沈む朝、昇る夜。
第1話 拝啓、僕たちは
64
วันที่เผยแพร่: 2026.06.20

รายละเอียดผลงาน

教科書には載らないあの子達のこと、授業では教えてくれない不完全な愛の話。

แสดงความคิดเห็น

0

บทพูดในผลงาน

หน้า 1

  • เพราะงั้นนะ นางิจัง
  • ไม่ต้องอดทนแล้วก็ได้นะลูก

หน้า 2

  • ทำไมล่ะ?
  • รุ่งอรุณที่จมดิ่ง, ราตรีที่รุ่งโรจน์
  • คาบเรียนที่หนึ่ง
  • "แด่พวกเรา"

หน้า 3

  • อืมม
  • นั่นสินะ...
  • เพราะว่านางิจัง ไม่ใช่ 'พี่ชาย' อีกต่อไปแล้ว...
  • ล่ะมั้ง?

หน้า 4

  • ไม่เห็นเข้าใจเลยแฮะ
  • ทั้งอิรุกะทั้งไอบะก็เป็นน้องชายของฉันนี่นา!

หน้า 5

  • คือว่านะ
  • ตอนนี้ไอบะจังยังไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องนี้เท่าไหร่น่ะนะ
  • มีนางิจังกับ
  • อิรุกะจัง
  • อยู่สองคนใช่ไหมล่ะ?
  • ทั้งสองคนน่ะนะ ที่จริงแล้ว
  • "สลับกัน"ล่ะ
  • เพราะงั้น ที่จริงแล้วอิรุกะจังเป็นพี่ชาย ส่วนนางิจังเป็นน้องชาย

หน้า 6

  • พอจะ... เข้าใจแล้วใช่ไหม?
  • ในตอนนั้นสมองอันน้อยนิดของฉันยังเข้าใจอะไรได้ไม่มากนัก แต่ใจความสำคัญก็คือมันเป็นแค่ 'การสลับตัว' กันเท่านั้น
  • เรื่องที่สลับตัวแฝดผิดน่ะมีให้ได้ยินอยู่บ่อยๆ และถึงจะเป็นแฝดสามก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
  • สาเหตุส่วนใหญ่ก็คงเป็นเรื่องงี่เง่าอย่างการที่แยกไม่ออกหลังอาบน้ำเสร็จอะไรทำนองนั้น
  • ในตอนนั้นไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่าความทรงจำที่น่าจะกลายเป็นแค่เรื่องตลกขบขันนี้ จะส่งผลกระทบอะไรต่อไปในอนาคต

หน้า 7

  • หนึ่งปีก่อนหน้าวันนั้นพอดี

หน้า 8

  • ฉันเคยถูกรถชนเพราะเข้าไปปกป้องน้องชาย

หน้า 9

  • พี่จ๋า?

หน้า 10

  • แม้จะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ก็ยังมีความบกพร่องเล็กน้อยหลงเหลืออยู่ที่ตาขวาและหูขวา
  • คนที่ร้องไห้ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นอิรุกะต่างหาก

หน้า 11

  • ของเล่น
  • เกม
  • ตุ๊กตา
  • เสื้อผ้าใหม่
  • ขนมรอบบ่ายสาม
  • แก้วมัคใบโปรด
  • ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ไม่ว่าอะไรที่ให้ได้ ฉันก็จะยกให้น้องชายหมด
  • เพราะนั่นคือความสุขที่สุดสำหรับฉันแล้ว
  • เพราะงั้นเลยไม่มีของชิ้นไหนที่รู้สึกเสียดายเลยสักชิ้น ต่อให้ฉันต้องตายแล้วน้องชายรอด ฉันก็ยอม

หน้า 12

  • นั่นแหละที่ไม่ดี
  • การที่ท้องร้องก่อนมื้อเย็นก็ด้วย,
  • การที่เห็นดอกไม้ไฟกระจายตอนลืมตาขวาก็ด้วย,
  • เสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัวพวกนี้ก็ด้วย
  • สำหรับผมแล้ว ทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องที่ยังไงก็ได้ทั้งนั้น แต่ว่า

หน้า 13

  • การที่แม่มาอธิบาย 'เรื่องที่ยังไงก็ได้' พวกนั้นอย่างละเอียดเอาป่านนี้ เป็นความผิดของฉันอย่างไม่ต้องสงสัย
  • แม่ใจดีเสมอมา แม่ถูกต้องเสมอมา เพราะฉะนั้นถึงได้โหดร้าย
  • พ่อเคยบอกไว้ว่า... ความถูกต้องน่ะฆ่าคนได้
  • พ่อที่เคยบอกว่าบนโลกนี้ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง หลังจากปีใหม่ครั้งที่ห้าผ่านไป ก็ไม่กลับมาอีกเลย
  • ฉันได้รู้ว่าความยุติธรรมในแบบของฉันนั้น ในสายตาของผู้ใหญ่เป็นเพียงแค่การเสียสละตัวเองเท่านั้น
  • ถึงอย่างนั้น
  • ถึงมันจะไม่ถูกต้อง
  • ฉันก็อยากเป็นคนที่นายชื่นชม

หน้า 14

  • พี่จ๋า!!
  • ไม่เอานะ
  • พี่จ๋า... จะไม่ได้เป็นพี่จ๋าแล้วเหรอ...?
  • ทำไมล่ะ? ไม่เอานะ...
  • อย่าไปไหนนะ...
  • ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ
  • พี่เป็นพี่ชายของนายนะ!
  • ไม่เป็นไร

หน้า 15

  • พอรู้สึกตัวอีกที ผมก็คว้าข้อมือของอีกคนที่ทำหน้าลำบากใจนิดหน่อยแล้วดึงมาอย่างแรง
  • แล้วก็วิ่งเท้าเปล่าออกจากประตูหน้าบ้านไปทั้งอย่างนั้น
  • เรื่องยากๆ น่ะน่ารำคาญ
  • เรื่องน่าเบื่อน่ะน่ารำคาญกว่าอีก!

หน้า 16

  • ก็ไม่ใช่ว่าเกลียดแม่เป็นพิเศษหรอกนะ แต่ว่า
  • ผู้ใหญ่ทุกคนน่ารำคาญจะตายไป เลยไม่ชอบ
  • แม่ไม่ตามมาแน่
  • เพราะเมื่อก่อนพ่อเคยบอกว่าแม่เป็นคนใจร้าย
  • พื้นคอนกรีตในช่วงปลายฤดูหนาว ยังคงเย็นเฉียบสำหรับเท้าเปล่า แต่ว่า
  • สวนสาธารณะที่มีแค่เราสามคน... ช่างดูคล้ายกับเนเวอร์แลนด์ที่เคยเห็นในหนังสือภาพไม่มีผิด
  • หิมะที่ยังละลายไม่หมดต้องแสงจันทร์ ส่องประกายราวกับความฝัน ระยิบระยับราวกับภูตพราย ช่างเป็นความรู้สึกที่แสนสบายใจ

หน้า 17

  • ...ง่วงเหรอ?
  • ว่ะ
  • ตัวนายอุ่นจังนะ
  • นั่งกันเถอะ
  • แม่จะมาตามกลับไหมนะ คิดว่าแม่โกรธรึเปล่า?
  • พ่อน่าจะโกรธนะ...
  • แต่แม่ไม่เคยโกรธเลยนี่เนอะ
  • อา...
  • ชู่ว...
  • อิรุกะเองก็ถ้าง่วงก็นอนได้เลยนะ
  • อือ...

หน้า 18

  • ?
  • เย็นเจี๊ยบ...
  • เฮือก
  • เฮือก
  • หนาว—
  • อืม...
  • พี่จ๋า
  • อืมมมม
  • ตื่นเร็ว
  • อะไร...
  • ว้าว...

หน้า 20

  • สุดท้ายก็ไม่มีใครมารับ พวกเราสามคนเลยเป็นหวัดกันถ้วนหน้า
  • ฉันโดนแม่ดุยกใหญ่ แต่ก็เพราะแบบนั้น ทุกอย่างเลยกลายเป็นเรื่องคลุมเครือไป
  • หิมะสุดท้ายที่ตกในคืนนั้นได้ทับถมลงมา และเมื่อฤดูใบไม้ผลิมาเยือน มันก็ได้ลบเลือนความลับของพวกเราไปจนหมดสิ้น
  • ฝนดาวตกที่ร่วงหล่นมาพร้อมกับน้ำตาของนาย ยังคงส่องประกายอยู่ในความมืดมิดของดวงตาข้างขวาที่ถูกปิดซ่อนไว้ตลอดไป