รายละเอียดผลงาน
ある日竜也の部屋に入ってきた美少女…はなんと仕事をクビになったショックで変わり果てた姿になった父だった！！
全てを失った（？）父を前に困惑しつつも、距離のあった親子関係に少しずつ変化が？？？
お父さんがお母さんで息子がお父さんに？いやいや親友がお義父さんで、お父さんが親友に…？
บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- โอ้โห อากาศร้อนจริงๆเลยนะช่วงนี้
- ตอนพ่อยังเด็ก อากาศไม่เคยร้อนขนาดนี้เลย
- จริงด้วยสินะ
- ใช่แล้วล่ะ
- แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีเงินซื้อแอร์เลย น่าอับอายจริงๆ...
- ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมไปอาบน้ำเย็นก็ได้
- งั้นเหรอ... ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะ
- ตรงกันข้ามเลย ตอนนี้พ่อไม่ทำตัวหยิ่งแล้ว ผมรู้สึกดีมากเลย
หน้า 2
- อุ๊ย... ทัตสึยะ มาเร็วจริงๆ
- เฮ้ย!! พ่อทำอะไรอยู่น่ะ
- เอ่อ... ฮะฮะ ขอโทษที พ่อทำตัวขี้เกียจไปหน่อย
- ไม่ใช่แบบนั้น... เหงื่อ
- ก็เลยเห็นหมดแล้วไง!!
- เห็นหมด?
- แล้วหมายความว่ายังไงล่ะ
- อ๋อ เข้าใจแล้ว แผนใช้เรื่องผีหลอกให้เย็นเหรอ
- ไม่ใช่... เอาเถอะ รีบเข้ามาเร็วๆ!!
หน้า 3
- พ่อออกไปทำงานถ่ายแบบเพื่อหาเงินซื้อแอร์
- โอ้ ดีใจจริงๆที่คุณรับงานนี้นะ〜
- มีอะไรเปลี่ยนแปลงในใจคุณหรือเปล่า?
- ก็ไม่เชิงว่าเปลี่ยนใจหรอกนะ...
- แค่ครอบครัวลำบากเรื่องเงินน่ะ
- อยากสร้างสภาพแวดล้อมที่ลูกจะเรียนได้สบายๆ
- งั้นเหรอ〜 ถ้าเป็นแบบนั้นเดี๋ยวผมจะเพิ่มค่าตอบแทนให้อีกหน่อยนะ
- อะไรนะ...? จริงเหรอ!
หน้า 4
- ดีเลยครับ โฮโจซัง ช่วยยิ้มอีกนิดได้ไหมครับ?
- เอ่อ... จะให้ยิ้มในชุดแบบนี้มันก็ยากนะ
- แล้วใครจะดีใจกับเรื่องแบบนี้กัน
- ในเน็ตกำลังพูดถึงเลยนะ ว่ามีสาวสวยปริศนาปรากฏตัว!
- สาวสวย?
- ยิ้มเถอะ! ไม่อยากได้เงินเหรอครับ
- อืมมม
หน้า 5
- มีงานเทศกาลฤดูร้อนใกล้บ้าน และนี่เป็นครั้งแรกที่พ่อมาด้วยกัน
- โอ้〜 คนเยอะจริงๆนะเนี่ย...
- ไม่คิดเลยว่าพ่อจะอยากมาด้วย
- ฮะฮะ ใช่แล้วล่ะ
- เมื่อก่อนพ่อบอกว่าแค่วุ่นวายแล้วหัวเราะเยาะซะอีก
- ก็คิดแบบนั้นจริงๆนะ
- แต่พอโดนไล่ออกจากงาน เวลามันก็เปลี่ยนไป
- เริ่มสนใจเรื่องเล็กๆรอบตัวมากขึ้น
หน้า 6
- ฮะฮะฮะ...
- เคยคิดว่าอาหารอร่อยต้องใช้วัตถุดิบชั้นหนึ่งเท่านั้น
- แต่แปลกที่รู้สึกว่าอร่อยขึ้นมาได้
- นี่ ลองดูสิ
- เอ๊ะ...? ห๊ะ? เอ่อ...
- อ...อืม
- จริงดิ... พ่อเคยบอกว่าลิ้นจะเสียแล้วไม่ยอมซื้อให้เด็ดขาดเลย
หน้า 7
- ด้วยเงินที่พ่อหาได้ ทำให้มีการติดตั้งแอร์คอนดิชันเนอร์แล้ว
- พ่อ...ไปเอาเงินมาจากไหนกัน
- ฮึ่ม! นี่แหละคือความสามารถของพ่อไงล่ะ
- อืม...? ก็หลายอย่างนะ...!
- แค่เงินเดือนจากร้านสะดวกซื้อจะพอเหรอ?
- พ่อเจอช่องทางหารายได้ใหม่แล้วน่ะ
- อะไรน่ะ
- ไม่ต้องใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยหรอก
- พูดเหมือนมีอะไรแฝงอยู่เลยนะ...
หน้า 8
- นี่...นี่มันพ่อใช่ไหม...บนปกนิตยสารนั่น...?
- ไม่จริงน่า
- พ่อได้เดบิวต์เป็นนายแบบโดยที่ไม่มีใครรู้
หน้า 9
- พ่อยืนอยู่หน้าร้านในชุดที่ไม่ค่อยเข้าใจ
- อึก...ได้ยินว่ามีงานฮาโลวีนเลยมาที่นี่ แต่แถวก็ยาวขนาดนี้แล้ว...
- แย่ละ!! น่าจะโดดเรียนมาซะเลย!
- ไม่ควรทำแบบนั้นหรอก
- โง่จริง! แถวนี้มีร้านสะดวกซื้อแข่งกันเต็มไปหมด
- สำนักงานใหญ่ก็พยายามเต็มที่เพื่อให้ได้เปรียบในการแข่งขัน
- แต่ร้านสะดวกซื้อที่นี่ดูจะทำอะไรตามใจตัวเองเกินไปนะ
- แต่ให้คุณทัตสึโนบุ (นามสกุล) แต่งตัวแบบนั้นก็ยังเป็นฝีมือของโอคุระจากสำนักงานใหญ่ที่ยังคงโหดร้ายเหมือนเดิม...!
- ดูเหมือนจะรู้เรื่องภายในดีนะ
หน้า 10
- อ้าว ทัตสึยะ มาที่นี่ไม่บ่อยเลยนะ
- อุ๊ย! พ่อ!? ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะ
- แย่ละ...ปกติพ่ออยู่ร้านก็ไม่เข้ามาแท้ๆ
- เพื่อนของลูก ยูคิ ก็แวะมาซื้อของเยอะเลยนะ
- มีแคมเปญแปลกๆ ว่าถ้าซื้อของเกินหมื่นเยนจะได้ปิดบังส่วนหนึ่งของร่างกายพ่อน่ะ
- ดูท่าจะเห็นว่าไม่น่ามองมากเลยนะ (หัวเราะแห้งๆ)
- ถึงว่า...เมื่อวานถึงได้เลี้ยงข้าวกลางวัน
- นั่นคือแคมเปญแบบนี้เหรอเนี่ย!?
- คงไม่อยากให้คนอื่นเห็นมากกว่าน่ะฮ่าๆ
- ? หมายความว่ายังไง
- ไม่มีอะไรหรอก
หน้า 11
- เพราะใกล้สอบกลางภาคเลยอ่านหนังสือจนดึกจนทำให้พ่อสะดุ้งตื่น
- เฮ้ ทัตสึยะ เปิดไฟเถอะ เดี๋ยวสายตาเสีย
- แต่ถ้าเปิดไฟก็จะนอนไม่หลับนะ
- ไม่ต้องห่วงหรอก พ่อที่ขัดขวางการเติบโตของลูกไม่ควรมีอยู่
- ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่ค่อยอ่านหนังสือที่บ้าน คะแนนก็ยังดีอยู่
- เอ่อ...?
- โอเคๆ...ขอโทษนะที่ไม่ได้รับความสามารถนั้นมา
- ไม่เกี่ยวหรอก การเตรียมสอบต้องใช้เทคนิคและความสม่ำเสมอ
หน้า 12
- สิ่งที่ต้องจำมีจำกัดตามมหาวิทยาลัยที่ตั้งเป้าไว้ เริ่มจากรู้จักขอบเขตแล้วอย่าจำสิ่งที่ไม่จำเป็น
- เอ๋...ทัศนคติแบบนี้ใช้ได้เหรอ?
- พ่อไปห้องสมุดหลังเลิกเรียนทุกวันเพื่อเรียนรู้การบริหารธุรกิจนะ
- ไม่เป็นไรหรอก การสอบเป็นแค่จุดผ่านทางเท่านั้น
- เอ่อ...พ่อเป็นนักเรียนมัธยมแบบไหนกันเนี่ย...สุดยอดจริงๆ
- ควรทำให้เสร็จอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อให้มีเวลาไปทำสิ่งที่สำคัญกว่า
- พอรู้ขอบเขตแล้วก็ต้องรู้จักจุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเองด้วยนะ——
- คะแนนรวมสอบไม่ต่างกันมาก แต่การประเมินโรงเรียนที่ตั้งเป้ากลับดีขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ
หน้า 13
- ตอนนี้ผมกำลังเครียดเรื่องสอบ ก็เลยลองปรึกษาพ่อเกี่ยวกับอนาคตดู
- เหตุผลที่พ่อเลือกมหาวิทยาลัยนะเหรอ?
- ก็เพราะที่มหาวิทยาลัยเทโอมีนักเศรษฐศาสตร์ที่พ่อชอบอยู่
- พ่อเลยอยากลองเรียนกับเขาดู
- ฮ่าฮ่า! ถ้าจะเข้าไปเรียนแล้วไม่เลือกจากเนื้อหาจะเลือกจากอะไรล่ะ
- เอ๋? ไม่ได้เลือกจากคะแนนหรือชื่อเสียงเหรอ?
- กะ...ก็ใช่ แต่ก็มีเหตุผลอื่นด้วย
- ผมนึกว่าพ่อจะเป็นคนที่ยึดติดกับภาพลักษณ์มากกว่านี้ซะอีก
หน้า 14
- พ่อก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยโตเกียวได้ด้วยนะ...ก็คิดหนักอยู่เหมือนกัน
- แต่สุดท้ายก็เลือกเทโออยู่ดี
- เอ๋!? พ่อปฏิเสธมหาวิทยาลัยโตเกียวเหรอ!?
- แต่พอเข้าไปเรียนแล้วกลับไม่ค่อยเข้ากับอาจารย์คนนั้นเลย ฮ่าๆ
- ก็เลยกลายเป็นแบบนั้นแหละ
- สุดท้ายก็ไม่ได้เข้าห้องวิจัย...คิดดูแล้วถ้าไปมหาวิทยาลัยโตเกียวก็คงไม่เลวเหมือนกัน
- จริงเหรอเนี่ย...สุดยอดเลย
- แต่ชีวิตคนเราก็เหมือนม้าของแซอองกว่านั่นแหละ
- ม้า? เอ่อ...เข้าใจแล้วล่ะ
- ว่าแต่คนแบบพ่อที่ต้องแต่งตัวแปลกๆ ทำงานที่ร้านสะดวกซื้อก็ตลกดีนะ
- ถึงจะไม่ได้ช่วยมาก แต่ผมคิดว่าจะหาข้อมูลเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยเพิ่มอีกหน่อย
หน้า 15
- พ่อกำลังดูข้อมูลงานพาร์ทไทม์ในเว็บไซต์อยู่
- อ้อ? พ่อแค่คิดว่าจะทำงานอย่างอื่นในช่วงที่ไม่มีงานที่ร้านสะดวกซื้อ
- เอ๊ะ...พ่อจะลาออกจากร้านสะดวกซื้อเหรอ?
- ทำงานเยอะขนาดนั้นไม่ป่วยเหรอ?
- ฮ่าฮ่า! ก่อนหน้านี้พ่อทำงานหนักกว่านี้อีกนะ
- ก็จริงนะ คิดดูแล้วก็เป็นอย่างนั้น
- เอ่อ...หรือผมควรหางานพาร์ทไทม์แล้วเอาเงินมาช่วยที่บ้านดี?
หน้า 16
- พูดอะไรออกมา ไม่จำเป็นเลย
- ถ้าพ่อไม่สามารถดูแลลูกได้แล้วจะเรียกว่าพ่อได้ยังไง
- ทัตสึยะควรมุ่งมั่นทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการเถอะ
- การสร้างสภาพแวดล้อมให้ลูกทำได้คือหน้าที่ของพ่อแม่นะ
- พ่อ...
- ต้องบอกว่าพ่อเปลี่ยนไปจริงๆ นะ
แสดงความคิดเห็น
0