รายละเอียดผลงาน
やしろあずきがインターネットで描いている漫画をまとめてこう…こうしてこうやってまとめたお得なまとめ本です！
บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- โศกนาฏกรรมในคืนวันฮาโลวีน
- ก่อนวันฮาโลวีนสมัยเด็ก
- คราวนี้จะแต่งเต็มที่ไปเลยโว้ย
- เอาล่ะ!!
- จะฉีกผ้าปูที่นอนที่บ้าน แล้วเอาลิปสติกของแม่มาทา ทำเป็นผ้าคลุมเปื้อนเลือด...!!
- เอ่อ... แกทำแบบนั้นโดนด่าแน่
- วันฮาโลวีนไม่เป็นไรหรอก (ตรรกะพิศวง)
หน้า 2
- เอาล่ะ!! ฉีกได้แล้ว ที่เหลือก็ทาให้ทั่ว
- เยี่ยมเลย เอาล่ะ ทาลายเลือด...
- ในวันนั้น พวกผมก็ได้รู้ว่า
- อ๊ะ... คุณแม่...
- มนุษย์น่ากลัวกว่าภูตผีปีศาจ
- หนีเร็ว ไปทางหน้าต่าง! หน้าต่าง!
หน้า 3
- “แผนการ” ของแม่ที่กำลังเลี้ยงลูก
- แย่แล้วสิ! เลือดกำเดาไหลไม่หยุดเลย!
- ว้ากกกกก คุณแม่ค้าบบบบ
- ไม่ไหวแล้วล่ะ! แม่จะตายแล้วนะ!
- โกหกน่า?! จะตายได้ไง
- สัญญาเลยว่าจะตาย!! อีกประมาณ 10 วินาที!!
- ในอีก 10?! วินาที
หน้า 4
- ก่อนตายแม่อยากให้ลูกทำการบ้านให้เสร็จเพื่อแม่นะ
- ครับ!!
- แล้วก็อยากให้ทำความสะอาดห้องด้วยนะ!!
- ครับ!!
- แล้วถ้าจัดโต๊ะให้ด้วยแม่ก็คงนอนตายตาหลับล่ะนะ
- ทำแล้วครับ
- งั้นเหรอ!! งั้นก็หายแล้วล่ะ!!
- ผมโดนไม้นี้หลอกไปประมาณ 3 ครั้ง
- หายแล้วเหรอ!? เย้!!
หน้า 5
- ห้องที่บ้านเกิดมีกุญแจล็อกก็จริง แต่เหนือประตูมีหน้าต่างบานเล็กอยู่
- แม่เลยชอบแอบมองจากตรงนั้นเป็นบางครั้ง
- ยายแก่
- ผมเลยเอาเสื้อเชิ้ตเก่าที่ไม่ใช้แล้วมาแขวนไว้ที่ประตู
- เอาล่ะ... แบบนี้น่าจะได้...
- เพื่อดำเนินแผนการปิดหน้าต่างบานเล็ก
หน้า 6
- หลายวันต่อมา
- เฮ้อ~ เหนื่อยจัง
- เอาล่ะ~ เล่นเกมโป๊ดีกว่า~
- อ... อุแว้ก อุว้ากกก
- ยายแก่เอ๊ยยย
- หลังจากนั้นผมก็ใช้เสื้อเชิ้ตตัวใหม่
หน้า 7
- เวลาทะเลาะกันให้ทำ OO จะดี
- ตอนที่ทำท่าว่าจะเริ่มทะเลาะกัน...
- ไอ้ลูกโง่เอ๊ยยย
- หนวกหูน่า ยายแก่เอ๊ยยย
- อ๊ะ เดี๋ยว!! จากนี้ไปเราจะพูดภาษาอังกฤษกันทั้งหมด!!
- หา!? โอ... โอเค!! อาร์... ฟักยู!!
หน้า 8
- เฮ้ ยู อาร์ ฟูล!! ยัวร์... ดาย!! ยัวร์ เดสทรอย!! โก ทู... ดาย!! ดาย!! เดมอน อีท!!
- คิล!! ยัวร์ ดาย!! เวรี่ ดาย!! ยัวร์ เดด!! ไอม์ ก็อด!! ยัวร์... เวรี่ เดด!!
- พอตั้งกฎให้ต่างฝ่ายต่างใช้ภาษาอังกฤษเฉพาะตอนทะเลาะกัน
- ชัทอัพ ดาย!! ยัวร์... บุฟโฟ่
- ไอม์ ยัวร์ คิล!! ฟุฟุฟุ...!!
- คำด่าทอก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะไปโดยไม่รู้ตัว และสามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างสันติ
- ※จำกัดเฉพาะครอบครัวที่ไม่เก่งภาษาอังกฤษ
หน้า 9
- ผลลัพธ์ของการป่วยเป็นโรคทำตัวไฮโซ
- สมัยอยู่มหาวิทยาลัยปี 2 ผมติดนิสัยใช้คำทับศัพท์ ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจความหมายด้วยซ้ำ
- คอมมิตเมนต์!!
- เท่ชะมัด!!
- ใช่แล้ว นี่คือโรค ม.2 ระยะที่สอง... ขอตั้งชื่อว่าโรคปีสอง
- คุณแม่ครับ ว่าแต่เรื่องอะเจนด้าคราวนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ? คอมมิตได้รึเปล่า?
- อะไรน่ะ? อาดิดาสเหรอ?
- เอ๋~~ ไม่รู้จักเหรอครับ ไม่ไฮโซเลยน้า~~?
หน้า 10
- วันต่อมา...
- เหนื่อยจัง... กลับมาแล้วครับ~
- กลับมาแล้วเหรอ!! วันนี้มีบัฟเฟอร์อยู่ พอดีมีแฟลชไอเดียขึ้นมา มื้อเย็นฟิกซ์เป็นแกงกะหรี่โอเคไหม
- เอ๊ะ!? อะไรนะ...!?
- แม่ก็ไปศึกษามาเหมือนกันนะ!! เพื่อที่จะได้ตามทันความไฮโซของแกไงล่ะ!!
- เรื่องการแอสไซน์ฟุคุจินซึเกะลงในแกงกะหรี่ไม่มีอิชชูอะไรเป็นพิเศษใช่ไหม? ถ้ามีคอนเซนซัสแล้วก็ ASAP!!
- ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดกลับไปเป็นเหมือนเดิมเถอะ
- ①คำแปล... กลับมาแล้วเหรอ วันนี้พอมีเวลาว่างเลยนึกขึ้นได้ว่ามื้อเย็นเป็นแกงกะหรี่เลยโอเคไหม? ②คำแปล... ใส่ผักดองฟุคุจินซึเกะลงในแกงกะหรี่ไม่มีปัญหาใช่ไหม? ถ้าไม่มีปัญหาก็จะรีบทำเลยนะ
หน้า 11
- การหยุดเพราะสภาพจิตใจไม่ดีไม่ใช่การอู้
- สมัยก่อนผมค่อนข้างจะขาดเรียนบ่อย
- อือ~~... วันนี้อยากหยุดเรียนจัง...
- เป็นอะไรไป!! ถ้าเป็นหนังสือโป๊ที่เจอเมื่อวานล่ะก็จะทำเป็นไม่เห็นให้ก็ได้นะ!!
- ฆ่าผมเถอะ
- คือ... จริงๆ แล้วตอนพรีเซนต์หน้าชั้นเรียนผมทำพลาดนิดหน่อย... แล้วก็โดนเพื่อนๆ ล้อ ก็เลยรู้สึกแย่นิดหน่อย...
- อย่างนี้นี่เอง!! หยุดได้เลย!!
- เอ๊ะ!? โดดเรียนก็ได้เหรอ!?
หน้า 12
- พูดอะไรของแกน่ะ!! ไม่ใช่ว่าต้องเป็นหวัดอย่างเดียวซะหน่อย เวลาที่ใจเจ็บปวดมันก็เหมือนกับร่างกายไม่สบายนั่นแหละ!!
- เวลาที่มีเรื่องแย่ๆ การพักใจอยู่ที่บ้านเป็นเรื่องจำเป็นนะ!! ไม่เรียกว่าโดดเรียนหรอก!!
- เวลาที่มีเรื่องแย่ๆ การหยุดพักโดยไม่ฝืนตัวเองก็เป็นเรื่องสำคัญครับ
- อ...ขอบคุณครับ... งั้นขอพักผ่อนสบายๆ เล่นเกมไปพลางๆ นะครับ...
- อีก 5 วินาทีแกจะตาย!!
- จะทำการบ้านด้วยครับ
หน้า 13
- ดังนั้น การที่ "ขอบเขตการโดดเรียน" ของแม่ไม่รวม "เวลาที่จิตใจย่ำแย่" ออกไป ทำให้ผมรอดมาได้หลายครั้งเลยครับ
- แกโดดเรียนไปเล่นเกมออนไลน์ที่ร้านเน็ตคาเฟ่มาสินะ
- แต่ถ้าโดดเรียนจริงๆ จะโดนด่าเละเลย
- อ๊าาาาาาาาาาาาา
หน้า 14
- การพัก ≠ การอู้สินะ
- ตั้งแต่เด็กผมก็มีนิสัยชอบอู้อยู่บ่อยๆ
- การบ้านยังไม่เสร็จเลย เล่นเกมแป๊บนึงดีกว่า ฮ่าๆ
- อ๊ากกก แม่ครับเสร็จแน่ ขอโทษครับขอโทษครับ ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ...
- ...แกจะทำการบ้านให้เสร็จใช่ไหมล่ะ? ถ้างั้นก็เอาเถอะ!
- เอ๊ะ!?
หน้า 15
- ถ้าทำจนเสร็จได้ล่ะก็ การอู้กับการพักเล็กน้อยมันก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ
- พัก...
- จะมองว่าอู้ก็ได้ จะมองว่าพักก็ได้
- กลับกัน การมีสมาธิตลอดเวลามันเป็นไปไม่ได้สำหรับมนุษย์หรอก! การอู้บ้างทำบ้างสลับกันไปคือเคล็ดลับของการใช้ชีวิตอย่างราบรื่นนะ
- แต่การอู้ที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนน่ะห้ามเด็ดขาดเลยนะ!
- อื้ม... แต่การตัดสินว่าการอู้แบบไหนจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนมันยากจังเลย...
- นั่นสินะ... ลองเปิดข้าวกล่องของโรงเรียนมัธยมพรุ่งนี้ดูสิ
หน้า 16
- โอ้! ข้าวกล่องฝีมือคุณแม่ที่มั่นใจนักหนา ข้างในคือ...
- นี่แหละคือการอู้ที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน
- เข้า...ใจ...แจ่ม...แจ้ง...แล้ว...ครับ
หน้า 17
- ผลลัพธ์ของการถูกไหว้วานให้ไปส่งการ์ดปีใหม่
- ปลายปีหนึ่งสมัยเด็ก
- แกจะออกไปส่งการ์ดปีใหม่ใช่ไหม งั้นฝากของแม่ไปด้วยหน่อยสิ
- OK จัดไป
- แล้วพอขึ้นปีใหม่ได้หลายวัน...
- เอ๊ะ... ในกระเป๋ามีอะไรอยู่ด้วย...
- ...
- ถึง คุณมองโกเลียนเดธ ซาบุโร่
หน้า 18
- แย่แล้วววว ตอนนั้นดันส่งไปแต่ของตัวเอง ลืมของแม่ซะสนิทเลย
- รอรับการ์ดตอบกลับจังเลยนะ
- แย่แล้วจริงๆ ด้วย ทำไงดีล่ะทีนี้ บอกไปตามตรงเลยดีไหมนะ
- นี่แม่ครับ ถ้าสมมติว่าผมลืมส่งการ์ดปีใหม่จะทำยังไงเหรอ? ฮ่าๆๆ
- จะทำยังไงเหรอ? ฮ่าๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก คนเราก็ผิดพลาดกันได้นี่นา ช่วยไม่ได้หรอก ก็จับฝังซะ
- บอกไม่ได้เฟ้ย
หน้า 19
- และแล้วยาชิโระก็ครุ่นคิด เค้นสมองที่ไม่มีอยู่ของเขาเพื่อหาทางออกจากสถานการณ์นี้
- และแล้วเขาก็นึกแผนการหนึ่งขึ้นมาได้
- วันต่อมา...
- คุณแม่... มีการ์ดปีใหม่ส่งถึงคุณแม่ด้วยล่ะ นี่ไง... เฮะๆๆ...
- ขอบใจนะ!! หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย
หน้า 20
- หืม~ ลายมือเหมือนกันหมดเลยนะ
- อ๋อ ก็น่าจะเป็นยุคสมัยแบบนั้นล่ะมั้ง
- ชีวิตของแกจะจบลงในเดือนนี้
- ขอโทษครับ
หน้า 21
- แม่กับ “เกมฮอกกี้” ที่เกมเซ็นเตอร์
- เพราะเป็นลูกคนเดียว สมัยเด็กๆ ก็เลย
- นี่แน่ะ กำแพงเหล็ก
- ท่าป้องกันการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามโดยการขยับมือไปมาหน้าโกลไม่หยุด เป็นท่าที่น่ารังเกียจ
- ขี้โกงนี่หว่า ยายแก่
- เคยไปเล่นที่เกมเซ็นเตอร์กับแม่ด้วย
- ในช่วงนั้น มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมติดเกมนี้งอมแงม
- เกมยิงซอมบี้ The House of the Dead
- ซื้อเวอร์ชัน Dreamcast มาด้วยนะ
หน้า 22
- ถึงจะเล่นกันสองคนแม่ลูก แต่แน่นอนว่าผมที่คุ้นเคยกับเกมมากกว่าย่อมเล่นเก่งกว่า...
- อ๊ะ โดนซะแล้ว
- ครับ คุณแม่ เกมโอเวอร์
- และที่แย่ไปกว่านั้นคือ เด็กเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบยั่วโมโหคนอื่นในเวลาแบบนี้สุดๆ
- อ๋า~ มาตายตรงนี้ได้ไงเนี่ย อ่อนจังเลยน้า~~
- อ่อนแอ~~ อ่อนปวกเปียก~ ฮ่าๆๆ
หน้า 23
- วันต่อมาหลังจากที่ยั่วโมโหไปเต็มที่ ที่เกมเซ็นเตอร์อีกครั้ง
- เอาล่ะ วันนี้ก็มายิงซอมบี้กันเถอะ
- ได้เลย! จัดไป!
- นี่แน่ะ! เจ้านั่นต้องเล็งที่หัวนะ
- เรื่องนี้แม่จัดการเอง
- โอ๊ะ...? อะไรกันเนี่ย ไม่เลวเลยนี่นา?
หน้า 24
- เอาล่ะ ตรงนี้ยิงคันโยกขวาแล้วเปลี่ยนเส้นทางนะ รีบยิงตรงนั้นเร็ว
- อ... เอ่อ, ครับ...
- เอาล่ะ ช่วยนักวิจัยคนนั้นแล้วจะได้พลังชีวิต +1
- ย...เจ้านี่...
- อ้าว? เป็นอะไรไปล่ะ คะแนนต่ำจังนะ
- อ่อนไปหน่อยรึเปล่าจ๊ะ? หืม?
หน้า 25
- เรื่อง “แกล้งป่วย” สมัยเด็ก
- ตั้งแต่สมัยประถมผมก็แกล้งป่วยหยุดเรียนอยู่บ่อยๆ
- ก็เอาปรอทวัดไข้ไปอังใกล้ๆ เตาผิงไง... แกล้งทำเป็นว่ามีไข้ซะ
- ยามาอุจิ อัจฉริยะแห่งการแกล้งป่วย
- ถ้าพลาดจังหวะดึงออกล่ะก็ อุณหภูมิจะสูงปรี๊ดแล้วโดนจับได้แทนนะ...?
- โอ้โห... สมกับเป็นยามาอุจิ...!!
- แต่เพราะผมแกล้งป่วยบ่อยเกินไป แม่ก็เลยเริ่มมีมาตรการรับมือ
- อ๊า~~ แย่แล้ว ไม่สบายตัวสุดๆ~ แค่กๆ รู้สึกเหมือนจะตายเลย แค่กๆ
- หน้าซีดมากเลย... ไม่ไหวแล้วแม่ วันนี้ผมหยุดเรียนนะ
- อ... แก...!!
หน้า 26
- หน้าซีดขนาดนี้...!! ป่วยหนัก... ต... ตายแน่... ตายแน่ๆ!!
- เอ๊ะ!?
- นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว!! ต้องรีบโทรหาดับเพลิงกับตำรวจเดี๋ยวนี้!!
- ต... ตำรวจ...!? เดี๋ยวสิ
- ฮัลโหล สถานีตำรวจเหรอคะ พอดีลูกชายป่วยหนัก...
- เฮ้ๆๆ หยุดก่อน รอเดี๋ยว รอเดี๋ยวสิ ไม่เป็นไรจริงๆ นะ
- เพราะแกแกล้งป่วยไง
- รู้อยู่แล้ว!! มานั่งคุกเข่าตรงนี้เลย!!
หน้า 27
- เรื่องที่ผมหนีออกจากบ้าน
- สมัยเด็กผมเคยหนีออกจากบ้าน
- งั้นเหรอ พยายามเข้าล่ะ!!
- ทนไม่ไหวแล้วเฟ้ย ผมจะหนีออกจากบ้านแล้วนะ
- ได้ยินไหม!? ผมจะออกจากบ้านแล้วนะ!! นะ!?
- งั้นเหรอ พยายามเข้าล่ะ!!
- แกไม่เป็นไรแน่นะ...? ผมออกไปแล้วนะ...
- อ๋อ... ไม่ต้องเป็นห่วงแม่หรอกนะ
- เพราะแม่มีอาวุธลับอยู่...
หน้า 28
- หลายชั่วโมงต่อมา, แถวบ้าน
- บ้าชะมัด... ไม่กลับบ้านเด็ดขาด...
- ...หืม? นั่นมัน...
- คุณแม่!?
- อะไรกัน มาตอนนี้เนี่ยนะ ผมไม่กลับไปเด็ดขาด
- พูดอะไรซักอย่างสิ เฮ้... เฮ้...!!
หน้า 29
- ชื่อรักแรกของยานางิทานิ ทัตสึยุกิคุงคือ... คุณ N
- ?!
- จนกว่าจะจับแกได้ แม่จะไม่เอาป้ายนี้ออกหรอกนะ โฮะๆๆๆ
- อ๊าาาาาาาาาาา ยายแก่เอ๊ยยยยยยยยย
หน้า 30
- เรื่อง “สงครามชิงอ่างอาบน้ำ” ที่บ้าน
- สมัยที่ยังอยู่บ้าน ลำดับการลงอ่างอาบน้ำถูกกำหนดไว้ว่าต้องเริ่มจากคุณย่า
- น้ำร้อนพร้อมแล้วค่ะ
- เอาล่ะโว้ยยย ลงเป็นคนแรกเลย
- เฮ้ย ไอ้เด็กเวร
- ...แต่โดยพื้นฐานแล้วผมไม่เคยทำตามเลย
- ให้ตายสิ... จะทำยังไงดีนะ มีวิธีดีๆ บ้างไหม...
- คงต้องจัดการให้สิ้นซาก
- คงต้องจัดการให้สิ้นซาก
- ใช่แล้ว... ใช้มือถือที่มีฟังก์ชันอัดวิดีโอนี่แหละ...
หน้า 31
- หลายวันต่อมา
- น้ำร้อนพร้อมแล้วค่ะ
- ยะโฮ่~~~~!! จะลงเป็นคนแรกเลยโว้ย!!
- เอาล่ะ ได้แล้ว! อ่างอาบน้ำสุดยอด... อ๊ะ เย็นเจี๊ยบ
- อ๊าาาาาาาาาาาาาา นี่ไม่ใช่อ่างอาบน้ำ ทำไมกัน อ๊าาา
หน้า 32
- ติดกับแล้วสินะ!! แม่ก็แค่อัดเสียง "น้ำร้อนพร้อมแล้ว" ไว้ในมือถือแล้วเปิดเสียงดังๆ ไงล่ะ!!
- เอ้า ส่งอ่างอาบน้ำมาซะ!!
- น้ำร้อนพร้อมแล้วค่ะ
- หนอยแน่... ฝากไว้ก่อนเถอะ...
- หลังจากนั้นผมก็เอาคืนด้วยวิธีเดียวกันเป๊ะ จนทั้งบ้านไม่มีใครเชื่อเสียงจากเครื่องจักรอีกเลย
หน้า 33
- ผู้ใหญ่ไม่ได้ถูกเสมอไป
- สมัยเด็ก
- สิ่งที่ที่คุณครูประจำชั้นกับคุณครูพละพูดไม่เหมือนกันเลย ผมเลยสับสนไปหมด
- งั้นเหรอ!!
- ก็คิดเองสิ!!
- เอ๋~!?
- ผู้ใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสมอไปหรอกนะ!! แม่เองก็คงเคยพูดอะไรผิดๆ ไปเยอะเหมือนกันนั่นแหละ!!
- อย่างเช่นวันก่อนที่แม่บอกว่าผีทำปากกาของแกพังน่ะ ก็เป็นเรื่องผิดเหมือนกัน จริงๆ แล้วแม่เป็นคนเหยียบเองแหละ ขอโทษนะ
- นั่นมันแค่เรื่องโกหกไม่ใช่เหรอ
หน้า 34
- เพราะงั้นไงล่ะ ไม่ใช่ให้เชื่อคำพูดของผู้ใหญ่ไปซะหมด แต่ให้เอาความคิดของตัวเองเข้าไปผสมแล้วค่อยสรุปออกมา นั่นแหละความหมายของคำว่า "คิดเองสิ"!!
- ถ้ามันดูผิดแม่ก็จะบอกว่าผิด กลับกันถ้าแม่ดูเหมือนจะพูดอะไรผิดๆ แกก็บอกแม่ได้เลย จะได้ช่วยกัน
- อ-อย่างนี้นี่เอง... เข้าใจแล้วครับ
- ถ้างั้นก็!! แม่เคยบอกว่าห้ามเอาลิปสติกไปขีดเขียนบนกำแพงใช่ไหมครับ!!
- พอผมไปบอกครูสอนศิลปะ เขาก็บอกว่า "เป็นศิลปะดีนะ" แสดงว่ามันเป็นการกระทำที่ถูกต้องสินะครับ
- แม่น่ะถูกแล้ว ออกไปข้างนอกเลย!!
หน้า 35
- เรื่องเล่าสมัยที่แม่เป็นจอมเวท
- ห้องที่บ้านมีกุญแจล็อก
- เอาล่ะ...!!
- ผมมักจะล็อกห้องเวลาแอบเล่นเกมตอนดึกๆ
- งั้นก็รีบเล่นเกมดีกว่า...
- อ๊าาาาาาาาาา ยายแก่เอ๊ยยยยยยยย
หน้า 36
- แม่เปิดล็อกได้ยังไง
- เวทมนตร์ไงล่ะ!!
- เวทมนตร์!?
- แม่เป็นจอมเวทไงล่ะ!!
- ถ้ากลัวเวทมนตร์ล่ะก็ ต่อไปห้ามล็อกประตูเด็ดขาดเลยนะ!!
- เพราะแม่จะใช้เวทมนตร์แห่งความตาย!!
- ฮี๊~~~~~
- จริงๆ แล้วแม่ก็แค่ใช้เล็บงัดเข้ามาเท่านั้นเอง ผมคิดว่า "สอนลูกเก่งจังเลยนะ"
หน้า 37
- เรื่องเล่าเกี่ยวกับกิจกรรมของ “สมาคมผู้ปกครอง”
- สมัยประถม ทุกปีจะมีกิจกรรมบ้านผีสิงของสมาคมผู้ปกครอง
- ตาย
- คนที่รับบทเป็นผีก็คือเหล่าผู้ปกครองของนักเรียน
- พวกผมที่เป็นเด็กซนเคยบุกเข้าไปก่อนเวลาเปิดด้วย
- ฮ่าๆๆๆ-- บุกกกก
- เฮ้ เดี๋ยวสิ
หน้า 38
- โอ้~... เหมือนจะมีอะไรโผล่ออกมาเลย...
- จะโดนด่าไหมนะ...
- ทำอะไรกันน่ะ!! ยังไม่เริ่มเลยนะ!!
- อ๊าาาาาาาาาาาาาา น่ากลัวววว
- ตอนที่น่ากลัวที่สุดในบ้านผีสิง คือตอนที่แม่ของผมโผล่ออกมาในสภาพปกตินี่แหละ
หน้า 39
- เรื่องเล่าตอนที่ผมย้ายออกจากบ้าน
- หลังจากย้ายออกจากบ้าน ผมก็วิดีโอคอลกับแม่
- ต้องกินผักด้วยนะ!!
- ต้องซื้อยาเตรียมไว้ตลอดนะ!! แล้วก็ต้องวางอาวุธไว้ข้างหมอนตลอดด้วย!!
- อ... อาวุธ...? ทำไมล่ะครับ...?
- ยังไงซะพ่อแม่ก็คือพ่อแม่สินะ...
หน้า 40
- แล้วก็โดจินโป๊ทั้งหมดที่อยู่ในห้องของแกน่ะ...
- แม่ว่าจะส่งไปให้ยาสุจังที่เป็นญาติเราน่ะ ไม่เป็นไรใช่ไหม!!
- จะไม่เป็นไรได้ยังไงเล่า!! หยุดนะ!!
- แม่ได้รับอนุญาตจากยาสุจังแล้วล่ะ!!
- โกหกน่า ยาสุจัง?!
หน้า 41
- “สงครามซ่อนเกม” ของผมกับแม่
- สมัยเด็กตอนที่ผมพยายามจะแอบเล่นเกม
- การบ้านยังไม่เสร็จ แต่อยากเล่นมาริโอ้หน่อยจัง...
- แอบเล่นนิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก... เฮะๆ...
- อ๊ะ... หนอยแน่ ไม่มีสายไฟ
- แม่นะแม่... รู้ทันแล้วเอาไปซ่อนไว้สินะ บ้าเอ๊ย
หน้า 42
- แต่ปกติเวลาแบบนี้จะอยู่บนๆ ในห้องเก็บของ...
- โอ้ววววว เจอแล้วโว้ยยยยยยยยยยย
- อ๊ะ... บ้าเอ๊ย คราวนี้ไอ้นั่นหายไป... ไอ้นั่นไง
- ไอ้อันที่มี 3 สายนั่นไง สีแดง ขาว เหลือง
- ไอ้สายสีแดง ขาว เหลืองที่ต่อเข้าทีวีนั่นแหละ... มันชื่ออะไรนะ ไม่รู้จักชื่อแฮะ
หน้า 43
- 30 นาทีต่อมา
- เฮ้อ... ในที่สุดก็เจอไอ้สาย 3 สีนั่นซะที... เหนื่อยชะมัด
- เอ่อ... แล้วก็ไอ้นั่น... ตลับเกม... ตลับเกมอยู่ไหน...
- อยู่นี่ไง
- อ๊ะ คุณแม่
หน้า 44
- เอาล่ะ เอาไปขายที่ร้านเกมดีกว่า
- เพราะทำแบบนี้ทุกครั้ง เลยผอมลงไปเยอะเลย
หน้า 45
- “วิธีทำให้เด็กหยุดร้องไห้”
- สมัยเด็ก ตอนที่ผมร้องไห้โวยวาย
- อ๊าาาาาาา อยากไปทอยส์ "อาร์" อัสสสส อ๊าาาาาาา
- ฮัลโหลแม็ค!!
- ทอยส์ "อาร์" อัส
- การกระทำที่แม่ทำเป็นบางครั้ง แทนที่จะแค่ปลอบ
- ร้องไห้ตามไปด้วย
- อ๊าาาาาาาาาาาาาาา แง๊~~~~
- ว้ากกก
หน้า 46
- แม่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะโว้ยยยยยยยยยยย ตั้งแต่เช้ายันค่ำ ทำกับข้าวให้ครอบครัว ทำความสะอาดบ้าน อ๊ากกกกกกกกก
- แถมลูกยังมาร้องไห้ใส่อีก ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยย
- พอทำแบบนี้
- อะไรของเขาน่ะ... น่ากลัว... อย่าเข้าไปใกล้ดีกว่า...
- ผมก็มีความทรงจำว่าตัวเองสงบลงแล้วก็หยุดร้องไห้
หน้า 47
- แต่ว่า!! นี่เป็นแค่กรณีของผม ไม่ใช่ว่าทุกคนจะหยุดร้องไห้ แล้วก็มีบางครั้งที่ผมก็ไม่หยุดเหมือนกัน!!
- กลับมาแล้ว~~
- และในกรณีที่ยังไม่หยุดร้องไห้...
- อ๊าาาาาาาาาาาาาาา แง๊~~~~~ ไม่เอาแล้ววววววววววววว
- อ๊าาาาาาาาาา ทอยส์ "อาร์" อัสสสสสสสสสส ทามาก็อตจิ~~~~~
หน้า 48
- พ่อเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนนั้นทั้งแม่ทั้งผมต่างร้องไห้โวยวายจนเหนื่อยไปข้างหนึ่ง บ้านก็เลยกลายเป็นสวนสัตว์ไปเลย
- ปะป๊าขอออกไปกินข้าวนอกบ้านแป๊บนึงนะ
- ◆เสี่ยงสุดๆ----!!
แสดงความคิดเห็น
0