รายละเอียดผลงาน
ある日竜也の部屋に入ってきた美少女…はなんと仕事をクビになったショックで変わり果てた姿になった父だった！！
全てを失った（？）父を前に困惑しつつも、距離のあった親子関係に少しずつ変化が？？？
お父さんがお母さんで息子がお父さんに？いやいや親友がお義父さんで、お父さんが親友に…？
SNSで「生理的に無理」とか言われながらも、案外ちゃんと父子モノになってて心温まってしまう新感覚TSコメディ！！！
บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- พ่อของผมเคยเป็นผู้บริหารใหญ่ของบริษัทและเข้มงวดกับผมมาก...
- เฮ้ ทัตสึยะ! นั่นอะไรในผลการเรียนนั้น ไปเรียนซะ!!
- ทั้งที่สอบเข้ามัธยมปลายก็ล้มเหลว...!! ถ้าไม่พยายาม เจ้าจะไม่มีวันได้เริ่มต้นชีวิตที่ดีเลย
- เจ้าจะกลายเป็นคนขี้เกียจที่หางานไม่ได้!
- ลูกคนอื่น ๆ ของผู้บริหารล้วนเก่งกันหมด แต่มีแค่เราเท่านั้นที่เป็นแบบนี้! น่าอายจริง ๆ...
- ขอโทษครับ
หน้า 2
- อุ๊ย ใครน่ะ
- ฮึๆ พ่อที่ตกงานก็เหมือนคนอื่นแล้วสินะ...
- พ่อ!? หา!?
- พ่อน่ะ... โดนไล่ออกจากงานแล้ว
- ไม่ใช่แค่นั้น ลองดูในกระจกสิ!
- อ๋อ เรื่องนี้เอง... ช็อกจนเป็นแบบนี้ไปแล้ว... เฮ้ นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะ!
- เอ๋~!
หน้า 3
- พ่อของผมเคยเป็นคนทำงานที่ใส่สูทจนถึงก่อนนอน...
- ทัตสึยะ!! ถ้ามีเวลางีบอ่านหนังสือซะ!
- ในขณะที่เจ้ามัวแต่งง คนเก่ง ๆ เขาพัฒนาตัวเองกันอยู่
- ช่องว่างจะยิ่งห่างออกไป และจะไม่มีวันเติมเต็มได้
- ถ้าร้องไห้ทีหลัง พ่อก็ช่วยไม่ได้แล้วนะ!
หน้า 4
- แต่ตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว
- เวลานี้แล้วเหรอ... นอนทั้งวันอีกแล้ว
- กลับมาแล้...อุ๊ย!?
- อืม ทัตสึยะ... อย่าโกรธเลยนะ
- รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามางอแง
- ไม่ใช่แบบนั้น!
- อืม เข้าใจแล้ว... พ่อมันแย่จริง ๆ
- ไม่ได้เลย ถ้าเป็นแบบนี้ พ่อจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้
- ทัตสึยะ... ช่วยตบพ่อทีให้แรง ๆ หน่อย
- ไม่ได้ ๆ ๆ ใส่อะไรเพิ่มหน่อยเถอะ!
หน้า 5
- พ่อของผมเคยเป็นคนที่ชอบข่มผมตลอดเวลา...
- ทัตสึยะ! ถ้าเป็นลูกผู้ชายก็ต้องสร้างได้
- แต่ดูจากผลการเรียนแล้ว คงยากสำหรับเจ้านะ!!
- ไม่เคยรู้สึกว่าดีเลยที่ได้อยู่บ้านนี้เพราะพ่อนะ
หน้า 6
- แต่ตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว
- ต้องย้ายมาอยู่ห้องเล็กขนาดนี้...
- ไม่รู้จะจ่ายค่าเช่าห้องนี้ไหวหรือเปล่า
- ขอโทษนะ ทัตสึยะ...
- ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมทำงานพิเศษเอง...
- จ...จริงเหรอ ทัตสึยะ
- จริง ๆ แล้วอยู่ที่นี่สบายใจกว่า
หน้า 7
- พ่อของผมเคยเป็นคนที่ชอบข่มผมตลอดเวลา...
- ทัตสึยะ ต้องรู้จักรสชาติของเหล้าด้วยนะ?
- พ่อมีหลักการดื่มแต่ไวน์ฝรั่งเศสวินเทจเท่านั้น
- ไม่รู้หรอก แล้วก็ไม่ได้อยากฟังด้วย
หน้า 8
- ไม่ใช่ว่าดื่มแต่ฝรั่งเศสเหรอ
- แล้วดื่มในร่างนี้จะไม่เป็นอะไรเหรอ
- หลังจากนั้นต้องดูแลกันยุ่งมาก
หน้า 9
- พ่อทำงานไม่ได้แล้ว (?) เลยต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านข้าวหน้าเนื้อ
- นี่ เมื่อวานไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม?
- อือ...
- ถ้าไม่ทำงานก็ไม่ควรกิน...
- ก็อย่าทำหน้าเหมือนอยากได้อะไรแบบนั้นสิ มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดนะ
- งั้นให้ฉันทำงานอะไรสักอย่างเถอะ! ฉันทำได้ทุกอย่าง!
หน้า 10
- ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันต้องมากินข้าวฟรีแบบนี้...
- แถมยังต้องรับจากลูกชายอีก...
- อะไรเนี่ย ก่อนหน้านี้ยังบอกให้ฉันตบเธออยู่เลย
- ตอนนั้นฉันยังช็อคที่ถูกเพื่อนทรยศอยู่...
- ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ก็ดีใจที่เห็นเธอดีขึ้นพอจะบ่นได้แล้ว...มั้ง?
หน้า 11
- เห็นหน้าอกพ่อโผล่บ่อยเกินไป เลยซื้อบรากีฬาให้
- ท...ทัตสึยะ...? ทำไมถึงซื้อชุดชั้นในผู้หญิงมาให้ฉันล่ะ...
- ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่มันดูไม่ดีน่ะ...
- แก! บอกว่าฉันดูไม่ดีเหรอ!
- มันไม่ดีจริงๆ นะ มันเห็นชัดไปหมด!
- ท...ทัตสึยะ แกนี่...
หน้า 12
- จริงๆ เลย...มีลูกคนไหนที่มาสนใจร่างกายพ่อบ้าง
- ฉันไม่ได้สนใจนะ! แล้วอย่ามาเปลี่ยนชุดตรงนี้!
- แกสนใจแน่ๆ นี่มันห้องเดียวที่มีนะ
- ต้องทำยังไงนะ เอาเนื้อจากใต้รักแร้มาเสริมให้หน้าอกดูดี?
- อ๊ากกก! ฉัน...ฉันจะออกไปเดินเล่น แกเปลี่ยนชุดซะ!
หน้า 13
- พ่อแต่งตัวแย่มาก เลยเสนอให้ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่
- อะไร ทัตสึยะ แกยังสนใจฉันอีกเหรอ?
- ไม่ใช่แบบนั้น! ฉันแค่บอกว่าชุดนี้มันไม่เหมาะสม!
- ใครจะไปสนใจกันเล่า! นี่พ่อฉันนะ!
- ไม่มีทางที่จะเลือกแบบนี้ในชีวิตอยู่แล้ว!!
หน้า 14
- ไม่ต้องพูดขนาดนั้นก็ได้
- เอ่อ...ทำไมต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นด้วย
- ก็ขอให้ฉันหาอะไรให้ทำไม่ใช่เหรอ
- แต่งแบบนี้ออกไปข้างนอกไม่ได้หรอก ไม่เห็นจะมีวี่แววว่าจะกลับเป็นเหมือนเดิมเลย...
- ฉันจะซื้อเสื้อผ้าให้ แล้วเธอก็ไปหางานทำเองเถอะ
- เข้าใจแล้ว...เหมือนเป็นการลงทุนล่วงหน้าใช่ไหม
หน้า 15
- ทัตสึยะ ดูสิ! แบบนี้ฉันก็ออกไปข้างนอกได้แล้วใช่ไหม
- เก็บใบเสร็จไว้ดีๆ นะ! ฉันเป็นคนที่ต้องคืนทุกอย่างที่ยืมมา
- อืม...คืนให้แบบมีดอกเบี้ยด้วยนะ?
- ค่าเสื้อผ้า ค่าอาหาร ค่าเช่า...ทำให้นึกถึงตอนเริ่มต้นใหม่ๆ เลย
- แน่นอน! ฉันจะคืนให้เธอเป็นร้อยเท่าเลย!
- ถ้าแม่ที่ออกไปแล้วเห็นคงหัวเราะแน่ๆ
- จริงเหรอ?
- ก็อาจจะนะ...
หน้า 16
- ไปซื้อเสื้อผ้าให้พ่อที่กลายเป็นสาวสวยแล้วเจอเพื่อนร่วมชั้นเข้า
- แฟนเหรอ!? ไม่ใช่นะ!
- อืม...เป็นลูกพี่ลูกน้องน่ะ มีเหตุผลบางอย่างต้องมาอยู่ที่นี่
- เฮ้อ!? ไม่ได้ดีใจเลยนะ! ไม่ได้ทำงานด้วยซ้ำ...
- แค่เป็นคนที่อาศัยอยู่ฟรีๆ ทำให้ลำบากใจ!
หน้า 17
- ทัตสึยะ... ลูกคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?
- เอ๊ะ?... อ่า ไม่ใช่แบบนั้น
- พ่อที่ไม่สามารถทำหน้าที่ได้ มันก็ไม่มีค่าอะไร พ่อก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
- หา? ไม่ใช่ว่าผมพูดแบบนั้นซะหน่อย...
- ไม่หรอก นี่คือความจริงที่พ่อเองก็ต้องเผชิญหน้า
หน้า 18
- โอ้... ผมไม่ชอบตรงนั้นของพ่อเลยจริงๆ!
- ถ้าจะดูแลกันเพราะแค่หน้าที่ ก็ปล่อยผมไว้เถอะ
- บอกว่าทำเพื่อครอบครัว แต่ไม่เคยกลับบ้านเลย...
- เดี๋ยว... ทัตสึยะ?
- อ่า... ช่างเถอะ... ไม่มีอะไร
- โปรดติดตามตอนต่อไป
แสดงความคิดเห็น
0