รายละเอียดผลงาน
元総合商社役員の知見を活かし、ハンバーガーショップの再建に取り組むパッパ！
さすがすぎるぜ！！！
บทพูดในผลงาน
หน้า 2
- ผมกับพ่อมาทานข้าวกลางวันที่ร้านแฮมเบอร์เกอร์ใกล้บ้าน
- ไม่ใช่แค่ไม่มีอาหาร น้ำก็ยังไม่มีเลย...
- ...อืม เดี๋ยวพ่อไปดูหน่อย
- ก็ไม่ได้ถึงขนาดจะบ่นอะไรหรอกนะ
- ดูเหมือนว่ามีพนักงานไม่มาทำงานนะ
- พ่อหมายถึงจะไปช่วยงานเขา
- เอ๋ จริงเหรอ?
- พนักงานคนหนึ่งออกมาจากด้านใน แต่ดูไม่ค่อยชำนาญเลย
- หา?
- พ่อดูเก่งจัง...แต่จะไปช่วยงานเลยเหรอ เหงื่อออกเลย
- ไม่ต้องห่วง พ่อจำเมนูได้หมดแล้ว
- จริงเหรอเนี่ย...
หน้า 3
- ไม่กี่นาทีต่อมา พ่อก็ปรากฏตัวในชุดยูนิฟอร์มของร้าน
- ขอรับออเดอร์นะครับ
- ไม่น่าเชื่อ นี่มันเกิดขึ้นจริงเหรอ?
- ตอนนี้เรามีซุปหอยลายแบบจำกัดเวลานะครับ
- เมนูนี้แนะนำให้ลองท็อปด้วยครีมชีสและอะโวคาโดครับ
- เราได้วัตถุดิบจากบริษัทประมงในมิยางิโดยตรง รับรองว่าอร่อยแน่นอนครับ
- ขอบคุณครับ! เดี๋ยวเตรียมน้ำให้ด้วยนะครับ
- งั้นเอาอันนั้นด้วย...
- เข้ากันได้ดีกับเบคอนสูตรพิเศษของเราครับ! ช่วงนี้ผมก็ติดใจเหมือนกัน...ฮ่าๆ
- พ่อรับออเดอร์เยอะมากเลย
- เอ่อ...งั้นเอาแบบนั้นแล้วกัน
- จะรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ?
- ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านจะขอร้องให้พ่อมาทำงาน
หน้า 5
- พ่อเริ่มทำงานที่ร้านแฮมเบอร์เกอร์นอกจากร้านสะดวกซื้อแล้ว
- ดูประวัติแล้ว พ่อจบมหาวิทยาลัยชั้นนำมาเลยนะ เก่งจัง...
- หืม?
- คนชอบแปลกใจกัน แต่ผมมีลูกชายอายุ 17 ปีแล้ว
- 56 ปี!?
- ไม่น่าเชื่อเลย ดูอ่อนวัยมาก!
- ผู้ชาย!?
- ใช่ครับ...แพ้ศึกในบริษัทมา
- พอเสียใจมากๆ ก็เลยกลายเป็นแบบนี้
- มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ!?
หน้า 6
- อืม
- คิตามูระ...ขอโทษนะ แต่ของหวานนี้ทำให้ธุรกิจฝืดเคือง
- เอ๋?
- ถึงว่า...! แต่ทำไมแค่ดูใบสั่งซื้อก็รู้ได้ขนาดนั้น
- งานเก่าของผมคือดูงบการเงินของแต่ละแผนก
- ถึงต้นทุนจะเป็นบวก แต่ค่าแรงและค่าจัดเก็บสูงกว่าที่อื่น
- ดูตัวเลขก็เห็นภาพสถานการณ์จริงแล้ว
- อะไรกันเนี่ย เก่งเกินไปแล้ว!!
- ถ้าคิดว่าเป็นการดึงดูดลูกค้าก็อาจจะดี แต่ทำเป็นเมนูตามฤดูกาลก็ดีนะ
- เรื่องราวของพ่อทำให้คนพูดถึงกันอยู่พักหนึ่ง แต่เพราะพ่อทำงานเก่งเกินไป ทุกคนเลยเลิกพูดถึง
หน้า 8
- ผมเป็นห่วงเรื่องนี้มานานแล้ว เลยตัดสินใจพาคุณพ่อมาหาหมอจนได้
- อืม... ผลการตรวจพันธุกรรมออกมาแล้วครับ
- จากมุมมองทางสรีรวิทยา คุณคือโฮโจ ทัตสึโนบุ ตัวจริงแน่นอนครับ
- ถึงแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในรูปแบบของฟัน และสามารถนิยามว่าเป็น 'ผู้หญิง' ได้ก็เถอะครับ
- ตามที่คุณบอก มีการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันเกิดขึ้นกับร่างกายจริงๆ ครับ
- ความเครียดมากเกินไปอาจมีผลกระทบต่อระบบภูมิคุ้มกัน ทำให้โจมตีอัณฑะและต่อมหมวกไตได้ครับ
หน้า 9
- อายุร่างกายก็เทียบเท่า 17 ปี... มนุษย์นี่ช่างน่าประหลาดจริงๆ ครับ
- แค่นี้ก็ถือว่าแก้ปัญหาได้แล้วเหรอ?
- ไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม
- ทำให้ดีที่สุดกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหมือนเดิมก็พอแล้ว
- แล้วจากนี้จะเอายังไงต่อ?
- อ๋อ... อย่างนั้นเองเหรอ
- ความนิ่งของคุณพ่อนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะ
- พอได้ฟังผลแล้วก็รู้สึกโล่งขึ้นเยอะเลย แถมยังดีใจที่คุณพ่อไม่เปลี่ยนไปด้วย
หน้า 11
- เด็กที่เพิ่งจ้างมาทำงานนี่เก่งเกินไปจนไม่น่าเชื่อเลย
- คิตามูระ ทำไมทำหน้าหม่นหมองแบบนั้นล่ะ...
- คือว่า ช่วงนี้ต้นทุนสูงขึ้น กำไรลดลง แต่ค่าแรงก็ยังเพิ่มขึ้นอีก
- แต่จะให้ทำคนเดียวก็ไม่ไหว
- พูดตรงๆ เลย รู้สึกว่าปิดร้านไปหางานทำยังจะดีกว่า
- ก่อนหน้านี้ก็มีเด็กลาออกกระทันหันอีก
- อืม... นี่แหละธรรมดาของร้านเล็กๆ
- โอเค! ฝากไว้ที่ฉันเถอะ
- หา?
หน้า 12
- จากการวิเคราะห์ มีสองทางเลือก คือทำคนเดียวหรือปรับปรุงการบริหารในปัจจุบัน
- ถ้าทำคนเดียวก็ต้องเน้นเทคเอาท์และค่อยๆ ลดขนาดร้านลง
- สิ่งที่ฉันถนัดคือการบริหารองค์กรขนาดใหญ่และวางแผนกลยุทธ์ แต่ธุรกิจส่วนตัวอาจจะต่างกัน
- ว้าว เอกสารนี้สุดยอดมาก... คุณทำเองเหรอ?
- ก็ใช่น่ะสิ
- ไม่เคยเจอใครที่เก่งเรื่องนี้มาก่อนเลย...
- ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่รู้สึกเหมือนเห็นความหวังขึ้นมาเลย
หน้า 14
- เด็กที่เพิ่งจ้างมาทำงานนี่เก่งเกินไปจนไม่น่าเชื่อเลย
- คิตามูระ นายมีความฝันบ้างไหม?
- ความฝันเหรอ?
- อีกอย่างคือเนื้อจากบ้านเกิดอร่อยมาก เลยอยากให้ทุกคนได้ลองชิมกัน
- ใช่แล้วล่ะ... เหตุผลที่ผมเริ่มเปิดร้านเบอร์เกอร์มีสองข้อ
- ก็เลยอยากยืนอยู่ในร้านให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วให้คนอื่นได้ลิ้มรสเนื้ออร่อยๆ
- ข้อหนึ่งคือผมชอบการบริการลูกค้าและอยากทำงานในร้านอาหารมาตลอด
- อาจจะดูธรรมดาไปหน่อยนะ (หัวเราะ)
- ธรรมดาที่ไหนล่ะ ฝันของนายยอดเยี่ยมมากเลย
หน้า 15
- ถ้าให้เห็นการย่างเบอร์เกอร์จากทั้งในและนอกร้าน!? น่าสนใจดีนะ...!!
- เข้าใจแล้ว!
- แบบนี้คิตามูระก็คงจะดีใจที่ได้เห็นหน้าลูกค้าแน่ๆ
- วิธีการทำอาหารของนายก็น่าทึ่งมากด้วย
- คุณโฮโจ! คุณนี่มัน...
- ไม่รู้ทำไมพอคุณโฮโจเข้าครัวแล้วลูกค้าถึงได้เยอะขึ้นมาก
หน้า 17
- พ่อซื้อของจากยามาซอนแล้วของที่ได้ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย
- โอ้โห นี่มันอะไรกัน...!
- ดูสิ ทัตสึยะ ของที่ส่งมามันไม่เหมือนในรูปเลย
- เฮ้อ...พ่อไม่อยากให้ลูกไปซื้อเองเลยลองสั่งออนไลน์ สุดท้ายก็เป็นแบบนี้
- ดูเหมือนว่าออนไลน์จะไว้ใจไม่ได้จริงๆ
- โว้ววว! ทำไมมันถึงเป็นกางเกงในจีสตริงแบบนี้ล่ะ
หน้า 18
- ถึงอย่างนั้นวันนี้ก็คงต้องใช้ไปก่อนเพราะของเก่าทิ้งไปแล้ว...
- ยังไงก็ต้องใช้แบบนี้ไปก่อน
- ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงมีคนทำชุดชั้นในแบบนี้
- ใส่แบบนั้นยังดีกว่าไม่ใส่นะ!
- ฮ่าฮ่า! ก็จริงของลูก
- เดี๋ยว! รอเดี๋ยว เดี๋ยวผมไปซื้อให้ที่ยูนิโคล่เอง!
- จะดีเหรอ? เมื่อก่อนลูกยังไม่อยากไปเลย
หน้า 20
- เด็กที่เพิ่งจ้างมาทำงานเก่งมากจนผมเริ่มกังวลแล้ว
- จะทำยังไงดี...ดูเหมือนว่าต้องคุยกับซัพพลายเออร์แล้ว
- บริษัทใหญ่ๆ กว้านซื้อไปหมดแล้ว ช่วงนี้เราเลยไม่มีของ
- ทั้งที่มันเป็นส่วนผสมลับของแฮมเบอร์เกอร์เราแท้ๆ
- ต้องเป็นของจากศรีลังกาของซัพพลายเออร์นั้นเท่านั้น
- ไม่งั้นรสชาติของร้านเราไม่เหมือนเดิม
หน้า 21
- เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?
- ผมสั่งตรงจากศรีลังกามาให้แล้ว!
- เดี๋ยว...นี่มันเรื่องอะไรกันคะ!?
- เป็นเพราะผมมีเพื่อนเยอะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้น่ะ
- เพราะงานเก่าผมทำงานในบริษัทการค้าระหว่างประเทศ
- ตอนหนุ่มๆ ผมเคยไปประจำการในหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
- เอ๊ะ!? เมื่อก่อนคุณทำงานอะไรคะ!?
- ของไม่เยอะมาก เขาจะส่งให้เป็นประจำ
- จริงเหรอคะ!? คุณโฮโจเป็นใครกันแน่คะเนี่ย!?
หน้า 23
- พอกลับจากโรงเรียนก็เห็นพ่อคุยโทรศัพท์ภาษาอังกฤษ...
- ดราก้อน...? พ่อเพิ่งบอกว่าชื่อดราก้อนหรือเปล่าเนี่ย!?
- เอ๊ะ~ พ่อพูดเหมือนพวกในหนังฝรั่งเลย...
หน้า 24
- หืม?
- ก็ใช่น่ะสิ พ่อบอกว่า 'ริวชิน' แปลว่ามังกรที่ไว้ใจได้ เลยกลายเป็นดราก้อนไปซะงั้น
- ก็เรื่องสมัยก่อนน่ะ
- พ่อที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ชื่อดราก้อน ฟังดูเหมือนในหนังเลยนะ
- ที่ทำงานพาร์ทไทม์เครื่องเทศหมด เลยขอให้เพื่อนเก่าส่งเครื่องเทศจากศรีลังกามาให้
- ฮ่าฮ่าฮ่า! เรื่องที่เกิดขึ้นมันเหมือนในหนังจริงๆ
- เอ๊ะ น่าสนใจมากเลย!
- การซื้อของพ่อมันใหญ่โตเกินไปแล้วนะ
หน้า 26
- เด็กพาร์ทไทม์ทำหน้าจริงจังแล้วเสนออะไรแปลกๆ มา
- เขาไปสำรวจร้านคู่แข่งใกล้ๆ มาแล้วพบว่า
- กลุ่มคนที่อยากทานมื้อเย็นแบบจริงจังยังไม่มีใครเจาะตลาดเลย...
- มันมีความน่าสนใจอยู่ ถ้าลองเสี่ยงดูอาจจะมีความต้องการจริงๆ
- อะไรเนี่ย ฮ่าฮ่า
- ผมลองคิดดูแล้ว เราน่าจะลองทำ 'แฮมเบอร์เกอร์ข้าวแกงกะหรี่' ดูดีไหม?
- เสนออะไรแบบนี้ตามทฤษฎีมันตลกมากเลยนะ
- ...ก็ขายตอนกลางคืนไม่ค่อยดี ลองทำเป็นช่วงโปรโมชั่นดูก็ได้
หน้า 27
- คุณโฮโจ! ต้องเตรียมทำเพิ่มอีกแล้วนะครับ!
- ฮ่าฮ่า! ต้องขอบคุณการตัดสินใจทางธุรกิจที่ยืดหยุ่นของคิตามูระนะ!
- ไม่หรอก ขอโทษที...จริง ๆ แล้วผมไม่คิดว่าไอเดียบ้า ๆ แบบนี้จะขายได้เลย (เหงื่อแตก)
- ผมเข้าใจดีว่าการเลือกตัดสินใจแบบนั้นมันยากแค่ไหน
- แต่คุณกล้าทำ ต่างจากพวกหัวแข็งที่ที่ทำงานเก่าของผมเลย
- ยังคงมีความน่าเกรงขามเหมือนเดิม... ไม่รู้ว่าในงานเก่าคุณเจออะไรมาบ้าง
- การเปลี่ยนแปลงแนวคิดของแฮมเบอร์เกอร์กลายเป็นที่พูดถึง ทำให้ยอดขายตอนกลางคืนเพิ่มขึ้นสามเท่า
หน้า 29
- ไม่ได้เจอกันนานเลย! ในที่สุดก็ออกเล่มแปดได้แล้วครับ
- ขอบคุณมากครับ ผมคือเนดะ
- ผมย้ายไปที่โกะโตแล้วบอกว่าจะวาดเต็มที่
- แต่กลับยุ่งกับงานที่นั่นมากกว่าที่คิด... ทุกคนคงรู้สึกเหมือนกันใช่ไหมครับ
- จริง ๆ แล้วผมเริ่มทำคาเฟ่และที่พักเป็นงานเสริม
- โพสต์ดังจนทำให้ต้องจัดการหลายอย่าง
- บอกตรง ๆ ว่าทำงานตลอดเวลาเลยครับ
- แต่ทุกอย่างก็สดใหม่และสนุกดีนะครับ
- ร้านชื่อว่าโคกาเระโคครับ ใครว่างช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็แวะมาได้นะครับ
- ผมจะต้อนรับทุกคนในฐานะเจ้าของที่พักเองครับ ฮ่าๆ
- การทำคาเฟ่มีส่วนช่วยในมังงะของป๊ะป๋าอยู่เหมือนกัน
- รู้สึกว่าทำไปแล้วก็ดีนะ... ยังไงก็จะพยายามต่อไปครับ
- หวังว่าทุกคนจะคอยสนับสนุนกันต่อไปนะครับ!
- แล้วเจอกันใหม่ในเล่มเก้านะครับ!!
แสดงความคิดเห็น
0