รายละเอียดผลงาน
บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- เพราะงั้นนะ นางิจัง
- ไม่ต้องอดทนแล้วก็ได้นะลูก
หน้า 2
- ทำไมล่ะ?
- รุ่งอรุณที่จมดิ่ง, ราตรีที่รุ่งโรจน์
- คาบเรียนที่หนึ่ง
- "แด่พวกเรา"
หน้า 3
- อืมม
- นั่นสินะ...
- เพราะว่านางิจัง ไม่ใช่ 'พี่ชาย' อีกต่อไปแล้ว...
- ล่ะมั้ง?
หน้า 4
- ไม่เห็นเข้าใจเลยแฮะ
- ทั้งอิรุกะทั้งไอบะก็เป็นน้องชายของฉันนี่นา!
หน้า 5
- คือว่านะ
- ตอนนี้ไอบะจังยังไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องนี้เท่าไหร่น่ะนะ
- มีนางิจังกับ
- อิรุกะจัง
- อยู่สองคนใช่ไหมล่ะ?
- ทั้งสองคนน่ะนะ ที่จริงแล้ว
- "สลับกัน"ล่ะ
- เพราะงั้น ที่จริงแล้วอิรุกะจังเป็นพี่ชาย ส่วนนางิจังเป็นน้องชาย
หน้า 6
- พอจะ... เข้าใจแล้วใช่ไหม?
- ในตอนนั้นสมองอันน้อยนิดของฉันยังเข้าใจอะไรได้ไม่มากนัก แต่ใจความสำคัญก็คือมันเป็นแค่ 'การสลับตัว' กันเท่านั้น
- เรื่องที่สลับตัวแฝดผิดน่ะมีให้ได้ยินอยู่บ่อยๆ และถึงจะเป็นแฝดสามก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
- สาเหตุส่วนใหญ่ก็คงเป็นเรื่องงี่เง่าอย่างการที่แยกไม่ออกหลังอาบน้ำเสร็จอะไรทำนองนั้น
- ในตอนนั้นไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่าความทรงจำที่น่าจะกลายเป็นแค่เรื่องตลกขบขันนี้ จะส่งผลกระทบอะไรต่อไปในอนาคต
หน้า 7
- หนึ่งปีก่อนหน้าวันนั้นพอดี
หน้า 8
- ฉันเคยถูกรถชนเพราะเข้าไปปกป้องน้องชาย
หน้า 9
- พี่จ๋า?
หน้า 10
- แม้จะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ก็ยังมีความบกพร่องเล็กน้อยหลงเหลืออยู่ที่ตาขวาและหูขวา
- คนที่ร้องไห้ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นอิรุกะต่างหาก
หน้า 11
- ของเล่น
- เกม
- ตุ๊กตา
- เสื้อผ้าใหม่
- ขนมรอบบ่ายสาม
- แก้วมัคใบโปรด
- ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ไม่ว่าอะไรที่ให้ได้ ฉันก็จะยกให้น้องชายหมด
- เพราะนั่นคือความสุขที่สุดสำหรับฉันแล้ว
- เพราะงั้นเลยไม่มีของชิ้นไหนที่รู้สึกเสียดายเลยสักชิ้น ต่อให้ฉันต้องตายแล้วน้องชายรอด ฉันก็ยอม
หน้า 12
- นั่นแหละที่ไม่ดี
- การที่ท้องร้องก่อนมื้อเย็นก็ด้วย,
- การที่เห็นดอกไม้ไฟกระจายตอนลืมตาขวาก็ด้วย,
- เสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัวพวกนี้ก็ด้วย
- สำหรับผมแล้ว ทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องที่ยังไงก็ได้ทั้งนั้น แต่ว่า
หน้า 13
- การที่แม่มาอธิบาย 'เรื่องที่ยังไงก็ได้' พวกนั้นอย่างละเอียดเอาป่านนี้ เป็นความผิดของฉันอย่างไม่ต้องสงสัย
- แม่ใจดีเสมอมา แม่ถูกต้องเสมอมา เพราะฉะนั้นถึงได้โหดร้าย
- พ่อเคยบอกไว้ว่า... ความถูกต้องน่ะฆ่าคนได้
- พ่อที่เคยบอกว่าบนโลกนี้ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง หลังจากปีใหม่ครั้งที่ห้าผ่านไป ก็ไม่กลับมาอีกเลย
- ฉันได้รู้ว่าความยุติธรรมในแบบของฉันนั้น ในสายตาของผู้ใหญ่เป็นเพียงแค่การเสียสละตัวเองเท่านั้น
- ถึงอย่างนั้น
- ถึงมันจะไม่ถูกต้อง
- ฉันก็อยากเป็นคนที่นายชื่นชม
หน้า 14
- พี่จ๋า!!
- ไม่เอานะ
- พี่จ๋า... จะไม่ได้เป็นพี่จ๋าแล้วเหรอ...?
- ทำไมล่ะ? ไม่เอานะ...
- อย่าไปไหนนะ...
- ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ
- พี่เป็นพี่ชายของนายนะ!
- ไม่เป็นไร
หน้า 15
- พอรู้สึกตัวอีกที ผมก็คว้าข้อมือของอีกคนที่ทำหน้าลำบากใจนิดหน่อยแล้วดึงมาอย่างแรง
- แล้วก็วิ่งเท้าเปล่าออกจากประตูหน้าบ้านไปทั้งอย่างนั้น
- เรื่องยากๆ น่ะน่ารำคาญ
- เรื่องน่าเบื่อน่ะน่ารำคาญกว่าอีก!
หน้า 16
- ก็ไม่ใช่ว่าเกลียดแม่เป็นพิเศษหรอกนะ แต่ว่า
- ผู้ใหญ่ทุกคนน่ารำคาญจะตายไป เลยไม่ชอบ
- แม่ไม่ตามมาแน่
- เพราะเมื่อก่อนพ่อเคยบอกว่าแม่เป็นคนใจร้าย
- พื้นคอนกรีตในช่วงปลายฤดูหนาว ยังคงเย็นเฉียบสำหรับเท้าเปล่า แต่ว่า
- สวนสาธารณะที่มีแค่เราสามคน... ช่างดูคล้ายกับเนเวอร์แลนด์ที่เคยเห็นในหนังสือภาพไม่มีผิด
- หิมะที่ยังละลายไม่หมดต้องแสงจันทร์ ส่องประกายราวกับความฝัน ระยิบระยับราวกับภูตพราย ช่างเป็นความรู้สึกที่แสนสบายใจ
หน้า 17
- ...ง่วงเหรอ?
- ว่ะ
- ตัวนายอุ่นจังนะ
- นั่งกันเถอะ
- แม่จะมาตามกลับไหมนะ คิดว่าแม่โกรธรึเปล่า?
- พ่อน่าจะโกรธนะ...
- แต่แม่ไม่เคยโกรธเลยนี่เนอะ
- อา...
- ชู่ว...
- อิรุกะเองก็ถ้าง่วงก็นอนได้เลยนะ
- อือ...
หน้า 18
- ?
- เย็นเจี๊ยบ...
- เฮือก
- เฮือก
- หนาว—
- อืม...
- พี่จ๋า
- อืมมมม
- ตื่นเร็ว
- อะไร...
- ว้าว...
หน้า 20
- สุดท้ายก็ไม่มีใครมารับ พวกเราสามคนเลยเป็นหวัดกันถ้วนหน้า
- ฉันโดนแม่ดุยกใหญ่ แต่ก็เพราะแบบนั้น ทุกอย่างเลยกลายเป็นเรื่องคลุมเครือไป
- หิมะสุดท้ายที่ตกในคืนนั้นได้ทับถมลงมา และเมื่อฤดูใบไม้ผลิมาเยือน มันก็ได้ลบเลือนความลับของพวกเราไปจนหมดสิ้น
- ฝนดาวตกที่ร่วงหล่นมาพร้อมกับน้ำตาของนาย ยังคงส่องประกายอยู่ในความมืดมิดของดวงตาข้างขวาที่ถูกปิดซ่อนไว้ตลอดไป
แสดงความคิดเห็น
0