บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- เหนื่อยใจจริงๆ
- ห้องรกเหมือนกองขยะ...
- 30 ปีที่ผ่านไปอย่างไร้ค่า
- ถือมือถือแล้วเผลอหลับไป
- ดันสั่งซื้อแจกันแปลกๆ เข้ามา...
- นึกว่าเป็นฟิกเกอร์ที่สั่งไว้ เลยเปิดออกมา...
- สองหมื่นเยนเชียวนะ...
- นี่คือจุดจบของชีวิตที่ชนะจากสเปิร์มอีกหลายพันล้านตัวหรือ...?
- ขอโทษนะ สเปิร์มตัวอื่นๆ
- อ่า...เอ่อ
หน้า 2
- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่ออายะ
- คุณคือเจ้านายคนใหม่ของฉันใช่ไหมคะ?
- เอ่อ...ไม่ใช่หรอกมั้ง
หน้า 3
- นี่ไม่ใช่ภาพหลอนนะคะ!!
- ฉันเป็นวิญญาณในแจกันนี้ค่ะ
- ฉันมีหน้าที่ทำให้ความปรารถนาของเจ้าของเป็นจริงหนึ่งข้อค่ะ
- ความปรารถนาของคุณคืออะไรคะ?
- เอ่อ...ความปรารถนา
หน้า 4
- ไม่ใช่แบบนั้น!! นี่มันอะไรกัน ฝันไปหรือเปล่า...?
- ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยสักนิด!?
- แล้วห้องก็เละมาก! 10 ปีไม่เคยให้ใครเข้ามา นี่คือร่องรอยของ 10 ปี...!!
- จะจัดห้องเหรอคะ?
- ไม่ต้อง!! อยู่นิ่งๆ เถอะ!!
- ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะไม่นับรวมในความปรารถนา
- ไม่ใช่ปัญหานั้น!! ถ้าเป็นไปได้ออกไปข้างนอกหน่อย!!
- ฉันนี่...เป็นคนที่จัดห้องได้เหมือนกันนะ...
- ขอบคุณวิญญาณที่ทำให้เห็นพื้นครั้งแรกในรอบ 10 ปี
หน้า 6
- วันก่อนดันสั่งซื้อแจกันแปลกๆ เพราะแตะผิด
- แต่นั่นไม่เป็นไร ความผิดพลาดแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย
- แต่เพราะมัน ชีวิตฉันถึงได้เปลี่ยนไป
หน้า 7
- วิญญาณในแจกันคืออะไรกัน
- แล้วทำไมถึงน่ารักขนาดนี้...
- ปกติควรจะเป็นลุงหนวดแบบอาหรับไม่ใช่เหรอ
- ให้เสื้อพาร์คเกอร์ไปเพื่อปิดบัง แต่ทำไมใส่แล้วดูเซ็กซี่...
- ช่วยเข้าใจบรรยากาศหน่อยสิ
- ...กำลังยั่วกันอยู่หรือเปล่า...?
- อ๊าาา ไม่ได้!! มันไม่ดีต่อสุขภาพจิตเลย
- อยู่บ้านตัวเองแท้ๆ แต่ทำอะไรส่วนตัวไม่ได้เลย!!
หน้า 8
- ที่นี่คือที่เดียวบนโลก
- ที่ที่ฉันมีสิทธิ์เต็มที่ จะไม่ยอมให้ใครมารุกล้ำ
- ต้องให้ออกไปแล้วล่ะ
- เฮ้!
- เฮ้ เธอน่ะ!
- อ่าาา
- อ่าาาา!?
- ขอโทษค่ะ เพราะคุณไม่ขออะไรเลย
- เลยเผลอหลับไป...
หน้า 9
- อืม...เสียงดังจัง...ช่วยจริงจังกว่านี้หน่อยได้ไหม
- อย่ามานอนหลับในห้องของผู้ชายผู้ใหญ่แบบนี้สิ!!
- ฉันเองก็มีหลายอย่างที่ต้องจัดการนะ!!
- ทำไมเธอถึงดูสบายใจกว่าฉันที่เป็นเจ้าของบ้านซะอีก!!
- หลายอย่าง...? หลายอย่างอะไรเหรอ?
- ก็หลายอย่างก็คือหลายอย่างไง!!
- บอกมาเถอะ!! ฉันจะช่วยทำให้ทุกอย่างเป็นจริงเอง!!
- จะให้พูดได้ยังไง!!
- ฉันเคยเลือกนางเอกแนวธรรมชาติในเกมจีบสาว...
- แต่ในความเป็นจริงมันน่าตื่นเต้นมาก...ความอายก็ช่วยได้!!
- ฉันคงเลือกนางเอกแนวธรรมชาติไม่ได้อีกแล้ว...
- รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นทางจิตใจนิดหน่อย (มั้ง)
หน้า 10
- ฉันพยายามหลีกหนีจากสังคมที่แข่งขันกันนี้
- และรักษาความภูมิใจเล็กๆ ของตัวเองไว้
- แต่ตั้งแต่เธอมา ทุกอย่างเปลี่ยนไป
- ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ รูปร่าง เสียง...
- ทำให้โลกที่มีแค่ห้องเล็กๆ ของฉันกลายเป็นเหมือนห้องน้ำกว้างๆ
- ยังไม่หมดแค่นั้น
- ดูสิ
- ทุกครั้งที่เธอมองมา ฉันรู้สึกอายจนแทบจะหายไป
- เผลอๆ ก็ไปเปิดเว็บไดเอทดูอีกแล้ว...
- "คำขอ" งั้นเหรอ...? แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว
- แต่มีเยอะมากจนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน!!
- ยังไงก็คงต้องให้เธอกลับไป...
- หืม?
- ทำไมมีกลิ่นไหม้แปลกๆ
หน้า 11
- อ๊ะ...ทาคาชิซัง
- จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย
- เธอทำอะไรลงไป!!
- เธอ...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!! โดนลวกหรือเปล่า...!?
- โอ๊ย~ ขอโทษค่ะ
- เห็นคุณกินแต่บะหมี่ถ้วยตลอดเลย
- ก็เลยคิดว่าถ้าทำอาหารให้เองจะดีใจไหม...
- เอ๊ะ...
หน้า 12
- อาหารทำเอง? นี่มัน...
- ไข่ม้วนค่ะ...
- จริงๆ แล้วฉันเป็นยัยตกอับ...
- แถมยังไม่เก่งเรื่องเวทมนตร์อีกด้วย
- ก็เลยพยายามหาวิธีอื่นที่จะช่วยคุณได้
- ชะ...
- ช่วยเหลือ...
- ไม่ใช่แบบนั้น!! พอเถอะ!!
- อยู่กับเธอแล้วฉันไม่สงบเลย
- กลับไปเถอะ!
หน้า 13
- ขอโทษนะคะ!! เอาแจกันไปทิ้งหน้าต่างเลยก็ได้ค่ะ!
- ผ...ผมขอโทษแล้ว!
- ด...ดูนี่! ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
- แต่ไข่เจียวทำแบบนี้ได้...
- ดูสิ!!
- อร่อยมากค่ะ〜!!
- อันนี้อร่อยใช้ได้เลย...
- ผมมีพรสวรรค์ในการทำอาหารเองแฮะ
หน้า 14
- เล่นเกมจนโต้รุ่งซะแล้ว...
- ชีวิตผมกลายเป็นตัวเลขบนหน้าจออีกแล้ว
- ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนเลยนะ...
- แต่ก็ยังรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก
- ก็อยากจะหลุดพ้นจากสภาพนี้เหมือนกัน...
- ไม่รู้ว่าควรใช้ชีวิตแบบนี้ไปจนตายดีไหม
หน้า 15
- ขอบคุณที่ทำงานหนักจนดึกค่ะ
- เกมสนุกดีนะคะ
- ว้า!?!
- ทำไมตื่นอยู่ล่ะ!?
- นอนหลับไปเองก็ได้นี่นา
- แหะ ๆ...
- ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีคำขอเกิดขึ้นนี่คะ!
- ตราบใดที่ทาคาชิซังยังตื่นอยู่ ฉันก็จะพยายามค่ะ!
- ผ...ผมทำให้เธอลำบาก
- รบกวนเธอแล้ว
หน้า 16
- ปิ๊ปิ๊ปิ๊ปิ๊
- ท...ทาคาชิซัง!!
- ผมตัดสินใจนอนเร็วตื่นเช้าแล้วนะ
- เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
- ตื่นเช้าขนาดนี้
- ไม่มีอะไรหรอก...
- เอ๋!! ทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะ
- เธอนอนต่อก็ได้นะ
- ไม่ได้หรอกค่ะ!!
หน้า 17
- เคยได้ยินว่าการออกกำลังกายช่วยให้มีไอเดียดี ๆ นะคะ!
- อาจจะคิดคำขอออกก็ได้นะคะ!
- เธอเป็นเด็กดีจริง ๆ แม้จะซื่อ ๆ ไปบ้าง...
- รู้สึกดีใช่ไหมคะ ทาคาชิซัง!
- อ...อืม
- สวนสาธารณะตอนเช้านี่ตั้งแต่ปิดเทอมหน้าร้อนประถมแล้ว...
- อืม
- น้ำหนักลดไปหน่อยแล้ว
หน้า 18
- อืม...
- เธอช่วยผมไว้เยอะเลย
- !
- ในที่สุดก็ไปแล้วเหรอ
- แย่ล่ะ... อายจัง บางทีลืมไปเลยว่าเธออยู่ด้วย
- ทาคาชิซังดูเหมือนจะรู้สึกผิด...
- เกิดอะไรขึ้นกันนะ
หน้า 19
- แผนการใหญ่ของอายะกับเสื้อยืด!!
- ฉันรู้แล้วค่ะ! คุณทาคาชิเศร้าเพราะเสื้อยืดตัวโปรดขาดใช่ไหมคะ!
- ถ้าฉันซ่อมให้ คุณทาคาชิต้องดีใจแน่ๆ!
- สุดยอดเลย อายะ! เริ่มอยากขอพรจากเธอแล้วสิ
- พรที่อยากขอมีเยอะเลย ให้ฉันขออีกสิ
- ว้าว คุณทาคาชิดูมีไฟมากเลย!
- สมบูรณ์แบบ! อายะเธอเป็นอัจฉริยะ!
หน้า 20
- นี่มันอะไรเนี่ย
- ทำพลาดซะแล้ว...
- อืม...ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าเธอตั้งใจทำอะไร
- เสื้อยืดที่คุณทาคาชิรักมาก...
- ฉันคิดว่าถ้าซ่อมให้จะทำให้คุณดีใจ...
- แปะ
- ฉันไม่ได้รักมันขนาดนั้น แค่ใส่จนมันขาดเท่านั้นเอง...
- ทิ้งไปเลยก็ได้ ของสกปรกแบบนี้!
- อ่า...
- อืม...
- ขอโทษค่ะ
- อืม...
หน้า 21
- ฉันแค่อยากทำให้คุณทาคาชิดีใจเท่านั้นเอง
- โอ้...ขอโทษนะ อย่าร้องไห้เลย
- ขอฉันดูหน่อยสิ...นี่ไง
- รู้สึกว่ามันจะมีประโยชน์อยู่นะ
- นี่คืออะไรคะ?
- ผ้าขี้ริ้วไงล่ะ
- ถึงจะซ่อมไม่ได้ แต่...
- เพราะเธอตัดมัน เลยทำได้แบบนี้ไง...
- คุณทาคาชิ!
- ทำอะไรอยู่คะ?
- กำลังคิดว่าจะปรับความยาวม่านนิดหน่อย
- จริงๆ แล้วมันรบกวนใจมานานแล้ว...
- เพิ่งรู้ว่าฉันไม่เกลียดงานละเอียดแบบนี้
หน้า 22
- เอ๊ะ...? คุณทาคาชิ?
- ไม่อยู่...
- เฮ้ น้องใหม่!! อย่าชักช้านักสิ!!
- คะ...ครับ!!
- เฮ้!! นายส่งสินค้าผิดนะ!!
- หวานน้อยกับไม่หวาน!! อ่านคันจิไม่ออกหรือไง!!
- ครับ
- ไม่ใช่แค่ครับ! งานง่ายๆ แบบนี้ยังทำไม่ได้อีกเหรอ
- ขอโทษครับ
หน้า 23
- ก็อย่างที่คิด ชีวิตจริงมันเป็นแบบนี้สินะ...
- ผลจากการหนีมาสิบปี...
- ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตามทัน
- คุณทาคาชิ! ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ!!
หน้า 24
- ทาคาชิซัง! อาหารเย็นเสร็จแล้วนะคะ!
- ข้าวที่อุ่นในไมโครเวฟยังดูน่าทึ่งขนาดนี้...
- เมื่อกี๊แวบหนึ่งฉันเห็นเธอเป็นนางฟ้าเลยจริง ๆ นะ
- ไม่จริงหรอกค่ะ
- ดูสิคะ! ถึงรูปร่างจะไม่ดีเท่าไหร่...
- แต่อย่างน้อยก็ไม่ไหม้เกรียมค่ะ!
- ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณทาคาชิซังนะคะ!!
- ฉันได้เห็นทักษะของคุณบ่อย ๆ เลยค่ะ!!
หน้า 25
- ฉันน่ะ...ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอก
- เธอชมฉันก็เลยดูเหมือนเก่งไปงั้นเอง
- จริง ๆ แล้วฉันก็แค่คนธรรมดา มีข้อเสียมากกว่าข้อดี
- คุณเก่งมากค่ะ!!
- ทาคาชิซังเก่งจริง ๆ นะคะ
- คุณให้กำลังใจฉันเสมอและเป็นคนที่พยายามอย่างมาก!!
- ทำไข่ม้วนเก่ง และยังเย็บปักถักร้อยเก่งอีกด้วย!!
- ไม่ว่าใครจะพูดยังไง สำหรับฉันคุณคือคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดค่ะ
- ไข่ม้วนของอายะเค็มมากเลยนะ แต่...
- มันเป็นไข่ม้วนที่อร่อยที่สุดในชีวิตฉัน
หน้า 26
- ฉันกลับมาแล้ว
- ยินดีต้อนรับกลับค่ะ ทาคาชิซัง!
- เหนื่อยกับงานมากเลยสินะคะ!
- ?
- ทาคาชิซัง!?
- คุณ...คุณโอเคไหมคะ?
หน้า 27
- ไม่เป็นไรหรอก เธอกลับเข้าไปในแจกันเถอะ...เดี๋ยวติดเชื้อ
- ไม่...ไม่ได้นะคะ!
- ฉันจะดูแลคุณเองค่ะ!!
- ไว้ใจฉันได้เลย!!
- ฉันเอาน้ำแข็งมาให้แล้วค่ะ!
- จะเอานี่มาประคบหัวนะคะ...
- ว๊าย
- อืม...เย็นไปหน่อยแต่ก็ดีแล้วล่ะ
- ทาคาชิซังงงงงงง!!
- แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ทำงานจนป่วย
- ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้...
หน้า 28
- จากแจกันที่ซื้อผิดแท้ ๆ
- ใครจะคิดว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตได้ขนาดนี้...
- ฉันเคยหมดหวังกับทุกอย่าง...
- แค่กลัวตายเท่านั้นเอง
- ทุกวันเหมือนเป็นการเตือนว่าชีวิตกำลังจะจบลงอย่างช้า ๆ
- แต่เพราะเธอ ฉันถึงได้เปลี่ยนไป...
หน้า 29
- ฉันทำพลาดไปแล้ว...
- อยากทำโจ๊กไข่แต่ดันกลายเป็น...แข็งไปค่ะ
- อร่อยดีนะ
- ถ้าเพิ่มน้ำซุปไก่กับพริกไทยเข้าไป...
- กลายเป็น...ข้าวผัด!! เยี่ยมมากค่ะ
- ขอโทษนะคะ ที่ดูแลคุณไม่ดีเลย...
- ฉันรู้แล้วว่าการมีอายะอยู่คือสิ่งที่เติมเต็มที่สุด...
หน้า 30
- นี่ เงินเดือน!
- เพราะเมื่อสัปดาห์ที่แล้วสิ้นสุดช่วงทดลองงานแล้ว
- เงินเดือนเพิ่มขึ้นแล้ว
- เพราะเธอทำงานจริงจังและข้อผิดพลาดก็น้อยลง
- ฝากเธอด้วยนะในอนาคต
- ร้านเค้กเหรอ?
- ฉันเดินผ่านแถวนี้มาหลายปีแล้วแต่ไม่เคยสังเกตเลย
- ถ้าซื้อแบบนั้นไปให้จะดีใจไหมนะ...
หน้า 31
- ว้าวววววววววววววว!?
- ทา ทา ทา ทา ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะคะ!!
- เอ่อ...เธอช่วยฉันตลอดเลย
- เมื่อก่อนเธอก็เคยดูแลฉันตอนป่วย
- ออออ อ้าว...แต่ว่าได้เหรอคะ!?
- ได้จริงเหรอคะ!?
- เย้...!!
- ไม่คิดว่าเธอจะดีใจขนาดนี้
- ขอบคุณมากค่าาา!!
- ...
- ?
หน้า 32
- ทา...ทาคาชิซัง ฉันมีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อยค่ะ
- ได้สิ แต่ห้ามเอาที่อยู่ในปากออกมานะ!
- เค้กอร่อยมากเลยค่ะ แต่ว่า...
- เอ่อ...ถ้าจะให้บางอย่างได้ล่ะก็...
- คือ...ขอพรสักข้อ
- ให้ฉันได้ไหมคะ
- ขอโทษนะ...เป็นแบบนั้นสินะ
- ตอนนี้ฉันทำให้เธอต้องรออยู่ตลอดเลยสินะ...
- เอ๋...ไม่ค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะหมายถึงแบบนั้นนะคะ
- ตรงกันข้าม ฉันต่างหากที่ทำให้คุณลำบากใจตลอด
- รู้สึกผิดมากเลยค่ะ
หน้า 33
- ...
- อายะ คือว่า
- ไม่ว่าจะเป็นพรแปลกๆ แค่ไหนก็ทำให้ได้ใช่ไหม?
- เอ๋?
- คือ...ฉันไม่เก่งเวทมนตร์ อาจจะพลาดบ้างแต่...
- แน่นอนค่ะ!! จะพยายามให้เต็มที่เลย!!
- ถ้าไม่อยากทำก็ปฏิเสธได้นะ...
- ...คือ
- อ่ะ...
- อยากได้หลักฐานว่าเธอเคยอยู่ที่นี่
- หลักฐานที่ว่า
- ...เอ๋?
หน้า 34
- อะ...หลักฐานว่าฉันอยู่ที่นี่...
- ก็หมายความตามนั้นแหละ
- ตั้งแต่เธอมา ฉันก็ได้ค้นพบอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเอง
- แม้แต่เรื่องที่คิดว่าไม่มีทางเกี่ยวข้องกับตัวเอง...
- ถ้าไม่ได้เดินเล่นตอนเช้ากับเธอ
- ฉันคงไม่รู้ว่ามีสวนสาธารณะใกล้บ้าน
- ถ้าไม่ได้คิดถึงเธอระหว่างทางไปสถานี
- ฉันคงไม่รู้ว่ามีร้านเค้กอยู่ด้วย
- แม้จะเห็นแต่อาจไม่เคยสังเกตเลย
- ตั้งแต่เธอปรากฏขึ้น โลกของฉันก็เปลี่ยนไป
หน้า 35
- ช่วงนี้ฉันมีเป้าหมายแล้ว
- ฉันอยากเปิดร้านอาหาร
- ร้านอาหารที่มีไข่เจียวอร่อย ๆ
- นั่นหมายความว่า...
- เพราะฉันทำอาหารไม่เก่ง เลยไม่ได้ช่วยใช่ไหมคะ
- ไม่ใช่เลย!!
- ถ้าฉันขอให้เปิดร้านเป็นคำขอ
- ฉันคงไม่อยากให้มันเป็นจริง
- ?
- แม้จะขอพรแล้วเธอหายไป
- ฉันก็อยากจะเป็นตัวฉันตอนนี้
หน้า 36
- นี่ไง
- ฉันเก็บเงินจากงานพิเศษมาซื้อ
- อยากบันทึกไว้ว่าเธอเคยอยู่ที่นี่จริง ๆ
- เพื่อให้ฉันกลับมาดูได้เสมอเมื่อหลงทาง
- ไม่ต้องเป็นเวทมนตร์พิเศษก็ได้
- ช่วยบันทึกชีวิตกับเธอจนกว่าความจำนี้จะเต็ม
- นั่นแหละคือคำขอของฉัน
- ทาคาชิซัง...
หน้า 37
- !?
- ท...ทำอะไรน่ะ!!
- มือมันลื่นไปค่ะ
- หา!?!
- แล้วที่นี่มันไม่ดีตรงไหนล่ะคะ?
- บันทึกตรงนี้ไม่ได้เหรอ...
หน้า 38
- เฮ้ ทาคาชิ
- วันนี้ไปดื่มกันไหม
- จริง ๆ แล้ว...ฉันเริ่มไปเรียนแล้วล่ะ
- ขอโทษนะ...
- โรงเรียนเหรอ?
- ตัดไข่ขาวให้กระจายไปทางซ้ายและขวา
- อย่าให้มันเป็นฟอง...
หน้า 39
- สุดยอดไปเลยค่ะ!!
- กะ...กินได้ไหมคะ!?
- จริง ๆ แล้วการได้ลองทำที่เรียนมาแบบนี้
- ช่วยให้ฉันได้ฝึกฝนด้วย...
- อร่อยมากเลยค่ะ
- ทาคาชิซังต้องเปิดร้านได้แน่นอน!!
- เพิ่งเริ่มเรียนเองนะ
- อยากฝึกฝนให้เต็มที่ในร้านด้วย
หน้า 40
- แต่แบบนี้โอเคจริงเหรอ?
- ไม่ต้องไปหานายคนใหม่เหรอ?
- ไม่ค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ
- ถึงจะก่อปัญหาให้ตลอดเลยก็เถอะ...
- อย่างตอนนี้ก็ยังทำเสื้อยืดของคุณทาคาชิเลอะอีก
- ไม่เป็นไร เรื่องนั้นช่างมันเถอะ
- เพราะฉันเป็นแบบนี้ เลยทำให้คุณอารมณ์เสียตลอด
- แต่คุณทาคาชิก็ยังให้โอกาสฉันเสมอ ขอบคุณมากค่ะ
- ฉันจะต้องพัฒนาตัวเองให้ได้ค่ะ!!
- เดือนนี้ยังไม่ได้ทำจานแตกเลยนะคะ!
หน้า 41
- ก็เลยอยากขอร้องว่า...
- ช่วยให้ฉันอยู่ต่อจนกว่าจะเป็นจินนี่ที่เก่งกว่านี้ได้ไหมคะ
- เอ้า
- หน่อไม้
- กินตามสบายเลย
- ถ้าการช่วยเหลือจากฉันจะพอมีประโยชน์
- ก็พร้อมจะช่วยตลอดเลยนะ
- คุณทาคาชิ!!
- เฮ้ย! อย่าเพิ่งกอดสิ
แสดงความคิดเห็น
0