รายละเอียดผลงาน
教科書には載らないあの子達のこと、授業では教えてくれない不完全な愛の話。
บทพูดในผลงาน
หน้า 1
- คาบเรียนที่ 3 "ฝันอันขมขื่น"
หน้า 2
- ว่าแต่ อะไรคือเจ้าชาย...
- จะมีด้วยเรอะ? (หัวเราะ)
- ก็ใช่น่ะสิ...
- นี่แกไม่รู้เรื่องเลยเรอะ
- ทั้งความสูงที่เป็นต่อ แถมยังมีทักษะด้านกีฬาที่เหนือมนุษย์ซึ่งใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างเต็มที่
- ขนาดนั้นแล้วยังเป็นท็อปของสายกีฬาที่มีแต่พวกปีศาจรวมตัวกันอีกนะ? ไม่เด่นสิแปลก
- ไม่รู้ว่าทำตัวคูลหรือเปล่า แต่จุดนั้นก็โดนใจสาวๆ ล่ะสิ? แต่ดูเหมือนจะใจดีกับผู้หญิงอยู่บ้างนะ
- ...
- ใจดีกับผู้หญิง?
- แค่พูดติดอ่างต่างหาก หมอนั่นไม่ถูกกับผู้หญิงแน่นอน
หน้า 3
- ไม่ถูกกับผู้หญิง? เจ้าชายเนี่ยนะ? (หัวเราะ)
- แต่เขามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ
- อะไร อะไร อะไร?!
- ...เห
- อย่างนี้นี่เอง
- เรื่องนี้แกก็ไม่รู้เหรอ?!
- ยูกิจังไง ตอนปีหนึ่งเคยอยู่ห้องเดียวกันไง!!
- ว่าแต่ทำไม
- ไม่เคยพามาบ้านเลยเหรอ?
- เป็นอะไรรึเปล่า?
- อืม...
- ไม่สิ...
- เคยเจออยู่
- ครั้งหนึ่ง...
- นึกว่ายังคบกันอยู่ซะอีก
- ……
- ฮะๆ...
- อะไร...
- หรือว่านางิคุงจะเป็นบราค่อน?
หน้า 4
- คงไม่ได้ทำตัวเย็นชาใส่เขาหรอกนะ...
- ขอรบกวนหน่อยนะคะ...
- ใคร?
- อะ...
- อะ... ฉัน
- จะเป็นใครก็ช่างเถอะ
- ไม่เกี่ยวกับแก
- ไม่เป็นไร
- ไปกันเถอะ
หน้า 5
- อ๊ะ
- ตะ... แต่ว่า...!
- เอ่อ...
- นางิคุง... สินะคะ! อยู่ห้องเดียวกัน...
- นี่ค่ะ...!
- เป็นเค้กน่ะค่ะ ถ้าไม่รังเกียจ...
- นี่
- ยังไงเธอก็ทนไม่ได้หรอก
- ถ้ารู้เรื่องของอิรุกะล่ะก็ ต้องอยากหนีไปให้ไกลแน่
หน้า 6
- อา
- แล้วก็ฉันไม่ค่อยชอบของหวานน่ะ
- สองคนเอาไปกินด้วยกันเถอะ
- เดี๋ยวฉันจะเอาน้ำชาตามไปให้
- ตามสบายเลยนะ
- อะ...
- งะ... งั้นเหรอคะ...
- ขอโทษ...
หน้า 7
- ......
- ไม่ได้ทำซะหน่อย
- นี่แก...
- อย่าไปแกล้งผู้หญิงเขาให้มากนักสิ...
- ไม่ได้แกล้งซะหน่อย เสียมารยาทน่า
- ไม่ได้แกล้งซะหน่อย เสียมารยาทน่า
- ฉันก็แค่ไม่อยากให้อิรุกะต้องเสียใจอีก
- ทั้งที่แกไม่รู้อะไรดีไปกว่าฉันแท้ๆ แต่ก็พูดเก่งจังนะ
หน้า 8
- ฉันไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่ายเรื่องครอบครัวคนอื่นหรอกนะ แต่ว่า
- ถ้ารักษาเขาไว้ขนาดนั้นก็ช่วยดูให้ดีกว่านี้หน่อยสิ
- ......
- พ่อแม่ของบ้านเราน่ะ
- เป็นพวกหวงลูกสุดๆ เลยล่ะ
หน้า 9
- ทั้งหวงลูก ขี้กังวล แถมยังเห่อลูกสุดๆ
- ตั้งแต่เกิดมาก็ได้รับความรักมาตลอดอย่างกับจะให้ตายกันไปข้าง
- แต่ว่านะ
- ฉันกลับเกลียดสิ่งนั้นสุดๆ ไปเลย
- อยากให้ปฏิบัติกับฉันเหมือนคนธรรมดา
- อยากให้ดุเวลาที่ทำเรื่องไม่ดีจริงๆ
- การได้รับความหวังดีจากคนอื่นน่ะ มันก็ดีใจอยู่หรอก แต่ว่า
- มันไม่ใช่แค่ความหวานหรอกนะ
หน้า 10
- ความรักน่ะ สุดท้ายแล้วมันก็คืออัตตาทั้งนั้นแหละ
- ยิ่งถ้าเป็นความรักจากครอบครัวก็ยิ่งแล้วใหญ่
- ความรักที่ไม่มีทางหนี มีแต่จะกลายเป็นยาพิษ
- "เพื่อตัวเธอ"
- "เพราะเป็นห่วงเธอ"
- "เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ก็ดีแล้ว"
- "เธอไม่ต้องใส่ใจหรอก"
- "เธอไม่ต้องพยายามก็ได้"
- "เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง"
- น่ะนะ
- ทั้งหมดนั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการไม่ใส่ใจเลยสักนิด
หน้า 11
- คำว่า "เพื่อ..." น่ะ เป็นคำที่ฉันเกลียดที่สุดเลย
- เพราะงั้นพอเห็นท่าทีของแกแล้ว ฉันก็ไม่อยากจะปล่อยให้มันจบไปแค่ 'อ้อ เหรอ' หรอกนะ
- ...ว่าแต่ มึงนี่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับข่าวลือเลยนะ
- การที่ไม่ไหลไปตามข่าวลือน่ะกูว่ามันก็เป็นเรื่องดีนะ กูชอบนิสัยแบบนั้นของนางิ
- แต่ที่จริงแล้วมึงก็แค่ไม่สนใจคนอื่นไม่ใช่เหรอ?
- ก็เพราะไม่สนใจ เลยไม่ได้มองเรื่องรอบตัวไง ไม่ได้พยายามจะมองด้วยซ้ำ เพราะงั้นถึงไม่รู้อะไรเลย
หน้า 12
- ฉันเองก็ไม่เข้าใจเรื่องราวหรือความซับซ้อนของแกหรอก
- และก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะเข้าไปยุ่งได้
- ...แต่ว่า
- แต่ถ้าหากว่า แกเป็นห่วงอิรุกะคุงจริงๆ ล่ะก็
- ถ้าไม่อยากทำให้เขาต้องเสียใจล่ะก็
- ฉันอยากจะช่วยในเรื่องนั้น
- เรื่องที่ฉันจะพูดต่อจากนี้ ถ้ารำคาญก็ไม่ต้องใส่ใจก็ได้ แค่ฟังผ่านๆ ก็พอ
- ฉันก็แค่อยากจะกำจัดความเสียใจที่ว่า 'ทำไมตอนนั้นถึงไม่พูดออกไป' ก็เท่านั้น
หน้า 13
- ก่อนที่จะจินตนาการไปเอง
- ก่อนที่จะทำอะไรผิดพลาดไป
- จงมอง
- จงฟัง
- จงพูดคุย
- และจงรับรู้
- ลองหันหน้าเข้าหากันดีๆ อีกสักครั้งน่าจะดีกว่า
- นั่นคือ
- สิ่งที่ฉันคิด
- ฉันก็แค่ไม่อยากให้แกทำพลาด ก็เท่านั้นเอง
- ฉันไม่ได้บังคับนะ
- ถ้าจะบอกว่าความผิดพลาดก็คือประสบการณ์ มันก็แค่นั้น
- ฉัน... ไม่สิ ไม่ว่าใครบนโลกนี้ก็ไม่มีสิทธิ์ไปตำหนิเรื่องนั้นหรอก
หน้า 14
- ...อะไรของมึง อยู่ๆ ก็มาเทศนา?
- ทั้งที่กูเองก็ยังไม่รู้เลยว่ามึงกับอิรุกะเป็นพี่น้องกันแท้ๆ
- ก็แหงล่ะโว้ย!
- ……
- ...เปล่า
- ไม่มีอะไร...
- ...จะว่าไงดีล่ะ คือว่า...
- ปกติแล้วก็ไม่เหมือนกันเลยนี่หว่า...
- อะไร?
- ไม่เป็นไร ไม่ต้องปิดบังก็ได้...
- คือว่า...
- เจ้าตัวเป็นคนบอกเองเลย
- ว่าเป็นพี่น้องกันสองคน
- น่ะ...
หน้า 15
- ...
- งั้นเหรอ
- เรื่องที่ไอบะคุงกับอิรุกะคุงเป็นพี่น้องกันน่ะดังจะตายไป
- แกอาจจะไม่รู้ แต่ไอบะคุงเองก็เป็นคนดังในโรงเรียนพอๆ กับอิรุกะคุงเลยนะ
- ฉันด้วยเหรอ? ทำไมล่ะ
- ทำไมเรอะแกนี่มัน...
- ไม่เคยดูผลสอบของพวกท็อปเลยรึไง?
- อันดับหนึ่งของสายชั้นตลอดกาล
- แซงหน้าพวกสาย特進ไปเลยด้วย
หน้า 16
- แล้วที่เจ๋งก็คือ ปกติก็เห็นเที่ยวเล่นอยู่ไม่ใช่เหรอ? เด็กคนนั้นน่ะ
- จะว่าอยู่คนละมิติก็ใช่... คนที่เรียกว่าอัจฉริยะคงหมายถึงคนแบบนั้นสินะ
- แถมยังหน้าตาสวยสุดๆ!
- อัธยาศัยก็ดี ใจดีอีก... เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเลย
- ฉันน่ะ ค่อนข้างชอบไอบะคุงเลยนะ
- ก็นะ บางทีก็จิตตกกับความต่างชั้นของพรสวรรค์อยู่เหมือนกัน
- แต่พอมาถึงขั้นนี้แล้วมันเหมือนอยู่คนละมิติเกินไป หลังๆ มาเลยไม่รู้สึกอะไรแล้วล่ะ จะให้เกลียดก็ยังไงอยู่...
หน้า 17
- ก็นั่นแหละ ด้วยเหตุนี้การที่สองคนนั้นเป็นพี่น้องกันเลยกลายเป็นประเด็นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
- ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องโกหกแบบนั้นก็เถอะ
- สรุปก็คือ ไม่อยากให้ใครคิดว่าเป็นครอบครัวเดียวกันสินะ?
- ...แต่ว่านะ
- ฉันว่านะ สำหรับแกเอง การที่เป็นแบบนี้ต่อไปอาจจะดีกว่าก็ได้
หน้า 18
- ก็เพราะว่า การถูกเอาไปเปรียบเทียบกับสองคนนั้นน่ะ ถ้าเป็นฉันล่ะก็มันคือนรกดีๆ นี่เอง
แสดงความคิดเห็น
0