ヤンキーのイジメを母親が撃退した話【やしろあずきマンガ日記集】
47
วันที่เผยแพร่: 2025.10.26
รายละเอียดผลงาน
やしろあずきがインターネットで描いている漫画をまとめてこう…こうしてこうやってまとめたお得なまとめ本です！
บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- เมื่อผมถูกนักเลงหมายหัว
- อย่างที่ทุกท่านทราบกันดี สมัย ม.ต้น ยาชิโระคนนี้เป็นโรค ม.2 เต็มขั้นเลยล่ะครับ
- เลยมักจะโดนถามบ่อยๆ ว่า "ไม่โดนแกล้งเหรอ?"
- ครับ, โดนจัดหนักเลยล่ะ
- ไอ้นั่นมันแกล้งหลับรึเปล่าวะ?
- ※แกล้งหลับตอนพักกลางวัน
- ปายางลบใส่แม่งเลยดีกว่า 555
- โดนแกล้งเต็มๆ เลยครับ
หน้า 2
- ผมถูกพวกนักเลงที่มีอยู่ไม่กี่คนในห้องหมายหัวเข้าให้
- เฮ้ย มึงพรุ่งนี้ไปจิ๊กเงินจากกระเป๋าตังค์พ่อแม่มาห้าพันเยนซะ
- นักเลงที่ทำไมไม่รู้ถึงชอบใส่ชุดไปรเวทหลวมๆ มาโรงเรียน
- ถ้าทำไม่ได้ก็เจอนี่แน่โว้ย
- พ่อแม่มึงมีตังค์ไม่ใช่เรอะ
- เอ๊ะ...? จะให้ผมเหรอ?
- เอ๊ะ เปล่าเว้ย จะปาใส่ต่างหาก ทำไมมึงถึงคิดแบบนั้นได้วะ...น่ากลัวชิบ...
หน้า 3
- แต่ทว่า พวกนักเลงหารู้ไม่
- กลับมาแล้วครับ~~……เฮ้อ…แย่จังเลยน้า…
- ถึงนิสัยของยาชิโระ...
- กลับมาแล้วเหรอ!! เป็นอะไรไปล่ะแก มีเรื่องกลุ้มใจอะไรรึเปล่า?
- เอ๊ะ? อ๋อ...คือว่านะแม่
หน้า 4
- นักเลงที่ห้องบอกให้ผมไปขโมยเงินห้าพันเยนจากกระเป๋าตังค์พ่อแม่มาน่ะ
- ว่าไงนะ
- ว่าผมเป็นไอ้บื้อที่ซื่อตรงแบบสุดๆ...!!
- ชิบ เผลอพูดไปแล้ว ต้องโดนลูกเบสบอลปาใส่แน่ๆ
- ว่าไงนะหา
หน้า 5
- แม่จับได้ทันที
- โดนนักเลงไถเงินก็เลยมาฟ้องแม่ แล้วพอโดนสั่งให้ไปเอาเงินมาก็ซมซานกลับมาสินะแก
- ครับ...
- โดนแม่จับได้แล้ว แต่ก็ช่างเถอะ…เดี๋ยวแม่ก็คงช่วยเราเองแหละ
- นักเลงที่ว่าแน่ก็คงสู้พ่อแม่ไม่ได้หรอก…
หน้า 6
- แล้วแกล่ะอยากจะทำยังไง
- ถ้าไม่ชอบก็ไปบอกพวกนักเลงนั่นด้วยตัวเองสิว่าไม่ชอบน่ะ!!
- เอ๊ะ!?
- จะ...จะช่วยผมเหรอครับ...?
- ถ้าเป็นเรื่องหลังจากที่แกเอาเงินไปให้พวกมันแล้วล่ะก็ พ่อแม่ก็คงต้องออกโรงเองนั่นแหละนะ
- แต่ตอนนี้น่ะมันเป็นขั้นที่แค่แกปฏิเสธไปเรื่องก็จบแล้วไม่ใช่รึไง
หน้า 7
- เรื่องทะเลาะกันของเด็กๆ น่ะ พ่อแม่จะเข้าไปยุ่งก็ต่อเมื่อเป็นขั้นสุดท้ายแล้วเท่านั้นแหละ!!
- แน่นอนว่าเรื่องนี้มันก็ควรเข้าไปยุ่งอยู่หรอก แต่ก่อนหน้านั้นความตั้งใจของแกเองก็สำคัญเหมือนกันนะ
- แกว่าไม่ชอบไม่ใช่เหรอ ลองพูดออกมาจากปากของแกเองสิ
- อุ…คือว่า…
- ผม…ผม…!!
หน้า 8
- ไม่เอาด้วยหรอก!! ถ้าจะต้องขโมยเงิน 5,000 เยนไปให้พวกนักเลงล่ะก็
- ผมเอาไปซื้อเกมใช้เองทั้งหมดดีกว่า
- อย่าคิดโดยมีเรื่องขโมยเป็นที่ตั้งสิ
- นั่นสินะครับ ขอโทษครับ
หน้า 9
- ยาชิโระตัดสินใจ
- เรื่องย่อตอนที่แล้ว: โดนนักเลงสั่งให้ไปขโมยเงินจากกระเป๋าตังค์พ่อแม่
- ผมไม่อยากขโมยเงินตามคำสั่งของนักเลงหรอก
- โอเค พูดได้ดีนี่
- เอาล่ะ...เท่านี้แม่ก็มาอยู่ข้างเราแล้ว คงจะยอมไปหาพวกนักเลงเป็นเพื่อนเราสินะ
- พวกนั้นก็คงไม่กล้าหือกับผู้ใหญ่หรอก เท่านี้ก็น่าจะรอดแล้ว...
หน้า 10
- ถ้างั้นตอนนี้แกก็ไปบอกพวกนักเลงคนเดียวเลยสิว่า "เอาเงินมาให้ไม่ได้หรอก" น่ะ!!
- ไม่จริงน่า ทำไมต้องไปด้วยตัวเองด้วย
- ก็แกเป็นคนโดนสั่งมานี่ ถ้าแกไม่ปฏิเสธแล้วใครจะทำล่ะ ไม่ต้องห่วง ถ้าเกิดมีเรื่องขึ้นมา เดี๋ยวฉันออกโรงเอง
- จะไปพรากสิทธิมนุษยชนของพวกนักเลงให้หมดเลย
- สิทธิมนุษยชน!?
หน้า 11
- คนที่จะปกป้องสิทธิมนุษยชนของพวกนักเลงได้ก็มีแต่แกเท่านั้นแหละ ไปซะ!!
- ดะ…ได้…ฉันจะปกป้องเอง สิทธิมนุษยชนของพวกนั้น…เอ๊ะ…เดี๋ยวนะ…
- ไม่เห็นต้องปกป้องเลยนี่หว่า!? ทำไมวะ!? โอ๊ย ไม่เข้าใจแล้ว ไปก็ได้วะ!
- แหล่งมั่วสุมของพวกนักเลง
- คือว่านะ~
- ข้ามาแล้ว!!
- อ้าว? ไอ้ยาชิโระนี่หว่า เอาเงินมาแล้วเรอะ?
หน้า 12
- ฉันไม่มีเงินมาให้แม้แต่เยนเดียว!!
- หา!?
- ล้อกันเล่นรึไงวะมึง เดี๋ยวต่อยซะเลย
- ฉันอยากจะปกป้องสิทธิมนุษยชนของพวกนายนะ
- ไอ้นี่มันพูดบ้าอะไรของมันวะ
หน้า 13
- ยาชิโระ เจรจาซึ่งหน้า
- เรื่องย่อตอนที่แล้ว: ไปเจรจาซึ่งหน้ากับพวกนักเลง
- เงินน่ะ ไม่มีทาง
- ให้เด็ดขาด
- มึงเป็นใครวะเฮ้ย รีบเอาเงินมาซะดีๆ
- รุ่นพี่กูเป็นยากูซ่าเว้ย (โกหกหน้าตาย)
หน้า 14
- ยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ ผมจะยกที่ปิดตากางเขนทองคำให้!
- ไม่เอาเว้ย…โกลด์…อะไรวะนั่น?!
- ลาก่อน
- เฮ้ย เดี๋ยวสิวะ
- อะไรของมันวะ…พรุ่งนี้ค่อยไปจัดการที่โรงเรียนแล้วกัน…
หน้า 15
- ว่าแต่ ยายแก่ที่มองมาจากตรงนั้นเป็นใครวะ?
- ไม่รู้ว่ะ…ช่างแม่งเหอะ กลับกันดีกว่า…
- วันรุ่งขึ้น ที่โรงเรียน
- เฮ้อ…ไม่อยากมาเลย จะโดนต่อยรึเปล่านะ…
- อ๊ะ ยาชิโระคุง
หน้า 16
- มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย…เข้าไปในห้องประชุมได้มั้ย?
- เรื่องอะไรกัน…น่ากลัวชะมัด…
- ?!
หน้า 17
- ฟ้องแล้วล่ะ
- ฟ้องเหรอ?!
หน้า 18
- เผชิญหน้ากับผู้ปกครองของนักเลง?!
- ดูเหมือนว่าเรื่องที่ผมโดนไถเงินจะถูกเล่าไปจนหมดเปลือกแล้ว
- ลูกชายผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ
- ผู้ปกครองของนักเลงคนนั้นขอโทษผมใหญ่เลย
- ไอ้พวกที่รังแกคนที่อ่อนแอกว่าน่ะ ลาออกจากโรงเรียนไปซะ!
- ดะ เดี๋ยวๆๆ อย่าใช้ความรุนแรงสิคะ
- ถึงพ่อของนักเลงคนนั้นจะมีออร่าของอดีตนักเลงแผ่ออกมาเต็มที่ก็เถอะ
หน้า 19
- …ก็มีเรื่องอยากจะพูดหลายอย่างอยู่หรอกนะ
- แต่ก่อนอื่นเลย ลูกของฉันไม่ได้อ่อนแอ
- กลับกัน คนที่อ่อนแอก็คือพวกที่รวมหัวกันรังแกคนคนเดียวไม่ใช่รึไง? ส่วนลูกชายของฉันน่ะ
- เขารวบรวมความกล้ามาเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังนะ!! ถ้าเป็นคนอ่อนแอล่ะก็ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก!!
หน้า 20
- แล้วอีกอย่างนะ การที่ไปตีเด็กที่ทำผิดแล้วไล่เขาออกจากโรงเรียน หลังจากนั้นจะทำยังไงต่อรึไง?
- เราจะมองแค่ตอนนี้ไม่ได้ แต่ต้องคอยดูแลเขาต่อไปในอนาคตด้วยไม่ใช่รึไง
- ถึงจะตีไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกครับ
- …นั่นสินะครับ
- ความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีมันจะหลงเหลือไว้แค่ความเกลียดชังเท่านั้น
หน้า 21
- นี่ไง ดูดีๆ แล้วเจ้าเด็กนั่นก็น่ารักดีออกนี่นา
- จะไปตีเด็กหน้าตาน่ารักแบบนี้ได้ยังไงกัน!!
- อาจพูดได้ว่าแม่ได้ช่วยชีวิตไว้ทั้งผมและนักเลงคนนั้น
- เอาล่ะ กลับบ้านไปกินข้าวแกงกะหรี่กันเถอะ
- พอมาคิดดูแล้ว บางทีผมอาจจะเริ่มเคารพแม่ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมาก็ได้
หน้า 22
- ผมไม่มีวันลืมเรื่องราวในครั้งนี้ได้เลย
- ถ้าแกว่าดี จะชวนเด็กพวกนั้นมาที่บ้านเมื่อไหร่ก็ได้นะ
- ไม่เอาเด็ดขาด
- จบ
หน้า 23
- ①
- สมัยประถมต้น ยาชิโระ อาซึกิ ได้ทะเลาะกับคุณแม่ครั้งใหญ่ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง
- มันคือกันดั้มภาคพื้นดินต่างหาก!!
- ไม่ใช่ซะหน่อย มันคือริคดอม!!
- ปกติแล้วก็คงจบแค่การทะเลาะกัน แต่ยาชิโระในตอนนั้นเป็นเด็กหัวรั้น...
- ทำให้พ่อแม่เดือดร้อนสุดๆ
- ด้วยการหนีออกจากบ้านของจริง!
หน้า 24
- ก่อนอื่นก็ต้องจัดของ!! กระเป๋าใบใหญ่ๆ เสื้อผ้าสำรอง แบตเตอรี่ แล้วก็เสบียง...!!
- ถ้าขนของออกไปขนาดนี้ พ่อแม่ต้องตกใจแน่ๆ
- เฮ้ย ยายแก่...!! ฉันจะหนีออกจากบ้านแล้วนะโว้ย!!
- เหรอ พยายามเข้าล่ะ
- เอาจริงนะเว้ย ฉันจะหนีออกจากบ้านจริงๆ นะ จะไม่กลับมาอีกแล้วด้วย
- เหรอ พยายามเข้าล่ะ
หน้า 25
- ของก็เยอะนะ...เยอะมากด้วย ถ้าอยากเห็นก็เข้ามาดูในห้องได้เลย
- ไปล่ะนะ คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะ
- งั้นเหรอ พยายามเข้าล่ะ
- ไม่เป็นไรแน่นะ? ดูท่าจะไปไกลน่าดูเลย
- ไม่เป็นไรหรอกน่า!! ยังเป็นเด็กอยู่เลย...
- ใช่...ในตอนนั้นยาชิโระยังอยู่แค่ชั้นประถมต้น...
หน้า 26
- เฮะๆ…ฉันเอาจริงนะเฟ้ย ครั้งนี้คือการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่…แถมยังคิดเรื่องฐานที่มั่นไว้แล้วด้วย…
- ต้องแสดงความมุ่งมั่นว่าจะไม่กลับบ้านอีกให้ดูซะหน่อย
- เอาล่ะ!! อิออนแถวบ้านนี่แหละคือฐานที่มั่นของฉัน...!!
- ※สมัยนั้นยังเป็นไมคอล
- การ "ไปไกล" ในขอบเขตการเดินทางของเด็ก ก็ได้แค่นี้แหละ
- ◆ตอนหน้า เข้าใจลูกทุกอย่าง ในมุมมองของแม่---!
หน้า 27
- เรื่องที่ผมหนีออกจากบ้าน ②
- พอทะเลาะกับลูกชาย เขาก็บอกว่าจะหนีออกจากบ้าน
- หนีออกจากบ้านของจริงนะโว้ย
- พยายามเข้าล่ะ
- ทำไมเด็กวัยประถมถึงได้ชอบหนีออกจากบ้านกันนักนะ หรือว่ารู้สึกว่าการหนีออกจากบ้านมันเท่รึไงกัน
- พอพูดแบบนั้นปุ๊บ เขาก็เริ่มจัดของทันที เลยลองแอบไปดูซะหน่อย
- จัดของใหญ่เลย
- เช็คสัมภาระ...
- เพราะแค่ดูของที่จัด ก็พอจะรู้แล้วว่าเขาตั้งใจจะหนีออกจากบ้านแค่ไหน
หน้า 28
- อืม…ขนาดกระเป๋า จำนวนเสื้อผ้า เสบียง…เป็นการหนีออกจากบ้านที่เลเวลต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ
- ก็คงจะเลเวลสูงกว่าการหนีออกจากบ้านแบบแฟชั่นนิดหน่อยล่ะมั้ง…
- ไปล่ะนะ!! ถึงจะกลายเป็นคนใหญ่คนโตก็ไม่ส่งเงินกลับมาให้หรอกนะ
- ไม่เป็นไรแน่นะ? ดูท่าจะไปไกลน่าดูเลย
- อ๋า ไม่เป็นไรหรอกน่า
หน้า 29
- ดูจากปริมาณสัมภาระ รองเท้าที่ใส่ แล้วก็ขอบเขตการเดินทางปกติแล้วล่ะก็...คงจะอยู่ที่อิออนแถวบ้านนี่แหละ
- แล้วตอนนี้ก็เป็นตอนเที่ยงพอดี ลูกชายคงกำลังจะไปกินราเมนร้านโปรดที่ฟู้ดคอร์ทแน่ๆ ไปดูกันมั้ยล่ะ?
- นั่นไง อยู่นั่นแล้ว กำลังลังเลว่าจะซื้อดีมั้ยเพราะราเมนมันแพงกว่าที่คิด
- สุดยอด~~~ จะลากกลับเลยมั้ย?
หน้า 30
- ไม่ล่ะ ถ้าลากกลับไปตอนนี้ก็ไม่สนุกสิ!!
- ต้องปล่อยให้เขาเผชิญโลกไปอีกหน่อย ให้เขารู้ซึ้งถึงความดีงามของการมีบ้านอยู่กับความลำบากของพ่อแม่ซะก่อน!!
- น่าดูชมจริงๆ ว่าจะทนได้ถึงเมื่อไหร่นะ
- คุณย่าได้แต่คิดในใจว่า...ลูกสาวตัวเองน่ากลัวชะมัด
หน้า 31
- เรื่องที่ผมหนีออกจากบ้าน ③
- หนีออกจากบ้าน
- โอ้โห~ หนีออกจากบ้านนี่มันดีจริงๆ ได้กินข้าวตามใจชอบด้วย
- เท่านี้ก็อยู่คนเดียวได้สบายๆ แล้วนี่นา~
- ไปดูโซนของเล่นดีกว่า
- อ๊ะ นี่มันอะไรเนี่ย!! ไฮเปอร์แดชอุนจิ แกเนี่ยนะ 5555
- คิดอะไรถึงทำเจ้านี่ออกมาวะเนี่ย 555
- นี่แม่ ดูนี่สิ...
- ……อ๊ะ
หน้า 32
- งั้นเหรอ...ปกติมากัน 2 คนตลอดนี่นา...แต่ช่างเถอะ ไม่เป็นไรหรอก
- ใครจะไปซื้อของแบบนั้นกัน แกนั่นแหละไปเป็นอุนจิซะไป
- อ๊าาาา แม่นั่นแหละที่เป็นอุนจิ
- ไม่ได้เหงาสักหน่อย...
- แกนั่นแหละอุนจิ
- เอาล่ะ ไปแมคโดนัลด์ดีกว่า...อ๊ะ!?
- อ้าว!! ยาชิโระนี่นา!!
- อ๊ายตาย มาคนเดียวเหรอจ๊ะ? แล้วคุณแม่อยู่ไหนล่ะ?
- โยชิโอกะเพื่อนร่วมห้องกับคุณแม่ของเขานี่นา!!
หน้า 33
- รีบกลับไปหาคุณแม่เถอะนะจ๊ะ ท่านรออยู่ล่ะ
- ไว้เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ~~!!
- อ-อืม………
- ย้อนเวลากลับไป 30 นาทีก่อนหน้า...
- อ้าว คุณแม่ของโยชิโอกะ!! บังเอิญจังเลยนะ
- อ๊า~ แล้วลูกชายของคุณยาชิโระล่ะคะ?
หน้า 34
- คือว่าจริงๆ แล้วเขากำลังหนีออกจากบ้านอยู่น่ะ...มีเรื่องอยากจะปรึกษานิดหน่อย คือหลังจากนี้ช่วยแกล้งทำเป็นบังเอิญไปเจอหน้าลูกชายฉันให้หน่อยสิ...?
- อ๋อ...เพื่อให้เขาได้เห็นถึงความอบอุ่นของครอบครัวสินะ...? ได้เลย จัดให้
- หึๆ...ดูเหมือนจะทำได้ดีเลยนะ...
- ลูกสาวตัวเองน่ากลัวชะมัด
- ด้วยแผนการของแม่ HP ที่เหลืออยู่ของยาชิโระก็กลายเป็น 0
หน้า 35
- เรื่องที่ผมหนีออกจากบ้าน ③
- เรื่องย่อตอนที่แล้ว: ยาชิโระ อาซึกิ หนีออกจากบ้านอย่างกระตือรือร้น แต่ทว่า
- หนีออกจากบ้านของจริงนะโว้ย
- กลับต้องมาถึงขีดจำกัดภายในครึ่งวัน
- ใช่แล้ว ยาชิโระผู้ไม่รู้จักโลกภายนอก เกิดใจใหญ่ตอนหนีออกจากบ้านเลยใช้เงินฟุ่มเฟือย
- เงินเหลืออยู่ 111 เยน...
- เงินกำลังจะหมดลง
หน้า 36
- หะ...หิวจัง...ไม่น่ากินไอติมหลังกินราเมนตอนกลางวันเลย...
- ตอนกลางคืนก็อยากกินราเมนอีก แต่ไม่มีเงิน...อยู่คนเดียวแล้วมันช่างไร้พลังขนาดนี้เลยเหรอ...
- หรือว่าจะกินหญ้าแถวนี้ประทังชีวิตดี...
- เอาล่ะ ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วสินะ ถึงตาแม่ออกโรงแล้วล่ะนะ
หน้า 37
- กลับบ้านดีมั้ยนะ...แต่ก็พูดซะดิบดีตอนออกมา จะให้กลับไปง่ายๆ ก็...เอ๊ะ?
- คุณแม่
- แม่เองไง
- หิวรึยังล่ะ? ไม่มีเงินแล้วใช่มั้ย?
- ครับ……
- กินราเมนก็ได้สินะ? ตอนกลางวันก็เพิ่งกินไปไม่ใช่รึไง
- ครับ…
หน้า 38
- น่ากินจัง...
- อร่อยแน่ๆ ล่ะนะ
- คือว่า...คุณแม่ครับ...
- มีอะไรล่ะ?
- การหนีออกจากบ้าน ล้มเหลว...!!
- ผมขอโทษครับ...
- ไม่เป็นไร!! กลับบ้านไปอาบน้ำซะนะ!!
แสดงความคิดเห็น
0