不死身くんと屍食鬼ちゃんの漫画

20
วันที่เผยแพร่: 2026.08.29

รายละเอียดผลงาน

過去にジャンプSQ.CROWNに掲載した読み切りです。

แสดงความคิดเห็น

0

บทพูดในผลงาน

หน้า 3

  • นี่ เคยได้ยินเรื่อง "มนุษย์พฤกษา" (บุริวอล์ค) บ้างมั้ย?
  • เป็นสัตว์ประหลาดต้นไม้รูปร่างเหมือนคน ที่โผล่มาบ่อยๆ ในพวกเรื่องแต่งน่ะ
  • บางทีก็ถูกเรียกว่าเอนท์ หรือไม่ก็เทรนต์
  • และผู้สืบเชื้อสายของเผ่าพันธุ์นั้นก็คือฉันคนนี้ คิบายาชิ เร็นโตะ
  • ลักษณะพิเศษ 1 รูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างจากมนุษย์เลยแม้แต่น้อย
  • ลักษณะพิเศษ 2 ร่างกายสร้างขึ้นจากพืชและสามารถฟื้นฟูตัวเองได้
  • ลักษณะพิเศษ 3───

หน้า 4

  • พูดง่ายๆ ก็คือบาดแผลแค่นี้ไม่เป็นอะไรมากหรอก
  • ไม่นึกเลยว่าพอช่วยแมวแล้วจะตกต้นไม้ แถมยังโดนอีกาคาบแขนไปอีก...
  • ถ้าไม่ใช่เผ่ามนุษย์พฤกษาคงตายไปแล้วล่ะมั้ง...
  • เดี๋ยวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ยังไงก็ควรไปเก็บแขนกลับมาก่อนสินะ...

หน้า 5

  • สิ่งมีชีวิตที่จำแลงกายเป็นมนุษย์เพื่อใช้ชีวิตแบบฉัน ส่วนใหญ่จะถูกเรียกว่า "ผู้จำแลง"
  • ผู้จำแลงที่ใช้ชีวิตโดยหลบซ่อนตัวจากผู้คนมีอยู่ไม่น้อยเลย
  • ไม่ใช่ว่ามีการแบ่งแยกอะไรหรอกนะ แถมยังมีโรงเรียนสำหรับผู้จำแลงโดยเฉพาะด้วย แต่ว่า
  • ดูเหมือนว่าจะมีผู้จำแลงแบบฉันที่ซ่อนตัวตนแล้วมาสอบเข้าโรงเรียนทั่วไป ด้วยเหตุผลว่าบ้านใกล้อยู่เหมือนกัน
  • แต่ถ้าความแตกขึ้นมาก็คงแย่หน่อย...
  • รู้สึกว่าจะตกอยู่แถวๆ นี้นะ...
  • ! เจอแล้วๆ

หน้า 6

  • ......
  • เอ่อ... คือว่านี่มัน...

หน้า 7

  • ขอโทษค่าาา!!!
  • ...แย่แล้ว... โดนเห็นเข้าแล้ว...
  • ...เต็มๆ เลย...
  • แถมยังเป็นยัยนั่นอีก──!

หน้า 8

  • ชื่อของเธอคือ คุราชินะ ซายะ
  • เป็นเพื่อนร่วมห้องของฉันเอง
  • ลักษณะพิเศษ 1 เป็นมังสวิรัติ
  • ลักษณะพิเศษ 2 กัดเล็บบ่อยๆ
  • ลักษณะพิเศษ 3 เป็นคนที่ฉันแอบชอบอยู่ฝ่ายเดียว
  • โดนมองอยู่...

หน้า 9

  • โอ๊ย ให้ตายสิ...!
  • เอ่อ... คุราชินะ...
  • เรื่องเมื่อกี้น่ะ...
  • แป๊บเดียวก็พอ──
  • ขอคุยด้วยหน่อย!
  • ฟังฉันก่อนสิ~!
  • โดนหลบหน้าเต็มๆ เลย...
  • ก็คงน่าขยะแขยงสินะ...
  • แผลหายดีแล้วแบบนี้...

หน้า 10

  • งั้นรึ... ประมาทจนได้เรื่องสินะ...
  • การที่มาโดนคนธรรมดาจับได้ เป็นหลักฐานว่าเจ้ามันอ่อนหัด!
  • พ่อ คิบายาชิ เร็นโซ (มนุษย์พฤกษา)
  • ทำไมคนนี้ถึงไม่โดนจับได้เลยนะ...?
  • แม่ครับ จัดการเรื่องย้ายบ้านกับย้ายโรงเรียนด้วย
  • ตะ... แต่ว่า...
  • แม่ คิบายาชิ ซาจิ (มนุษย์)
  • ขอร้องล่ะครับ...! พ่อครับ แม่ครับ
  • ผม... ยังอยากเรียนที่โรงเรียนนี้ต่อนะครับ...!
  • ดะ... เดี๋ยวสิครับ...!

หน้า 11

  • เป็นผู้หญิงสินะ...
  • ......
  • ผู้หญิงงั้นรึ...
  • ......ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นจงไปเกลี้ยกล่อมคนที่เห็นเจ้าซะ
  • หากทำให้เชื่อใจได้ว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด ข้าจะยอมมองข้ามเรื่องในครั้งนี้ไป...
  • พ่อครับ...
  • ......ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจก็เถอะนะ
  • ไม่ต้องฝืนพูดก็ได้ครับ

หน้า 12

  • วันต่อมา───
  • เป็นอะไรไปคิบายาชิ ไล่ตามคุราชินะขนาดนั้น
  • ตกหลุมรักรึไง?
  • ...ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย...
  • เพื่อนสมัยเด็ก นันโตะ เคย์โกะ (มนุษย์)
  • นี่~
  • พอดีมีธุระนิดหน่อยน่ะ
  • มีใครพอจะรู้ช่องทางติดต่อบ้างมั้ย?
  • ก็ใช่ แต่ว่า...
  • แปลกจังเลยนะ...! คนอย่างนายที่ดูเป็นสายกินพืชซะจนถูกเรียกว่าหนุ่มสายพืชเนี่ย...
  • เอ๊ะ... อะไรนะ? ฉันโดนเรียกแบบนั้นเหรอ
  • แต่เสียใจด้วยนะ ในห้องนี้ไม่น่าจะมีใครรู้ช่องทางติดต่อของคุราชินะหรอก
  • พวกโซเชียลก็เหมือนกัน
  • จริงดิ...!?

หน้า 13

  • ในเมื่อเป็นแบบนี้...!
  • สุดท้ายก็เหลือแค่วิธีนี้สินะ
  • มีเรื่องอยากจะคุยเกี่ยวกับตอนพักกลางวัน วันนี้หลังเลิกเรียนช่วยมาที่สวนหลังโรงเรียนด้วยครับ
  • เศร้าใจกับความคิดสร้างสรรค์อันน้อยนิดของตัวเองชะมัด...
  • เอาล่ะ...
  • เราเองก็ไปหาที่ฆ่าเวลา──
  • !

หน้า 14

  • ไม่นึกเลย... ว่าเธอจะเป็นฝ่ายเรียกฉันออกมา...
  • คุราชินะ
  • เอ่อ... เรื่องเมื่อวานน่ะ──
  • เรื่องเมื่อวานอย่าเอาไปบอกใครนะคะ!

หน้า 15

  • เอ๊ะ...?
  • ......ที่ทำเรื่องแบบนั้นไป ไม่ใช่เพราะมีรสนิยมแปลกๆ อะไรทั้งนั้นนะคะ...!
  • มันเป็น... สัญชาตญาณของฉัน...
  • เรื่องแบบนั้น...?
  • เพราะงั้นที่เมื่อวาน... ฉันกัดแขนของเธอก็เพราะ──

หน้า 16

  • ฉันไม่ใช่คนโรคจิตนะ
  • แต่เป็นกูลต่างหาก
  • แต่ว่าอย่าเข้าใจผิดนะ
  • ฉันเป็นมังสวิรัติ ไม่เคยคิดจะกินคนเลยสักครั้ง แต่ว่า...
  • แต่ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมถึงอยากจะกัดของที่เป็นรูปคนมากๆ เลย...

หน้า 17

  • อะฮะฮะฮะฮ่า!
  • ?!
  • ไม่ใช่เรื่องน่าขำนะ?!
  • ไม่หรอก น่าขำจะตาย
  • ก็เพราะว่าฉันเองก็เป็นมนุษย์พฤกษา (บริวอล์ค) เหมือนกันนี่นา
  • ......มนุษย์พฤกษาคืออะไรเหรอ?
  • .........

หน้า 18

  • ──ก็ด้วยประการฉะนี้แหละ
  • นี่ไง แขนเมื่อกี้ถึงได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว...
  • อ๊ะ...
  • ไม่ได้สังเกตเลยเรอะ...!?
  • ดะ... ดี...
  • ดีจังเลย~
  • คนที่มาเห็นคือคิรินคุง...
  • น่ารักกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนี่หว่า!
  • อะไรของยัยคุราชินะเนี่ย...

หน้า 19

  • แต่ก็ดีแล้วล่ะ...
  • ฉันน่ะโดนพ่อแม่บอกว่าถ้าเกลี้ยกล่อมเพื่อนร่วมห้องคนนั้นไม่ได้จะต้องย้ายโรงเรียนเลยนะ...
  • อะฮะฮะ พูดเหมือนกันเลย
  • นี่! ขอช่องทางติดต่อของคิรินคุงหน่อยสิ!
  • เอ๊ะ?
  • จะได้บอกว่าคิรินคุงเป็นคนที่ไว้ใจได้
  • ต้องเอาไปบอกพ่อแม่ด้วยนี่นา♪
  • ดะ... ได้...
  • สำเร็จ!!!

หน้า 20

  • นับตั้งแต่วันนั้น ความสัมพันธ์อันแปลกประหลาดระหว่างมนุษย์พฤกษากับกูลสายกินพืชก็ได้เริ่มต้นขึ้น──
  • อรุณสวัสดิ์! กูร่าตื่นเช้าไม่ไหวเลย แย่จัง...(>ω<)
  • ส่วนทรีวอล์ค กลับตื่นเช้าเก่ง น่าอิจฉาจัง (´ω`*)

หน้า 21

  • ถึงจะคนละเผ่าพันธุ์ แต่ก็เป็นกึ่งมนุษย์เหมือนกัน
  • อาจจะเพราะความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มีความลับร่วมกัน
  • ช่วงนี้เล็บยาวเร็วมาก เลย ลำบากสุดๆ (つд⊂) ต้องคอยจัดการทุกเช้า เลย เหนื่อยมาก (。>д<。)
  • กูร่าก็ลำบากน่าดูนะ!ถ้าเป็นฉันคงใช้กระดาษทรายถูๆ เอาแล้วล่ะ (ฮา)
  • พวกเราพูดคุยกันหลากหลายเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงเรื่องกลุ้มใจ
  • แต่ว่า... ผมเองก็มีความลับที่บอกเธอไม่ได้อยู่เหมือนกัน──

หน้า 22

  • เร็นโตะคุง...
  • ฉัน... ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...
  • ฉันอยากจะกินเธอ...
  • ซายะจัง...?!
  • ไม่เป็นไรนะ... ไม่ทำให้เจ็บหรอก...

หน้า 23

  • จะทานแล้วนะคะ
  • เฮือก!?
  • ไอโบ สุนัขคู่ใจ (พันธุ์ชิบะ)
  • ฝันแบบนี้อีกแล้วเหรอ...

หน้า 24

  • สนใจคุราชินะขนาดนั้นเลยเหรอ?
  • ?!
  • มะ... ไม่ได้คิดเรื่องลามกอะไรเลยนะ...!
  • เอ่อ... ไม่ได้ถามเรื่องนั้นซะหน่อย
  • ช่วงนี้ดูสนิทกับคุราชินะจังเลยนะ
  • หรือว่าเริ่มคบกันแล้ว?

หน้า 25

  • ฉันกับคุราชินะ... ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย...
  • เหรอ... งั้นก็แล้วไป
  • แต่จะดีเหรอ? เด็กแปลกๆ อย่างคุราชินะน่ะ เป็นที่นิยมในหมู่คนเฉพาะกลุ่มนะ
  • ไม่รู้ว่าจะโดนใครตัดหน้าไปเมื่อไหร่หรอกนะ
  • หึๆๆ... เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก...
  • เพราะว่าฉันรู้ความลับของคุราชินะที่บอกใครไม่ได้ยังไงล่ะ
  • หรือว่านาย... กุมความลับของคุราชินะไว้แล้วก็ทำเรื่องอย่างนั้นอย่างนี้...
  • จะบ้าเรอะ!!
  • กรี๊ด!!
  • เกิดอะไรขึ้น?

หน้า 26

  • ขะ... ขอโทษค่ะ...!
  • เล็บของฉันไปโดน...
  • เป็นไปไม่ได้! ไม่น่าจะใช่แผลแบบนั้นนะ!
  • ยังไงก็รีบไปห้องพยาบาลก่อน!

หน้า 27

  • ทำยังไงดี... เป็นความผิดของฉัน...
  • ทั้งที่เพิ่ง... ตัดไปเมื่อเช้านี้เองแท้ๆ...!
  • ซายะจัง!?
  • ในวันนั้นเธอได้กลับบ้านไปก่อน
  • และในวันต่อมาก็ไม่ได้มาโรงเรียน──

หน้า 28

  • อาการเป็นยังไงบ้าง?
  • อาการบาดเจ็บของเด็กคนนั้นดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ด้วย
  • เธอบอกว่ากลับเป็นห่วงคนที่ทำไปด้วยเจตนาดีมากกว่า และอยากให้รีบกลับมาร่าเริงให้เธอเห็นไวๆ ค่ะ
  • งั้นไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ
  • เฮ้อ...
  • ช่วงนี้เล็บยาวเร็วมากเลย ลำบากสุดๆ (つд⊂) ต้องคอยจัดการทุกเช้าเลย เหนื่อยมาก (。>д<。)
  • กูลก็ลำบากน่าดูนะ!ถ้าเป็นฉันคงใช้กระดาษทรายถูๆ เอาแล้วล่ะ (ฮา)
  • นี่
  • เร็นโตะคุงเคยคิดบ้างมั้ย ว่าถ้าตัวเองไม่ได้เป็นกึ่งมนุษย์จะเป็นยังไง?

หน้า 29

  • นั่นสินะ...
  • ถ้าไม่ได้เป็นมนุษย์พฤกษา ป่านนี้คงตายไปหลายรอบแล้วล่ะมั้ง
  • อะฮะฮะ
  • แล้วซายะจังล่ะ?
  • ฉันเหรอ?
  • ฉันน่ะ... คงไม่ได้เป็นมังสวิรัติหรอกมั้ง...
  • ฉันนี่มันโง่จริงๆ... พูดจาไร้ความรับผิดชอบออกไป ทั้งที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย...
  • สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือ...

หน้า 30

  • อย่างนี้นี่เอง การเปลี่ยนแปลงของร่างกาย... สินะ...
  • ตอนสาวๆ แม่ก็เป็นบ่อยเหมือนกัน
  • ถึงจะผสมข้ามสายพันธุ์มาหลายรุ่นจนสัญชาตญาณของกูลเจือจางลงไปแล้ว แต่พอถึงช่วงวัยรุ่นมันก็กำเริบขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราวน่ะ
  • เวลาแบบนั้นต้องระบายความเครียดออกมาให้สุดๆ ไปเลย
  • ...แล้วตอนนั้นแม่ทำยังไงเหรอคะ?
  • อื้ม แม่เหรอ?
  • แม่ของซายะ คุราชินะ เซ็ตสึระ (กูล)

หน้า 31

  • ตอนนั้นยังไม่ได้สารภาพรักกับพ่อเขาเลย ก็เลยเอาหุ่นไล่กาที่ติดรูปถ่ายใบหน้ามาเคี้ยวเล่นอยู่บ่อยๆ น่ะ
  • ก็นะ พ่อเขาเป็นมนุษย์นี่นา จะไปกัดได้ยังไงล่ะ♪
  • เซ็ตสึระ (16)
  • ไม่นะ! ไม่อยากฟัง!! เรื่องช่วยตัวเองของแม่แท้ๆ เนี่ยนะ!!
  • แต่ว่าเขาก็สารภาพมาแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเป็นมนุษย์พฤกษา (บริวอล์ค) น่ะ?
  • ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายเลยนี่
  • ลูกก็เป็นคนพูดเองเลยสิ
  • ว่า "ขอให้ฉันได้กินเธอเถอะนะ"
  • ?

หน้า 32

  • ไม่ได้ๆๆๆ เรื่องแบบนั้นไม่มีทางทำได้เด็ดขาด!!
  • ซายะนี่ซื่อจริงๆ เลยนะ
  • แต่ว่า... การเอาแต่หนีจากสัญชาตญาณของตัวเองมันไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไรเลยนะ...?
  • ว่าแต่พรุ่งนี้พ่อกับแม่กลับดึกนะ♪
  • พยายามเข้านะซายะ
  • เรื่องนั้นน่ะเข้าใจอยู่แล้ว...
  • แต่ว่า... กลัวจะโดนคนอื่นเกลียดนี่นา...!

หน้า 33

  • เร็นโตะคุง...
  • ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย!?
  • เฮือก

หน้า 34

  • พรุ่งนี้... ลองไปโรงเรียนดูดีกว่า...
  • ถึงจะพูดแบบนั้นแล้วมาโรงเรียนก็เถอะ แต่...
  • สุดท้ายก็โดดอีกจนได้...
  • จะดีเหรอ? นักเรียนดีเด่นมาทำอะไรแบบนี้ตอนที่คนอื่นเขาเรียนกันอยู่
  • !
  • เร็นโตะคุง... จะเป็นยังไงบ้างนะ...

หน้า 35

  • เร็นโตะคุง...!
  • มีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อยน่ะ ได้มั้ย?
  • ไม่เห็นตอบกลับมาเลยเป็นห่วงน่ะ
  • อะ... เอ่อ......
  • ลูกก็เป็นคนพูดเองเลยสิ
  • ไม่มีทางทำได้เด็ดขาด...!
  • ว่า "ขอให้ฉันได้กินเธอเถอะนะ"
  • ซายะจัง...

หน้า 36

  • กินฉันสิ
  • เฮือก!?

หน้า 37

  • ระหว่างที่เธอหยุดเรียน ฉันลองไปค้นคว้ามาน่ะ
  • กูลน่ะ ในช่วงวัยรุ่นจะมีแรงกระตุ้นในการล่าเหยื่อรุนแรงที่สุด
  • และเล็บกับเขี้ยวก็จะยาวขึ้นตามไปด้วย
  • การที่เธอกัดเล็บ... ฉันว่ามันต้องเป็นสัญญาณอะไรบางอย่างแน่ๆ...
  • ・ความหงุดหงิด ・ความคับข้องใจ ・อารมณ์ไม่คงที่
  • เพราะงั้นถ้าการกินฉันที่เป็นมนุษย์พฤกษาจะช่วยให้แรงกระตุ้นนั้นสงบลงได้ล่ะก็
  • ฉันก็อยากจะช่วยเธอนะ
  • ตะ... แต่ว่า...

หน้า 38

  • ที่ผ่านมาฉันเองก็ไม่เคยคิดว่าดีแล้วที่ตัวเองเป็นมนุษย์พฤกษาเลยสักครั้ง...
  • ทุกๆ วันต้องคอยกังวลว่าถ้าความลับแตกจะทำยังไง จนไม่สามารถออกไปเล่นข้างนอกกับทุกคนได้
  • แต่ว่าถ้าร่างกายนี้จะเป็นประโยชน์กับใครสักคนได้ล่ะก็
  • ฉันรู้สึกเหมือนจะยอมรับในตัวเองได้เป็นครั้งแรกเลยล่ะ

หน้า 39

  • อะ... อื้ม!
  • ทะ... ทำยังไงดี... พอโดนพูดแบบนั้นแล้วท้องมันก็ปั่นป่วนไปหมด...
  • ใช่... เพราะงั้นมันไม่ใช่ว่าอยากจะเห็นความฝันตอนนั้นต่อซะหน่อย──
  • วันนี้... ที่บ้านฉัน... พ่อกับแม่กลับดึกน่ะ...
  • เพราะงั้น──
  • คือว่า...!

หน้า 40

  • ในที่สุดก็มาจนได้...
  • ที่นี่คือ...
  • ห้องของเคียยะจัง──!
  • ......ขอโทษที่ให้รอนะ...
  • ชุดอยู่บ้านก็น่ารัก...!
  • !
  • ………………

หน้า 41

  • งะ... งั้นเรามาเริ่มกันเลย...มั้ย...
  • อ๊ะ! นั่นสินะ!
  • ทะ... ทั้งที่ยังสว่างอยู่แบบนี้มันอาจจะน่าอายไปหน่อย...
  • !
  • ขอโทษนะ! เดี๋ยวจะรีบปิดไฟเดี๋ยวนี้แหละ

หน้า 42

  • แย่ล่ะ... พอปิดไฟแล้วบรรยากาศมันยิ่งแปลกๆ เข้าไปใหญ่...!
  • ถ้างั้น... จะทานแล้วนะคะ...
  • !!
  • ……………เจ็บมั้ย?
  • ...มะ... ไม่เป็นไร...
  • ……ไม่เป็นไรก็จริง แต่ว่า...

หน้า 43

  • ความรู้สึกแบบนี้... มันโคตรจะลามกเลยไม่ใช่รึไง...!!
  • ………
  • ซายะจัง...?
  • อึก...!

หน้า 44

  • ขอโทษนะเร็นโตะคุง...
  • ฉัน... เหมือนสวิตช์จะเปิด... แล้วล่ะมั้ง...
  • อึก
  • ไม่ไหวแล้ว... หัวมันเริ่มมึนไปหมด...
  • เริ่มคิดอะไร... ไม่... ออกแล้ว......

หน้า 45

  • หยุดปากไม่ได้เลย──
  • แค่มีร่างกายให้กอด...
  • ก็ต่างจากมื้ออาหารปกติโดยสิ้นเชิง...
  • ทั้งรสชาติ... และยิ่งกว่านั้นคือการกระทำนี้...
  • ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันจะรู้สึกดีขนาดนี้...!
  • นี่คงจะเป็น... สัญชาตญาณของกูล (กูร่า) สินะ...

หน้า 46

  • ความรู้สึกแบบนี้...
  • รสชาติแบบนี้...
  • เป็นครั้งแรก

หน้า 47

  • อร่อยมากเลยนะ... เร็นโตะคุง...
  • ...คะ... คือว่านะ...
  • แล้วฉันก็...
  • อาจจะ... ชอบรสชาติ (ตัวตน) ของเร็นโตะคุงเข้าแล้วล่ะ...
  • ?! จริงดิ...?!

หน้า 48

  • อะ... อันที่จริงฉันเองก็...!
  • จริงเหรอ!?
  • งั้นเรามาทำกันอีกนะ...

หน้า 49

  • สุดท้ายแล้ว... ก็ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์มันก้าวหน้าขึ้นรึเปล่า──

หน้า 50

  • แต่ว่าหลังเลิกเรียนของวันนี้ก็เช่นกัน
  • ความสัมพันธ์ลับๆ ของพวกเรายังคงดำเนินต่อไป─