลยสักนิด ก็ตอนที่อยู่ชั้นประถมปลายแล้ว
- อยากได้~~~~~ สีทอง~~~~~
หน้า 13
- การหยั่งเชิงกับเพื่อนๆ หลังได้รับใบเกรด
- อีเวนต์ที่จะเกิดขึ้นทุกครั้งหลังจบเทอมสมัยประถม
- ※ที่โรงเรียนแถวบ้านของยาชิโระเรียกว่า "อายูมิ"
- การแจกใบเกรด
- ในอีเวนต์ที่ต้องเกิดขึ้นตอนปลายเทอมนี้ ในหมู่เพื่อนร่วมชั้น...
- อ่ะ ต่อไป ยาชิโระ
- จะเกิดการแบ่งชนชั้นวรรณะขึ้นในระดับหนึ่ง
หน้า 14
- สามารถเอาใบเกรดมาโชว์กันได้อย่างมั่นใจ
- คราวนี้ก็ได้เกรด 5 รวด สบายๆ เลยว่ะ
- ฉันก็เหมือนกัน~
- กลุ่มหัวกะทิ
- กลุ่มหยั่งเชิง ที่ไม่อยากเปิดเผยข้อมูลของตัวเองเท่าไหร่
- แกเป็นไงบ้าง...? ส่วนฉันก็... ก็นั่นแหละ
- ไม่ดิ แกนั่นแหละ... โชว์ก่อนเลย
หน้า 15
- กลุ่มเด็กบ๊อง ที่จะลบความทรงจำว่าเคยได้รับใบเกรดทิ้งไป
- เอาล่ะ กลับบ้านกัน
- ขากลับไปจับกิ้งกือกระสุนพระอินทร์กันมะ?
- และกลุ่มที่เด็กบ๊องต้องระวังตัวมากที่สุดก็คือ
- นี่ๆๆ ขอดูใบเกรดหน่อยสิ นะๆ
- "กลุ่มสอดรู้สอดเห็น" ที่อยากจะดูใบเกรดของคนอื่นให้ได้
หน้า 16
- กลุ่มสอดรู้สอดเห็นนี้ ประเภทที่แย่ที่สุดคือ พอได้ดูใบเกรดของอีกฝ่ายแล้วเกรดแย่กว่าตัวเอง...
- หืม... เป็นงี้นี่เอง ขอบใจที่ให้ดูนะ
- อ๊ะ จะดูของฉันมั้ย?
- ก็จะโชว์ใบเกรดของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ แต่ว่า...
- ถ้าอีกฝ่ายเกรดดีกว่า ก็จะกลับบ้านไปเลยโดยไม่ให้ดูของตัวเอง
- หืม ขอบใจนะ งั้นฉันกลับก่อนล่ะ
- เฮ้ย เดี๋ยวสิวะไอ้เวรนี่
หน้า 17
- วิธีไม่ให้ผู้ปกครองเห็นใบเกรดคือ?
- หนึ่งในอีเวนต์ที่น่ากลัวที่สุดสมัยเด็กก็คือ
- อื้มมมม... คราวนี้เกรดเราแย่หน่อยแฮะ...
- จะทำยังไงกับมันดีนะ...
- สบายใจได้!!
- วันที่ต้องเอาใบเกรดให้ผู้ปกครองดู
- อ...อุจิยามาดะคุง!
- ที่น่ากลัวก็เพราะโดนผู้ปกครองเพ่งดูใบเกรดไงล่ะ... ถ้างั้นก็พลิกวิกฤตเป็นโอกาส "ก็ไม่ต้องให้เขาเพ่งดู" ซะก็สิ้นเรื่อง
- อุจิยามาดะคุง หัวกะทิของห้อง
- แล้วตัวเลขข้างในก็แค่เติมอะไรนิดหน่อยก็เปลี่ยนได้ง่ายๆ แล้ว
- จริงดิ?!
หน้า 18
- ตัวอย่างเช่น เลข 3 นี่...
- 3
- ก็ทำแบบนี้ไง!!
- โอ้ววววววววววว สุดยอดเลยอุจิยามาดะคุง
- ถะ...ถ้าทำแบบนี้แล้วรีบๆ เอาให้ดูแวบเดียวก็คงไม่โดนจับได้...
- ไม่สิ โดนจับได้แน่นอนเฟ้ย
- ไม่สิ โดนจับได้แน่นอนเฟ้ย
- อื้ม... ต้องทำเป็นให้ดูแวบเดียวเท่านั้นนะ...!!
- เอาล่ะ!!
หน้า 19
- หลังกลับถึงบ้าน
- นี่ครับคุณแม่ ได้ใบเกรดมาแล้ว เอามาให้ดูครับ
- อ่ะ จบแล้ว
- มองไม่เห็น!! เอามาให้ดูดีๆ เลยนะ!!
- อ๊า อย่ามองแบบจ้องสิ
- ถ้ามองแบบจ้องเดี๋ยวมันจะระเบิดนะ
- ไม่ระเบิดหรอก
หน้า 20
- อย่ามาขีดเขียนเล่นในใบเกรด
- ก-ก็อุจิยามาดะคุงบอกว่า...
- อย่ามาโทษคนอื่น
- วันต่อมาอุจิยามาดะคุงไม่มาโรงเรียน ส่วนยามาโอกะคุงรอดชีวิตกลับมาได้
หน้า 21
- วิธีทำให้ลูกทิ้งขยะให้เป็นที่
- แม่ของยาชิโระนั้น
- เป็นคนรักความสะอาดมาก
- ดังนั้นสมัยเด็กๆ ของที่ยาชิโระโยนทิ้งไว้บนพื้นทั้งหมด แม่ก็จะแอบเก็บไปทิ้งทันที แต่ทว่า...
- เฮ้ยๆ ทิ้งขยะลงบนพื้นได้ไงวะ
- ดีมากเพื่อนของลูก!! ทีนี้เขาก็จะรู้ตัวแล้วว่าแม่เป็นคนเก็บทิ้งให้ แล้วก็จะสำนึก...
- เอ๊ะ?
หน้า 22
- ไม่ๆ แก... บ้านฉันน่ะมันเป็นแบบนั้นเว้ย
- ถ้าทิ้งขยะไว้บนพื้น เดี๋ยวสักพักมันก็จะหายไปเอง
- จริงดิ สุดยอด
- ไม่ๆๆๆๆๆๆ
- ความคิดของเด็กนี่มันน่ากลัว~~~!!
หน้า 23
- หลังจากนั้นเป็นต้นมา แม่ก็เลิกเก็บขยะของลูกชาย...
- อะไรกันนะ... รู้สึกว่าพักนี้ห้องมันรกตลอดเลย...
- ขยะมันไม่หายไปเองแล้วล่ะ
- ความจริงแล้ว การที่ขยะที่ทิ้งบนพื้นจะหายไปเองได้น่ะมันมี "ค่าขีดจำกัด" อยู่ แล้วตอนนี้มันเกินขีดจำกัดไปแล้วล่ะสิ!!
- เอ๋!? ค่าขีดจำกัดเหรอ!?
- และบทลงโทษก็คือ ต่อจากนี้ไปทุกครั้งที่ทิ้งขยะ อายุขัยจะลดลง มันคือความตาย!! ความตาย!!
หน้า 24
- เอ๋?! อายุขัย... ข-ของผมเหรอ?!
- ไม่ใช่
- เอ๊ะ... หรือว่าของคุณแม่...?!
- ไม่ใช่
- อายุขัยของคุณย่า/คุณยายจะลดลงต่างหาก
หน้า 25
- อายุขัยของฉันจะลดลงเรอะ!?
- อ๊าาาาาาาา ไม่เอานะ คุณย่า/คุณยายอย่าตายนะ
หน้า 26
- สิ่งที่เด็กไม่ชอบ, "หมอฟัน"
- สิ่งนั้นที่ติดท็อป 3 ของสิ่งที่เด็กไม่ชอบ
- คุณแม่ วันนี้จะไปไหนเหรอ~?
- นั่นสินะ!! วันนี้อากาศดีจังเลยนะ!!
- คุยกันไม่รู้เรื่องเลย
- คุณหมอฟัน
หน้า 27
- อ๊าาาาาาาาาาาาาาา ไอ้บ้าเอ๊ยยยยยยยยยย
- ไม่ไปเด็ดขาด
- นี่คือหมอฟัน
- เด็กที่ไม่อยากเข้าไปเด็ดขาด vs ผู้ปกครองที่อยากจะเข้าไปให้ทันเวลานัดให้ได้... ภาพแบบนี้
- อา~~... หมอฟัน...? อาจจะดูเหมือนอย่างนั้น แต่ว่านะ
- ความจริงแล้ว... ที่นี่ไม่ใช่หมอฟันเลยสักนิดนะ...
- เป็นภาพที่เห็นได้ทั่วประเทศ แต่คุณแม่ของบ้านยาชิโระจะใช้ท่าไม้ตายที่นี่
หน้า 28
- ดิสนีย์แลนด์
- โกหกน่า
- เป็นการโกหกคำโต
- แต่สมองของเด็กนั้น ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็เรียบง่าย
- นี่ไง! ไม่ได้โกหกซะหน่อย ดูตุ๊กตานี่สิ!
หน้า 29
- โดนหลอกเข้าอย่างจัง
- ถึงจะบอกว่าเป็นดิสนีย์ แต่ก็เป็นแค่ร้านเล็กๆ เท่านั้นแหละ! เข้าไปสิ!
- อ๋อ อย่างนี้นี่เอง~! เย้โฮ่~ จะเล่นแล้วโว้ย!
- ครับ ยินดีต้อนรับครับ~
- ไอ้เวรเอ๊ยยยยย
หน้า 30
- เมื่อลูกบอกว่าไม่อยากไปโรงเรียน
- วัตถุลึกลับที่เด็กประถมชายทุกคนต้องเคยปั้นขี้ยางลบสร้างขึ้นมาในช่วงหนึ่ง
- เฮ้ย ดูนี่สิ ยางลบปั้นได้ของฉันสุดยอดเลยใช่มั้ยล่ะ
- ผมคิดว่าตอนนั้นกำลังติด "ยางลบปั้นได้" (ชื่อเรียกอาจต่างกันไปตามท้องถิ่น) อยู่
- โอ้โห โคตรเจ๋ง
- ยาชิโระเองก็เคยติดงอมแงมเหมือนคนบ้าอยู่ช่วงหนึ่ง
- คุณย่า/คุณยาย เมื่อกี้ใช้ยางลบใช่มั้ย ขอขี้ยางลบหน่อย ขี้ยางลบๆๆๆๆๆๆ
- เฮือก...
- น่ากลัวแท้...
หน้า 31
- แล้วการบ้านแกล่ะ...? ตั้งแต่เช้าแล้วนะ เอาแต่ปั้นอะไรก็ไม่รู้อยู่ได้...
- หนวกหูน่า-- ยายแก่ พรุ่งนี้ที่โรงเรียนมีแข่งยางลบปั้นได้โว้ยยย
- ผมจะตั้งเป้าหมายแค่ความฝันที่จะเป็นแชมป์โลกยางลบปั้นได้เท่านั้น
- แล้วโรงเรียนแกล่ะ?
- ใครมันจะไปกันเล่า ผมจะใช้ยางลบปั้นได้นี่แหละยึดครองโลกโว้ย ไอ้ทึ่มเอ๊ยยย
หน้า 32
- วันรุ่งขึ้นหลังจากเกิดเรื่องนั้น...
- คร้าบ ไปโรงเรียนแล้วนะครับ
- ไม่! แกไม่ต้องไปโรงเรียนตั้งแต่วันนี้แล้ว!!
- แม่ประทับใจในความมุ่งมั่นของแกเมื่อวานนี้มาก เลยไปติดต่อโรงเรียนฝึกสอนยางลบปั้นได้ที่อเมริกาให้แล้วล่ะ ※ไม่มีอยู่จริง
- เอ๊ะ!?
- แล้วเขาก็ตอบตกลงรับเข้าเรียนแล้วด้วย เพราะงั้นแกต้องรีบไปใช้ชีวิตกับยางลบปั้นได้ที่อเมริกาเลยนะ
หน้า 33
- มีคนจากสมาคมยางลบปั้นได้มารออยู่หน้าบ้านแล้ว เพราะงั้นไปอเมริกาเลยนะ!!
- เดี๋ยวสิ หมายความว่าไง...
- ※ภาพประกอบ
- เดี๋ยวแม่บอกที่โรงเรียนกับเพื่อนๆ ให้เอง ไม่ต้องห่วง ลาก่อน!!
- จ-จริงเหรอ... เดี๋ยว...
- ไม่เอาแล้ว ไม่ทำแล้ว ไม่เอา บ้าน... ผมชอบบ้าน... ไม่อยากไปครับ
- แล้วยางลบปั้นได้ล่ะ ไม่เป็นไรเหรอ?
- ผมเลิกเล่นยางลบปั้นได้แล้วครับ
- ยางลบปั้นได้น่ะเลิกแล้ว!
หน้า 34
- วิธีกลับบ้านจาก 'ดินแดนแห่งความฝัน' ของผม
- ช่วงเวลาหลัง 2 ทุ่มที่ดิสนีย์แลนด์
- อา~~ นึกถึงเรื่องสมัยก่อนจังเลยแฮะ
- จะเริ่มเห็นเด็กๆ ร้องไห้โวยวายไม่ยอมกลับบ้านอยู่บ้าง
- สมัยก่อนแกก็เป็นหนักเอาเรื่องเลยนะ
- จริงดิ...? แล้วแม่พากลับมายังไงล่ะ?
หน้า 35
- ใช่แล้วล่ะ ก่อนอื่นเขาก็จะบอกว่ายังไม่กลับ
- อ๊าาาาาาาาา ไม่กลับบบบ ไม่อยากกลับบบบบ
- ชิ
- ไม่กลับหรอก! ตอนนี้เราจะไปเล่นเครื่องเล่นกันไง!!
- แล้วก็โกหกไปเรื่อยเปื่อยพร้อมกับล่อไปที่รถ...
- เครื่องเล่นชิ้นต่อไปมันอยู่ไกลน่ะสิ!!
- ขึ้นรถไปกันเถอะ!!
- เย้~~!
หน้า 36
- พอขึ้นรถได้แล้วก็เข้าทางเราล่ะ
- นี่ๆๆ เครื่องเล่นชิ้นต่อไปเมื่อไหร่เหรอ~?
- นอนไปเลย!!
- พอถึงแถวบ้านก็จะโดนจับได้ แต่ตอนนั้นก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ
- อ๊ะ เฮ้ย... นั่นมันสะพานเบย์บริดจ์นี่นา เฮ้ย นี่มันอะไรกัน
- หลอกกันนี่หว่า กลับรถเลยนะ ไปชิบะ
- สายไปแล้ว!! กลับไปนอนซะ!!
หน้า 37
- เอ๋... นี่ฉันโง่มากเลยไม่ใช่เหรอ...?
- แม่ว่าโง่สุดๆ ไปเลยล่ะ!!
หน้า 38
- การหนีไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
- สมัยก่อนตอนที่ผมพยายามจะลาออกจากชมรมที่เพิ่งเข้าได้ไม่นาน
- มันไม่สนุกเลยสักนิด มีแต่ความทรมาน อยากจะลาออกเดี๋ยวนี้เลย
- ก็ลาออกสิ!!
- จริงดิ!?
- ดูไม่สนุกเลยสักนิดนี่นา!! การฝืนทำในสิ่งที่ไม่เหมาะกับตัวเองต่อไปน่ะ สู้ไปหาอย่างอื่นทำดีกว่า!!
- ถ้าจะเลิกก็ยิ่งเร็วยิ่งดี!!
- อ-อืม... แต่ผมก็เลิกอะไรเร็วตลอด กลัวคนอื่นจะคิดว่าเอาแต่หนี...
หน้า 39
- การพยายามหนีจากเรื่องที่ตัวเองไม่ชอบ แม่ว่ามันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรอกนะ!! ไม่ใช่การหนีไปโดยไม่คิดอะไร แต่ถ้ามีเหตุผลที่ชัดเจนก็ยิ่งสมควรทำ!!
- คนที่หนีไปแล้วประสบความสำเร็จในที่อื่นก็มีอยู่ถมเถไป!!
- ด-ได้... งั้นผมจะลาออก
- หลายวันหลังจากลาออกจากชมรม
- แกทำโค้กหกใส่กระเป๋าแม่ใช่มั้ย... เดี๋ยว!
- ไม่คร้าบ~! ก็แม่เป็นคนสอนผมเองนี่นาว่าหนีจากเรื่องที่ไม่ชอบก็ได้~~!!
หน้า 40
- เวลาที่ตัวเองทำผิดอย่างชัดเจน ห้ามหนี แต่จงขอโทษซะ
- ด้วยคำแนะนำนี้ ทำให้ผมลาออกจากบริษัทอะไรพวกนี้ได้ง่ายเลย
- อ๊ากกก แขนยืดแล้ว
หน้า 41
- การศึกษาแบบพิเศษด้วยเวทมนตร์ของคุณแม่
- สมัยที่ยาชิโระอยู่ประถม แฮร์รี่ พอตเตอร์ ได้รับการตีพิมพ์และโด่งดังเป็นพลุแตก
- สุดยอดดด
- ยาชิโระก็ติดงอมแงมเหมือนกัน
- เขาเอาแต่ท่องคาถาซ้ำไปซ้ำมาอยู่ที่บ้าน
- เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส! ลูมอส! ลูมอส!
- แกไปทำการบ้านซะ
- หนวกหูน่า ข้าคือพ่อมดนะโว้ยยย
หน้า 42
- โว้ยๆ รับไปซะโว้ย! เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส! นี่แน่ะ!
- นี่ไง คุณแม่ก็ลองร่ายคาถาสวนกลับมาสิ
- เข้าใจแล้วครับ!! แสดงว่าคาถาที่แม่ร่ายมันได้ผลจริงๆ สินะครับ!?
- ครับ จะเชื่อฟังและยอมทำตามทุกอย่างครับ
หน้า 43
- เอาล่ะนะ... 'ชุคุไดยารุ'!!
- โอ้ววววว มือมันขยับไปเอง...!!
- ต่อไปคือ 'โซจิซูรุ'!!
- เย้~! โดนร่ายมนตร์ใส่สนุกจัง!!
หน้า 44
- ถ้างั้นเอาคาถานี้เป็นไง 'เฮยะคาตาสึเค~รุ'!
- เอาล่ะ~ จัดห้อง... เดี๋ยวสิ... เดี๋ยวก่อนนะ...
- ถึงจะบอกว่าเป็นเวทมนตร์ แต่ในแฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็ไม่มีคาถาแบบนั้นนี่นา...
- คุณแม่ครับ นี่มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ...?
- อะบราคาดาบรา
- ผมโดนศาสตร์มืดเล่นงาน และได้ตายลง
แสดงความคิดเห็น
0