不死身くんと屍食鬼ちゃんの漫画
รายละเอียดผลงาน
บทพูดในผลงาน
หน้า 3
- นี่ เคยได้ยินเรื่อง "มนุษย์พฤกษา" (บุริวอล์ค) บ้างมั้ย?
- เป็นสัตว์ประหลาดต้นไม้รูปร่างเหมือนคน ที่โผล่มาบ่อยๆ ในพวกเรื่องแต่งน่ะ
- บางทีก็ถูกเรียกว่าเอนท์ หรือไม่ก็เทรนต์
- และผู้สืบเชื้อสายของเผ่าพันธุ์นั้นก็คือฉันคนนี้ คิบายาชิ เร็นโตะ
- ลักษณะพิเศษ 1 รูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างจากมนุษย์เลยแม้แต่น้อย
- ลักษณะพิเศษ 2 ร่างกายสร้างขึ้นจากพืชและสามารถฟื้นฟูตัวเองได้
- ลักษณะพิเศษ 3───
หน้า 4
- พูดง่ายๆ ก็คือบาดแผลแค่นี้ไม่เป็นอะไรมากหรอก
- ไม่นึกเลยว่าพอช่วยแมวแล้วจะตกต้นไม้ แถมยังโดนอีกาคาบแขนไปอีก...
- ถ้าไม่ใช่เผ่ามนุษย์พฤกษาคงตายไปแล้วล่ะมั้ง...
- เดี๋ยวก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ยังไงก็ควรไปเก็บแขนกลับมาก่อนสินะ...
หน้า 5
- สิ่งมีชีวิตที่จำแลงกายเป็นมนุษย์เพื่อใช้ชีวิตแบบฉัน ส่วนใหญ่จะถูกเรียกว่า "ผู้จำแลง"
- ผู้จำแลงที่ใช้ชีวิตโดยหลบซ่อนตัวจากผู้คนมีอยู่ไม่น้อยเลย
- ไม่ใช่ว่ามีการแบ่งแยกอะไรหรอกนะ แถมยังมีโรงเรียนสำหรับผู้จำแลงโดยเฉพาะด้วย แต่ว่า
- ดูเหมือนว่าจะมีผู้จำแลงแบบฉันที่ซ่อนตัวตนแล้วมาสอบเข้าโรงเรียนทั่วไป ด้วยเหตุผลว่าบ้านใกล้อยู่เหมือนกัน
- แต่ถ้าความแตกขึ้นมาก็คงแย่หน่อย...
- รู้สึกว่าจะตกอยู่แถวๆ นี้นะ...
- ! เจอแล้วๆ
หน้า 6
- ......
- เอ่อ... คือว่านี่มัน...
หน้า 7
- ขอโทษค่าาา!!!
- ...แย่แล้ว... โดนเห็นเข้าแล้ว...
- ...เต็มๆ เลย...
- แถมยังเป็นยัยนั่นอีก──!
หน้า 8
- ชื่อของเธอคือ คุราชินะ ซายะ
- เป็นเพื่อนร่วมห้องของฉันเอง
- ลักษณะพิเศษ 1 เป็นมังสวิรัติ
- ลักษณะพิเศษ 2 กัดเล็บบ่อยๆ
- ลักษณะพิเศษ 3 เป็นคนที่ฉันแอบชอบอยู่ฝ่ายเดียว
- โดนมองอยู่...
หน้า 9
- โอ๊ย ให้ตายสิ...!
- เอ่อ... คุราชินะ...
- เรื่องเมื่อกี้น่ะ...
- แป๊บเดียวก็พอ──
- ขอคุยด้วยหน่อย!
- ฟังฉันก่อนสิ~!
- โดนหลบหน้าเต็มๆ เลย...
- ก็คงน่าขยะแขยงสินะ...
- แผลหายดีแล้วแบบนี้...
หน้า 10
- งั้นรึ... ประมาทจนได้เรื่องสินะ...
- การที่มาโดนคนธรรมดาจับได้ เป็นหลักฐานว่าเจ้ามันอ่อนหัด!
- พ่อ คิบายาชิ เร็นโซ (มนุษย์พฤกษา)
- ทำไมคนนี้ถึงไม่โดนจับได้เลยนะ...?
- แม่ครับ จัดการเรื่องย้ายบ้านกับย้ายโรงเรียนด้วย
- ตะ... แต่ว่า...
- แม่ คิบายาชิ ซาจิ (มนุษย์)
- ขอร้องล่ะครับ...! พ่อครับ แม่ครับ
- ผม... ยังอยากเรียนที่โรงเรียนนี้ต่อนะครับ...!
- ดะ... เดี๋ยวสิครับ...!
หน้า 11
- เป็นผู้หญิงสินะ...
- ......
- ผู้หญิงงั้นรึ...
- ......ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นจงไปเกลี้ยกล่อมคนที่เห็นเจ้าซะ
- หากทำให้เชื่อใจได้ว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด ข้าจะยอมมองข้ามเรื่องในครั้งนี้ไป...
- พ่อครับ...
- ......ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจก็เถอะนะ
- ไม่ต้องฝืนพูดก็ได้ครับ
หน้า 12
- วันต่อมา───
- เป็นอะไรไปคิบายาชิ ไล่ตามคุราชินะขนาดนั้น
- ตกหลุมรักรึไง?
- ...ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย...
- เพื่อนสมัยเด็ก นันโตะ เคย์โกะ (มนุษย์)
- นี่~
- พอดีมีธุระนิดหน่อยน่ะ
- มีใครพอจะรู้ช่องทางติดต่อบ้างมั้ย?
- ก็ใช่ แต่ว่า...
- แปลกจังเลยนะ...! คนอย่างนายที่ดูเป็นสายกินพืชซะจนถูกเรียกว่าหนุ่มสายพืชเนี่ย...
- เอ๊ะ... อะไรนะ? ฉันโดนเรียกแบบนั้นเหรอ
- แต่เสียใจด้วยนะ ในห้องนี้ไม่น่าจะมีใครรู้ช่องทางติดต่อของคุราชินะหรอก
- พวกโซเชียลก็เหมือนกัน
- จริงดิ...!?
หน้า 13
- ในเมื่อเป็นแบบนี้...!
- สุดท้ายก็เหลือแค่วิธีนี้สินะ
- มีเรื่องอยากจะคุยเกี่ยวกับตอนพักกลางวัน วันนี้หลังเลิกเรียนช่วยมาที่สวนหลังโรงเรียนด้วยครับ
- เศร้าใจกับความคิดสร้างสรรค์อันน้อยนิดของตัวเองชะมัด...
- เอาล่ะ...
- เราเองก็ไปหาที่ฆ่าเวลา──
- !
หน้า 14
- ไม่นึกเลย... ว่าเธอจะเป็นฝ่ายเรียกฉันออกมา...
- คุราชินะ
- เอ่อ... เรื่องเมื่อวานน่ะ──
- เรื่องเมื่อวานอย่าเอาไปบอกใครนะคะ!
หน้า 15
- เอ๊ะ...?
- ......ที่ทำเรื่องแบบนั้นไป ไม่ใช่เพราะมีรสนิยมแปลกๆ อะไรทั้งนั้นนะคะ...!
- มันเป็น... สัญชาตญาณของฉัน...
- เรื่องแบบนั้น...?
- เพราะงั้นที่เมื่อวาน... ฉันกัดแขนของเธอก็เพราะ──
หน้า 16
- ฉันไม่ใช่คนโรคจิตนะ
- แต่เป็นกูลต่างหาก
- แต่ว่าอย่าเข้าใจผิดนะ
- ฉันเป็นมังสวิรัติ ไม่เคยคิดจะกินคนเลยสักครั้ง แต่ว่า...
- แต่ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมถึงอยากจะกัดของที่เป็นรูปคนมากๆ เลย...
หน้า 17
- อะฮะฮะฮะฮ่า!
- ?!
- ไม่ใช่เรื่องน่าขำนะ?!
- ไม่หรอก น่าขำจะตาย
- ก็เพราะว่าฉันเองก็เป็นมนุษย์พฤกษา (บริวอล์ค) เหมือนกันนี่นา
- ......มนุษย์พฤกษาคืออะไรเหรอ?
- .........
หน้า 18
- ──ก็ด้วยประการฉะนี้แหละ
- นี่ไง แขนเมื่อกี้ถึงได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว...
- อ๊ะ...
- ไม่ได้สังเกตเลยเรอะ...!?
- ดะ... ดี...
- ดีจังเลย~
- คนที่มาเห็นคือคิรินคุง...
- น่ารักกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนี่หว่า!
- อะไรของยัยคุราชินะเนี่ย...
หน้า 19
- แต่ก็ดีแล้วล่ะ...
- ฉันน่ะโดนพ่อแม่บอกว่าถ้าเกลี้ยกล่อมเพื่อนร่วมห้องคนนั้นไม่ได้จะต้องย้ายโรงเรียนเลยนะ...
- อะฮะฮะ พูดเหมือนกันเลย
- นี่! ขอช่องทางติดต่อของคิรินคุงหน่อยสิ!
- เอ๊ะ?
- จะได้บอกว่าคิรินคุงเป็นคนที่ไว้ใจได้
- ต้องเอาไปบอกพ่อแม่ด้วยนี่นา♪
- ดะ... ได้...
- สำเร็จ!!!
หน้า 20
- นับตั้งแต่วันนั้น ความสัมพันธ์อันแปลกประหลาดระหว่างมนุษย์พฤกษากับกูลสายกินพืชก็ได้เริ่มต้นขึ้น──
- อรุณสวัสดิ์! กูร่าตื่นเช้าไม่ไหวเลย แย่จัง...(>ω<)
- ส่วนทรีวอล์ค กลับตื่นเช้าเก่ง น่าอิจฉาจัง (´ω`*)
หน้า 21
- ถึงจะคนละเผ่าพันธุ์ แต่ก็เป็นกึ่งมนุษย์เหมือนกัน
- อาจจะเพราะความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มีความลับร่วมกัน
- ช่วงนี้เล็บยาวเร็วมาก เลย ลำบากสุดๆ (つд⊂) ต้องคอยจัดการทุกเช้า เลย เหนื่อยมาก (。>д<。)
- กูร่าก็ลำบากน่าดูนะ!ถ้าเป็นฉันคงใช้กระดาษทรายถูๆ เอาแล้วล่ะ (ฮา)
- พวกเราพูดคุยกันหลากหลายเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงเรื่องกลุ้มใจ
- แต่ว่า... ผมเองก็มีความลับที่บอกเธอไม่ได้อยู่เหมือนกัน──
หน้า 22
- เร็นโตะคุง...
- ฉัน... ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว...
- ฉันอยากจะกินเธอ...
- ซายะจัง...?!
- ไม่เป็นไรนะ... ไม่ทำให้เจ็บหรอก...
หน้า 23
- จะทานแล้วนะคะ
- เฮือก!?
- ไอโบ สุนัขคู่ใจ (พันธุ์ชิบะ)
- ฝันแบบนี้อีกแล้วเหรอ...
หน้า 24
- สนใจคุราชินะขนาดนั้นเลยเหรอ?
- ?!
- มะ... ไม่ได้คิดเรื่องลามกอะไรเลยนะ...!
- เอ่อ... ไม่ได้ถามเรื่องนั้นซะหน่อย
- ช่วงนี้ดูสนิทกับคุราชินะจังเลยนะ
- หรือว่าเริ่มคบกันแล้ว?
หน้า 25
- ฉันกับคุราชินะ... ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย...
- เหรอ... งั้นก็แล้วไป
- แต่จะดีเหรอ? เด็กแปลกๆ อย่างคุราชินะน่ะ เป็นที่นิยมในหมู่คนเฉพาะกลุ่มนะ
- ไม่รู้ว่าจะโดนใครตัดหน้าไปเมื่อไหร่หรอกนะ
- หึๆๆ... เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก...
- เพราะว่าฉันรู้ความลับของคุราชินะที่บอกใครไม่ได้ยังไงล่ะ
- หรือว่านาย... กุมความลับของคุราชินะไว้แล้วก็ทำเรื่องอย่างนั้นอย่างนี้...
- จะบ้าเรอะ!!
- กรี๊ด!!
- เกิดอะไรขึ้น?
หน้า 26
- ขะ... ขอโทษค่ะ...!
- เล็บของฉันไปโดน...
- เป็นไปไม่ได้! ไม่น่าจะใช่แผลแบบนั้นนะ!
- ยังไงก็รีบไปห้องพยาบาลก่อน!
หน้า 27
- ทำยังไงดี... เป็นความผิดของฉัน...
- ทั้งที่เพิ่ง... ตัดไปเมื่อเช้านี้เองแท้ๆ...!
- ซายะจัง!?
- ในวันนั้นเธอได้กลับบ้านไปก่อน
- และในวันต่อมาก็ไม่ได้มาโรงเรียน──
หน้า 28
- อาการเป็นยังไงบ้าง?
- อาการบาดเจ็บของเด็กคนนั้นดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ด้วย
- เธอบอกว่ากลับเป็นห่วงคนที่ทำไปด้วยเจตนาดีมากกว่า และอยากให้รีบกลับมาร่าเริงให้เธอเห็นไวๆ ค่ะ
- งั้นไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ
- เฮ้อ...
- ช่วงนี้เล็บยาวเร็วมากเลย ลำบากสุดๆ (つд⊂) ต้องคอยจัดการทุกเช้าเลย เหนื่อยมาก (。>д<。)
- กูลก็ลำบากน่าดูนะ!ถ้าเป็นฉันคงใช้กระดาษทรายถูๆ เอาแล้วล่ะ (ฮา)
- นี่
- เร็นโตะคุงเคยคิดบ้างมั้ย ว่าถ้าตัวเองไม่ได้เป็นกึ่งมนุษย์จะเป็นยังไง?
หน้า 29
- นั่นสินะ...
- ถ้าไม่ได้เป็นมนุษย์พฤกษา ป่านนี้คงตายไปหลายรอบแล้วล่ะมั้ง
- อะฮะฮะ
- แล้วซายะจังล่ะ?
- ฉันเหรอ?
- ฉันน่ะ... คงไม่ได้เป็นมังสวิรัติหรอกมั้ง...
- ฉันนี่มันโง่จริงๆ... พูดจาไร้ความรับผิดชอบออกไป ทั้งที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย...
- สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือ...
หน้า 30
- อย่างนี้นี่เอง การเปลี่ยนแปลงของร่างกาย... สินะ...
- ตอนสาวๆ แม่ก็เป็นบ่อยเหมือนกัน
- ถึงจะผสมข้ามสายพันธุ์มาหลายรุ่นจนสัญชาตญาณของกูลเจือจางลงไปแล้ว แต่พอถึงช่วงวัยรุ่นมันก็กำเริบขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราวน่ะ
- เวลาแบบนั้นต้องระบายความเครียดออกมาให้สุดๆ ไปเลย
- ...แล้วตอนนั้นแม่ทำยังไงเหรอคะ?
- อื้ม แม่เหรอ?
- แม่ของซายะ คุราชินะ เซ็ตสึระ (กูล)
หน้า 31
- ตอนนั้นยังไม่ได้สารภาพรักกับพ่อเขาเลย ก็เลยเอาหุ่นไล่กาที่ติดรูปถ่ายใบหน้ามาเคี้ยวเล่นอยู่บ่อยๆ น่ะ
- ก็นะ พ่อเขาเป็นมนุษย์นี่นา จะไปกัดได้ยังไงล่ะ♪
- เซ็ตสึระ (16)
- ไม่นะ! ไม่อยากฟัง!! เรื่องช่วยตัวเองของแม่แท้ๆ เนี่ยนะ!!
- แต่ว่าเขาก็สารภาพมาแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเป็นมนุษย์พฤกษา (บริวอล์ค) น่ะ?
- ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายเลยนี่
- ลูกก็เป็นคนพูดเองเลยสิ
- ว่า "ขอให้ฉันได้กินเธอเถอะนะ"
- ?
หน้า 32
- ไม่ได้ๆๆๆ เรื่องแบบนั้นไม่มีทางทำได้เด็ดขาด!!
- ซายะนี่ซื่อจริงๆ เลยนะ
- แต่ว่า... การเอาแต่หนีจากสัญชาตญาณของตัวเองมันไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไรเลยนะ...?
- ว่าแต่พรุ่งนี้พ่อกับแม่กลับดึกนะ♪
- พยายามเข้านะซายะ
- เรื่องนั้นน่ะเข้าใจอยู่แล้ว...
- แต่ว่า... กลัวจะโดนคนอื่นเกลียดนี่นา...!
หน้า 33
- เร็นโตะคุง...
- ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย!?
- เฮือก
หน้า 34
- พรุ่งนี้... ลองไปโรงเรียนดูดีกว่า...
- ถึงจะพูดแบบนั้นแล้วมาโรงเรียนก็เถอะ แต่...
- สุดท้ายก็โดดอีกจนได้...
- จะดีเหรอ? นักเรียนดีเด่นมาทำอะไรแบบนี้ตอนที่คนอื่นเขาเรียนกันอยู่
- !
- เร็นโตะคุง... จะเป็นยังไงบ้างนะ...
หน้า 35
- เร็นโตะคุง...!
- มีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อยน่ะ ได้มั้ย?
- ไม่เห็นตอบกลับมาเลยเป็นห่วงน่ะ
- อะ... เอ่อ......
- ลูกก็เป็นคนพูดเองเลยสิ
- ไม่มีทางทำได้เด็ดขาด...!
- ว่า "ขอให้ฉันได้กินเธอเถอะนะ"
- ซายะจัง...
หน้า 36
- กินฉันสิ
- เฮือก!?
หน้า 37
- ระหว่างที่เธอหยุดเรียน ฉันลองไปค้นคว้ามาน่ะ
- กูลน่ะ ในช่วงวัยรุ่นจะมีแรงกระตุ้นในการล่าเหยื่อรุนแรงที่สุด
- และเล็บกับเขี้ยวก็จะยาวขึ้นตามไปด้วย
- การที่เธอกัดเล็บ... ฉันว่ามันต้องเป็นสัญญาณอะไรบางอย่างแน่ๆ...
- ・ความหงุดหงิด ・ความคับข้องใจ ・อารมณ์ไม่คงที่
- เพราะงั้นถ้าการกินฉันที่เป็นมนุษย์พฤกษาจะช่วยให้แรงกระตุ้นนั้นสงบลงได้ล่ะก็
- ฉันก็อยากจะช่วยเธอนะ
- ตะ... แต่ว่า...
หน้า 38
- ที่ผ่านมาฉันเองก็ไม่เคยคิดว่าดีแล้วที่ตัวเองเป็นมนุษย์พฤกษาเลยสักครั้ง...
- ทุกๆ วันต้องคอยกังวลว่าถ้าความลับแตกจะทำยังไง จนไม่สามารถออกไปเล่นข้างนอกกับทุกคนได้
- แต่ว่าถ้าร่างกายนี้จะเป็นประโยชน์กับใครสักคนได้ล่ะก็
- ฉันรู้สึกเหมือนจะยอมรับในตัวเองได้เป็นครั้งแรกเลยล่ะ
หน้า 39
- อะ... อื้ม!
- ทะ... ทำยังไงดี... พอโดนพูดแบบนั้นแล้วท้องมันก็ปั่นป่วนไปหมด...
- ใช่... เพราะงั้นมันไม่ใช่ว่าอยากจะเห็นความฝันตอนนั้นต่อซะหน่อย──
- วันนี้... ที่บ้านฉัน... พ่อกับแม่กลับดึกน่ะ...
- เพราะงั้น──
- คือว่า...!
หน้า 40
- ในที่สุดก็มาจนได้...
- ที่นี่คือ...
- ห้องของเคียยะจัง──!
- ......ขอโทษที่ให้รอนะ...
- ชุดอยู่บ้านก็น่ารัก...!
- !
- ………………
หน้า 41
- งะ... งั้นเรามาเริ่มกันเลย...มั้ย...
- อ๊ะ! นั่นสินะ!
- ทะ... ทั้งที่ยังสว่างอยู่แบบนี้มันอาจจะน่าอายไปหน่อย...
- !
- ขอโทษนะ! เดี๋ยวจะรีบปิดไฟเดี๋ยวนี้แหละ
หน้า 42
- แย่ล่ะ... พอปิดไฟแล้วบรรยากาศมันยิ่งแปลกๆ เข้าไปใหญ่...!
- ถ้างั้น... จะทานแล้วนะคะ...
- !!
- ……………เจ็บมั้ย?
- ...มะ... ไม่เป็นไร...
- ……ไม่เป็นไรก็จริง แต่ว่า...
หน้า 43
- ความรู้สึกแบบนี้... มันโคตรจะลามกเลยไม่ใช่รึไง...!!
- ………
- ซายะจัง...?
- อึก...!
หน้า 44
- ขอโทษนะเร็นโตะคุง...
- ฉัน... เหมือนสวิตช์จะเปิด... แล้วล่ะมั้ง...
- อึก
- ไม่ไหวแล้ว... หัวมันเริ่มมึนไปหมด...
- เริ่มคิดอะไร... ไม่... ออกแล้ว......
หน้า 45
- หยุดปากไม่ได้เลย──
- แค่มีร่างกายให้กอด...
- ก็ต่างจากมื้ออาหารปกติโดยสิ้นเชิง...
- ทั้งรสชาติ... และยิ่งกว่านั้นคือการกระทำนี้...
- ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันจะรู้สึกดีขนาดนี้...!
- นี่คงจะเป็น... สัญชาตญาณของกูล (กูร่า) สินะ...
หน้า 46
- ความรู้สึกแบบนี้...
- รสชาติแบบนี้...
- เป็นครั้งแรก
หน้า 47
- อร่อยมากเลยนะ... เร็นโตะคุง...
- ...คะ... คือว่านะ...
- แล้วฉันก็...
- อาจจะ... ชอบรสชาติ (ตัวตน) ของเร็นโตะคุงเข้าแล้วล่ะ...
- ?! จริงดิ...?!
หน้า 48
- อะ... อันที่จริงฉันเองก็...!
- จริงเหรอ!?
- งั้นเรามาทำกันอีกนะ...
หน้า 49
- สุดท้ายแล้ว... ก็ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์มันก้าวหน้าขึ้นรึเปล่า──
- ♪
หน้า 50
- แต่ว่าหลังเลิกเรียนของวันนี้ก็เช่นกัน
- ความสัมพันธ์ลับๆ ของพวกเรายังคงดำเนินต่อไป─
แสดงความคิดเห็น
0